Δεκατέσσερις στάσεις λεωφορείου περιλαμβάνει η διαδρομή από την Ομόνοια προς το τέρμα στα Άνω Πατήσια, δεκατέσσερις είναι και οι αναστεναγμοί της ψυχής ενός λογικού και συναισθηματικού ανθρώπου, για την ομορφιά που χάθηκε, και πίσω της ερείπια ολολύζουν σκυμμένα και σκυθρωπά, ενθυμούμενα την παλιά τους αίγλη. Στις πόρτες των διατηρητέων κτιρίων, σαν κυνηγημένα πουλιά φωλιάζουν οι άστεγοι. Μια Ελληνική σημαία ορθωμένη, ως έπαθλο για το τέλος του αγώνα της ζωής, κι από κάτω ανώνυμος και ξεχασμένος μαχητής , με πείσμα ενάντια στην πείνα και στο ψύχος, προσμένοντας βοήθεια εξ ουρανού, δίνει τον ύστερο αγώνα του με τον Χάρο, επάνω σε αγκυλωμένο από την κακουχία και εγκατάλειψη σώμα. Μόνο με μάτια κλειστά μπορείς να διανύσεις αυτή την "μαγευτική" διαδρομή, αν δεν θέλεις να σε λούσουν ασταμάτητα οι κρουνοί των δακρύων σου. Κι όμως, μέσα στο σκοτάδι της απελπισίας, ορθώνονται, ως φάροι σωτηρίας, οι ιεροί ναοί του Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστού και της Αγίας Βαρβάρας.