Η εσπερινή αύρα της 14ης Αυγούστου ανέβαινε βαριά, φορτωμένη με το λιβάνι των αιώνων και την υγρασία της Μεσσηνιακής γης, ίσαμε την απόκρημνη κορυφή της Ιθώμης. Εκεί, στο καθολικό της επάνω Ιεράς Μονής Βουλκάνου, όπου στην αρχαιότητα ορθωνόταν το ιερό του Ιθωμάτα Δία, η χριστιανική ευλάβεια έχει ριζώσει βαθιά, κλείνοντας στα σπλάχνα της ένα μυστικό από την εποχή της Εικονομαχίας. Η αυθεντική, εφέστιος εικόνα της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης, της επονομαζομένης Οδηγήτριας τω όρει Ιθώμη —που κάποτε βρέθηκε θαυματουργικά κάτω από ένα πουρνάρι με αναμμένη καντήλα— αναπαυόταν επάνω στην Αγία Τράπεζα από τις 6 Αυγούστου, ανήμερα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, την ημέρα που ανεβαίνει από το κάτω Μοναστήρι στην κορυφή.
Το αργυροεπένδυτο υποκάμισό της, φιλοτεχνημένο με δάκρυα και βαθιά πίστη στο μετόχι της Σμύρνης τον 19ο αιώνα, τρεις δεκαετίες μετά την εθνική παλιγγενεσία, έλαμπε αμυδρά κάτω από το τρεμάμενο φως των καντηλιών. Όμως, το πέρασμα του χρόνου, οι αμέτρητες περιφορές και τα γεμάτα προσδοκία ασπαστικά των πιστών είχαν αφήσει τα σημάδια τους στην ιερά εικόνα .
Ήταν η εποχή που στο πηδάλιο της Μητροπόλεως Μεσσηνίας βρισκόταν ο σοβαρός και λόγιος Χρυσόστομος Θέμελης. Εκείνο το βράδυ, το ρολόι του χρόνου έμελλε να σταματήσει για την αυθεντική μορφή της Δέσποινας του κόσμου.
Μέσα στη μισοσκότεινη σιωπή του ναού, δύο σεπτές μοναχές πλησίασαν ευλαβικά στο Ιερό Βήμα για να φροντίσουν την εικόνα ενόψει της μεγάλης πανηγύρεως. Στα στασίδια, ένα μικρό παιδί, που δεν είχε κλείσει ακόμη τα δέκα του χρόνια, περίμενε με αξιοθαύμαστη υπομονή την έναρξη της ιεράς αγρυπνίας. Ξαφνικά, η ησυχία ράγισε. Οι μοναχές πάγωσαν, αντικρίζοντας ένα θέαμα που έκοβε την ανάσα, ενώ την ίδια στιγμή το παιδί, σαν να καταλήφθηκε από θεία έμπνευση, άρχισε να γλωσσολαλεί με φωνή αλλιώτικη:
— «Ξεκόλλησε η κηρομαστίχη… ξεκόλλησε η κηρομαστίχη!» επαναλάμβανε ρυθμικά, σπάζοντας τη μυσταγωγία της νύχτας.
Οι παρευρισκόμενοι ιερωμένοι έσπευσαν έντρομοι στο Ιερό. Αυτό που αντίκρισαν ήταν μια ανείπωτη πληγή: η ιερή κηρομαστίχη, που κρατούσε δεμένη την αχειροποίητη μορφή της Παναγίας με το βαρύ αργυρό υποκάμισο, είχε υποχωρήσει. Το άγιο σώμα Εκείνης και του Υιού της δεν άντεξε το βάρος. Ήταν η φθορά του χρόνου ή ένα θείο σημάδι τούτο το απίστευτο γεγονός; Οι πιστοί ουδέποτε το πληροφορήθηκαν ούτε έλαβαν επίσημη απάντηση από την Μητρόπολη. Μόνο κάθε χρόνο βλέπουν τον σημερινό Μητροπολίτη, τον κύριο Χρυσόστομο, να ευλογεί και να ραίνει με μύρο το αντίγραφο της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης.
Το πρωί της 15ης Αυγούστου πλησίαζε και το πλήθος των πιστών περίμενε στο κάτω μοναστήρι για τη μεγάλη λιτανεία. Η αγωνία των ιερέων μετατράπηκε σε απόγνωση. Τότε, αποκαλύφθηκε μια κρυφή αλήθεια: ένας ευλαβής ιερέας από κοντινό χωριό, από υπερβολική αγάπη προς τη Βουλκανιώτισσα, είχε προσπαθήσει παλαιότερα να φιλοτεχνήσει στην Αθήνα ένα πιστό αντίγραφο για να την έχει πάντα κοντά του. Σε μια εποχή χωρίς τα σύγχρονα μέσα ακριβείας, το αποτέλεσμα δεν ήταν απογοητευτικό· εξέπεμπε μια δική του, βαθιά θρησκευτικότητα. Όμως, η αχειροποίητη, αυθεντική μορφή της Παναγίας Βουλκανιωτίσσης δεν αντιγράφεται από ανθρώπινο χέρι — φωτογραφίζεται μονάχα, κι αυτό αν το επιτρέψει ο ίδιος ο Θεός!
— «Δεν έχουμε εναλλακτική εικόνα», ψιθύρισαν οι ιερωμένοι με τρεμάμενη φωνή. «Μόνο αυτή…»
Με αυτό το αντίγραφο πορεύθηκαν στην πρωινή κάθοδο. Όταν ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος αντίκρισε την ξένη μορφή, έμεινε έκπληκτος και αρνήθηκε αρχικά να την ευλογήσει. Όμως, το βάρος της στιγμής, η λαοθάλασσα που περίμενε με δάκρυα στα μάτια και η ανάγκη να προστατευθεί η πίστη του λαού δεν του άφησαν περιθώρια. Σήκωσε το χέρι του την ευλόγησε και τη μύρωσε .
Από εκείνο το μοιραίο βράδυ μέχρι σήμερα, οι πιστοί στη Μεσσηνία δεν αντίκρισαν ξανά την αυθεντική εφέστιο εικόνα. Το πού βρίσκεται παραμένει ένα επτασφράγιστο μυστικό, μια σιωπηλή απόκρυψη. Η Παναγία Βουλκανιώτισσα απέσυρε την αυθεντική Της μορφή από τα μάτια των ανθρώπων, αφήνοντας πίσω της το αντίγραφο να παρηγορεί τις ψυχές, κρατώντας την αληθινή Της αχειροποίητη όψη κλεισμένη στην αιωνιότητα.
Είθε η πίστη μας να είναι τόσο δυνατή που να την φέρει εν νέου στο προσκήνιο για πανελλαδικό προσκύνημα.
Ἀπολυτίκιον Παναγίας Βουλκανιωτίσσης
Ήχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Μεσσηνίας ἁπάσης προσκυνοῦμεν τὸ καύχημα, τὴν θαυματουργόν Σου Εἰκόνα, Βουλκανιώτισσα Δέσποινα, βλυστάνουσαν ἀφθόνως δωρεάς, χαρίτων οὐρανίων τοῖς πιστοῖς, καὶ φρουροῦσαν πανταχόθεν τὴν Σὴν Μονήν, τῷ πόθῳ καυχωμένην Σοι. Δόξα τοῖς θαυμασίοις Σου Ἁγνή, δόξα τῇ θείᾳ σκέπῃ Σου, δόξα τῇ πρὸς ἡμᾶς Σου ἀγαθῇ, προνοία Ἄχραντε (Saint.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου