Το όνομα αυτού, ΛΕΩΝΙΔΑΣ!

              

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Η βάπτιση ενός παιδιού αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές και ευλογημένες στιγμές στη ζωή μιας οικογένειας. Είναι η ημέρα που σηματοδοτεί την πνευματική αρχή του παιδιού, γεμίζοντας τις καρδιές όλων με συγκίνηση, χαρά και αισιοδοξία για το μέλλον. Με ιδιαίτερη συγκίνηση και αγάπη, εκφράζουμε τις πιο θερμές μας ευχές προς την οικογένεια του Στέλιου Κοντοδήμου και της Μαγδαληνής Ψώνη για τη βάπτιση του πολυαγαπημένου τους γιου, που πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Αικατερίνης Καλαμάτας.

Το όνομα αυτού, ΛΕΩΝΙΔΑΣ! Ένα όνομα ιστορικό, δυνατό και γεμάτο συμβολισμούς, που παραπέμπει σε γενναιότητα, αξιοπρέπεια, ήθος και δύναμη ψυχής, αλλά και στον παππού Λεωνίδα που η οικογένεια του Στέλιου τίμησε . Ευχόμαστε ο μικρός Λεωνίδας να μεγαλώσει αντάξιος του ονόματός του, με υγεία, σοφία, πίστη, αγάπη και κάθε ευλογία από τον Θεό.

Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στους ευτυχισμένους γονείς, Στέλιο και Μαγδαληνή, που ζουν αυτές τις μοναδικές στιγμές με περηφάνια και ευγνωμοσύνη.

«Έφαγα καρπούζι και έπαθα»

     

Ο Ντίνος το είπε χαμογελώντας στην αρχή. Ύστερα όμως ακούμπησε το χέρι στην κοιλιά του, σαν να ήθελε να συγκρατήσει κάτι που φούσκωνε μέσα του. Το γέλιο του έσβησε. Ένιωθε βάρος, κράμπες, μια παράξενη αδυναμία και μια ζάλη που δεν μπορούσε να εξηγήσει.

«Δεν είναι δυνατόν», μουρμούρισε. «Ένα φρούτο είναι...»

Η γιατρός τον κοίταξε με ηρεμία.

«Το ότι είναι φυσικό δεν σημαίνει ότι είναι αθώο για όλους. Το καρπούζι αποτελείται κυρίως από νερό, αλλά περιέχει φρουκτόζη, κάλιο, λυκοπένιο, βιταμίνες και το αμινοξύ L-κιτρουλίνη. Στους περισσότερους ανθρώπους προσφέρει ενυδάτωση και αντιοξειδωτική προστασία. Όμως, όταν καταναλωθεί σε υπερβολική ποσότητα ή υπάρχει κάποια ευαισθησία, μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστες αντιδράσεις.»

Ο Ντίνος θυμήθηκε ότι είχε φάει σχεδόν μισό καρπούζι μόνος του.

Σοβαρολογείτε ότι ο Στασινός Μπόβης είναι ο Alireza Talischi;

              

                                                   Φωτό: Stasinos Bovis,FB

Η κυρία Ευτέρπη από τότε που ανακάλυψε την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) , την αντιμετώπιζε όπως άλλοτε τον φαρμακοποιό του χωριού: για κάθε απορία υπήρχε μια απάντηση.

Άνοιξε λοιπόν τον υπολογιστή, φόρεσε τα γυαλιά της και ανέβασε μια φωτογραφία του συγχωριανού της κ. Στασινού Μπόβη του Αθανασίου, επιτυχημένου παραγωγού βιολογικού ελαιόλαδου στη Βαλύρα Μεσσηνίας.

—  Πώς σας φαίνεται ο νεαρός επιχειρηματίας βιολογικής καλλιέργειας ελιάς, κ. Στασινός Μπόβης; Κούκλος δεν είναι; ρωτά την ΤΝ. Μπορείτε να  αναδείξετε λιγάκι τη μορφή του με παλ απόχρωση στο φόντο;

Η οθόνη άστραψε και απάντησε ευθαρσώς:

«Ο εικονιζόμενος άνδρας δεν είναι ο επιχειρηματίας βιολογικής ελιάς κ. Στασινός Μπόβης, αλλά ο γνωστός Ιρανός τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός παραγωγός Alireza Talischi.»

Η κυρία Ευτέρπη  μόνο που δεν έπαθε εγκεφαλικό!

— Σοβαρολογείτε;

Η ΤΝ συνέχισε ατάραχη:

Πάμε διακοπές!

                 

                  

                

                                                  Θα επανέλθουμε μετά την 19η Ιουλίου.

                                         Καλά να περνάτε με τις ευλογίες του Θεού!

«Σήκω πάλι!» Ο λόγος του Αββά Σισώη προς τον σύγχρονο άνθρωπο

      

Στην πνευματική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας υπάρχουν λόγοι των Αγίων Πατέρων που, παρά τη συντομία τους, περικλείουν ολόκληρη τη θεολογία της σωτηρίας. Ένας από αυτούς είναι ο περίφημος διάλογος του Αββά Σισώη:

«Είπεν αδελφός τῷ Ἀββᾷ Σισώῃ· "Τί ποιήσω, Ἀββᾶ; Ἔπεσα." Καὶ λέγει αὐτῷ· "Ἀνάστηθι." Λέγει αὐτῷ· "Ἀνέστην καὶ πάλιν ἔπεσα." Καὶ λέγει· "Πάλιν ἀνάστηθι." Καὶ λέγει· "Ἕως πότε;" Καὶ ἀποκρίνεται ὁ Γέρων· "Ἕως ἂν εὑρεθῇς, ἢ ἐν τῇ πτώσει ἢ ἐν τῇ ἀναστάσει."» (Το Γεροντικό· PG 65, 393).

Ο σύντομος αυτός διάλογος αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα κείμενα της ασκητικής γραμματείας. Δεν αναφέρεται απλώς στην ανθρώπινη αδυναμία, αλλά αποκαλύπτει τη στάση που καλείται να έχει ο χριστιανός απέναντι στην πτώση, στη μετάνοια και στην ελπίδα, όσο είναι εν ζωεί.

Πατερικά Ανθίσματα της Ερήμου:Η θεολογία της αυτομεμψίας και της ευγνωμοσύνης στον Αββά Σισώη (Β΄ Μέρος)

                               

 

«Ἐὰν δέ τι ἀγαθόν, ὅτι Οἰκονομία Θεοῦ ἐστίν.» (PG 65, στ. 396).

Με μία μόνο φράση ο όσιος Πατέρας θεραπεύει μία από τις μεγαλύτερες πνευματικές ασθένειες: την κενοδοξία. Στο πρώτο μέρος είδαμε ότι ο Αββάς Σισώης προτείνει την αυτομεμψία όχι ως αυτοκαταδίκη, αλλά ως θεραπεία του εγωισμού και αφετηρία της αληθινής μετανοίας. Το δεύτερο σκέλος του αποφθέγματος είναι εξίσου σπουδαίο.

Η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν είναι πάντοτε η θλίψη

Οι Πατέρες της Εκκλησίας γνώριζαν από προσωπική εμπειρία ότι οι θλίψεις συνήθως οδηγούν τον άνθρωπο στην προσευχή, ενώ οι επιτυχίες συχνά τον απομακρύνουν από τον Θεό.

Ο πειρασμός της αποτυχίας είναι φανερός.

Ο πειρασμός όμως της επιτυχίας είναι ύπουλος.

Όταν ο άνθρωπος κατορθώνει κάτι αξιόλογο, εύκολα πιστεύει ότι είναι αποκλειστικά δικό του έργο. Η καρδιά αρχίζει να αποδίδει στον εαυτό της όσα αποτελούν δωρεές του Θεού.

Γι' αυτό ο Αββάς Σισώης διδάσκει ότι κάθε αγαθό πρέπει να αποδίδεται στη θεία οικονομία, δηλαδή στη σωτήρια πρόνοια και στη χάρη του Θεού.

Πατερικά Ανθίσματα της Ερήμου: Η θεολογία της αυτομεμψίας και της ευγνωμοσύνης στον Αββά Σισώη (Α΄ Μέρος)

                   

«Ὅποιος πειρασμὸς καὶ ἂν ἔλθῃ τῷ ἀνθρώπῳ, ὀφείλει λέγειν ὅτι· Διὰ τὰς ἁμαρτίας μου συνέβη μοι τοῦτο· ἐὰν δέ τι ἀγαθόν, ὅτι· Οἰκονομία Θεοῦ ἐστίν.» (Γεροντικόν, Περί Αββά Σισώη· PG 65, στ. 396).

Εισαγωγή

Οι Πατέρες της ερήμου δεν συνέγραψαν θεολογικές πραγματείες με τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Η θεολογία τους γεννήθηκε μέσα από την προσευχή, τη σιωπή, τη μετάνοια και τον καθημερινό αγώνα εναντίον των παθών. Οι σύντομοι λόγοι τους, τα γνωστά Αποφθέγματα, αποτελούν συμπυκνωμένη έκφραση της εμπειρίας του Αγίου Πνεύματος. Κάθε λέξη τους μοιάζει με πολύτιμο μαργαρίτη που φωτίζει την πορεία του ανθρώπου προς τη Βασιλεία του Θεού.

Ένας τέτοιος πνευματικός θησαυρός είναι και ο λόγος του Αββά Σισώη:

«Διὰ τὰς ἁμαρτίας μου συνέβη μοι τοῦτο· ἐὰν δέ τι ἀγαθόν, ὅτι Οἰκονομία Θεοῦ ἐστίν.»

Σε μία μόνο πρόταση ο μεγάλος ασκητής συνοψίζει ολόκληρη την Ορθόδοξη πνευματική ζωή. Διδάσκει πώς αντιμετωπίζονται οι θλίψεις χωρίς γογγυσμό και οι επιτυχίες χωρίς υπερηφάνεια. Δείχνει τον ασφαλή δρόμο ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα πνευματικά αδιέξοδα: την απόγνωση και την αυτοδικαίωση.

Ο λόγος αυτός δεν είναι μια ψυχολογική τεχνική θετικής σκέψης ούτε μια απαισιόδοξη στάση απέναντι στη ζωή. Είναι καρπός βαθιάς θεογνωσίας και εμπειρίας της Θείας Χάριτος.

Πρωτοβουλίες κατοίκων Βαλύρας με νόημα υγείας και ασφαλείας

                            

                            Μετά τον καθαρισμό.Φωτό: κα Αθανασία Αχιλ.Μπατάλια

Η προστασία της ανθρώπινης ζωής, της δημόσιας υγείας και του φυσικού περιβάλλοντος δεν αποτελεί αποκλειστικά ευθύνη της Πολιτείας ούτε μόνο των πολιτών. Αποτελεί μία διαρκή συνεργασία ανάμεσα στην οργανωμένη πολιτεία, την τοπική αυτοδιοίκηση και τους ίδιους τους κατοίκους. Όταν ένας από αυτούς τους τρεις κρίκους της αλυσίδας αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, τότε δημιουργούνται κίνδυνοι που πολλές φορές μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές συνέπειες.

Η φετινή καλοκαιρινή περίοδος βρίσκει τη Βαλύρα με ιδιαίτερα αυξημένη βλάστηση. Οι πολλές βροχοπτώσεις του χειμώνα και της άνοιξης ευνόησαν την ανάπτυξη χόρτων και θάμνων, τα οποία, καθώς ξεραίνονται από τις υψηλές θερμοκρασίες, μετατρέπονται σε εξαιρετικά εύφλεκτη καύσιμη ύλη. Το γεγονός αυτό καθιστά επιτακτική την ανάγκη για έγκαιρο καθαρισμό οικοπέδων, αγροτεμαχίων, ρεμάτων και κοινόχρηστων χώρων, ώστε να περιοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο κίνδυνος εκδήλωσης και εξάπλωσης πυρκαγιάς.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το Φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (4): Η χελώνα και ο λαγός

 

Η δύναμη της επιμονής και η νίκη της ταπεινώσεως

Στη ζωή των ανθρώπων συχνά θαυμάζουμε εκείνον που διαθέτει περισσότερα χαρίσματα: μεγαλύτερη ευφυΐα, περισσότερες ικανότητες, φυσικό ταλέντο ή δύναμη. Ο Αίσωπος, όμως, μας υπενθυμίζει ότι τα χαρίσματα, όταν συνοδεύονται από αλαζονεία, μπορούν να οδηγήσουν στην αποτυχία, ενώ η επιμονή, η υπομονή και η ταπείνωση οδηγούν συχνά σε απρόσμενες νίκες.

Ο μύθος της χελώνας και του λαγού δεν είναι απλώς μια ιστορία για έναν αγώνα δρόμου. Είναι μια παραβολή για ολόκληρη τη ζωή.

Τα σέσκουλα της Άνοιξης στη Βαλύρα του 1970

      

                                                   Φωτό: lyrasi.blogspot.com

Η Άνοιξη στη Βαλύρα δεν έρχεται ποτέ βιαστικά. Πρώτα ακους τα χελιδόνια να γυρίζουν στις φωλιές τους, ύστερα μοσχοβολούν οι ανθισμένες λεμονιές, κι έπειτα η γη ανοίγει την αγκαλιά της και γεμίζει χόρτα. Ανάμεσά τους παλιά ξεχώριζαν τα τρυφερά σέσκουλα, με τα φαρδιά, καταπράσινα φύλλα τους, που έλαμπαν από την πρωινή δροσιά σαν να είχαν επάνω τους μικρά κρύσταλλα.

Έτσι γινόταν κάθε χρόνο στον κήπο της αείμνηστης Αγγελικής Λύρα. Ο κήπος εκείνος ήταν ευλογημένος. Δεν ήταν μόνο το εύφορο χώμα του· ήταν τα χέρια της νοικοκυράς που τον είχαν φροντίσει για δεκαετίες. Ακόμη κι όταν η Αγγελική έφυγε από τη ζωή, οι άνθρωποι του χωριού έλεγαν πως η ευχή της έμενε πάνω στα δέντρα, στις φραγκοσυκιές, στις ελιές και στα χόρτα που φύτρωναν κάθε Άνοιξη.

Εκείνο το πρωινό της δεκαετίας του 1970, έξι νεαρές γυναίκες συναντήθηκαν στον κήπο  της Αγγελικής κρατώντας τα υφαντά τους ταγάρια. Μπροστά βάδιζε η Δάφνη Λύρα, χαμογελαστή και γεμάτη ζωντάνια. Δίπλα της οι  αδελφές Παπασαραντοπούλου, που όπου πήγαινε η μία ακολουθούσαν και οι άλλες, σαν να είχαν κοινή σκέψη και κοινή καρδιά. Μαζί τους ήταν και η Ευγενία Ντουραμάκου, γελαστή, πρόθυμη να βοηθήσει όλες τις φίλες της. 

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (3)

                  

Ο Τζίτζικας και ο Μέρμηγκας

Όταν η χαρά της στιγμής ξεχνά την ευθύνη του αύριο

Ανάμεσα στους πιο γνωστούς μύθους του Αισώπου βρίσκεται η ιστορία του Τζίτζικα και του Μέρμηγκα. Είναι ένας μύθος που μιλά για την εργασία, την πρόνοια, την εγκράτεια και τη σωστή χρήση του χρόνου που μας χαρίζει ο Θεός.

Με δύο μικρά πλάσματα της φύσης, ο Αίσωπος παρουσιάζει δύο διαφορετικούς τρόπους ζωής: εκείνον που ζει μόνο για το παρόν, χωρίς να σκέφτεται το αύριο, και εκείνον που εργάζεται με φρόνηση, γνωρίζοντας ότι κάθε εποχή έχει τις δικές της ανάγκες.

Ο μύθος δεν καταδικάζει τη χαρά, την ξεκούραση ή το τραγούδι. Καταδικάζει την αμέλεια, την ανευθυνότητα και την ψευδαίσθηση ότι οι ανάγκες της ζωής θα αντιμετωπιστούν χωρίς κόπο.

Μαγευτική μουσικοχορευτική βραδιά παράδοσης στο Θεατράκι Μελιγαλά

 

                                          Φωτογραφίες: Βασίλης Διαγούπης, FB

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη συγκίνηση, παράδοση και πολιτισμό πραγματοποιήθηκε  τη Δευτέρα 6 Ιουνίου, στις 9:15 το βράδυ, στο κατάμεστο Θεατράκι Μελιγαλά, η μουσικοχορευτική εκδήλωση με τίτλο «Κόρη μ' κι αν περπατείς λιανά». Η εκδήλωση, που διοργανώθηκε από τον Χορευτικό Σύλλογο Μελιγαλά σε συνεργασία με τον Δήμο Οιχαλίας, αποτέλεσε μια ξεχωριστή πολιτιστική γιορτή, αφιερωμένη στην Ελληνική λαϊκή παράδοση, τη μουσική και τον χορό, συγκεντρώνοντας πλήθος θεατών από την ευρύτερη περιοχή.

Από νωρίς το βράδυ, το Θεατράκι γέμισε από οικογένειες, φίλους του παραδοσιακού πολιτισμού και ανθρώπους κάθε ηλικίας, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο κάλεσμα των διοργανωτών. Η ζεστή καλοκαιρινή βραδιά, το όμορφο φυσικό περιβάλλον και η άψογη οργάνωση δημιούργησαν το ιδανικό σκηνικό για μια εκδήλωση που ανέδειξε τη δύναμη της Ελληνικής παράδοσης και την αξία της πολιτιστικής δημιουργίας.

Το Στερέωμα του Ουρανού και το Στερέωμα της Πίστεως κατά τον Όσιον Θαλάσσιον τον Λίβυον (ΙΙΙ)

                 

Ζ΄ Κεφάλαιο

Το άκτιστο φως και οι άγιοι ως «αστέρες» της Εκκλησίας: η θεολογία της θεώσεως

Εάν το «στερέωμα της πίστεως» αποτελεί το θεμέλιο της Εκκλησιαστικής ζωής, τότε το φως των Αγίων αποτελεί τη λαμπρότερη φανέρωσή του. Η Πατερική παράδοση δεν περιορίζεται να χαρακτηρίσει τους αγίους «αστέρες» ως ένα ποιητικό εγκώμιο· αποδίδει στην εικόνα αυτή βαθύ δογματικό περιεχόμενο. Οι άγιοι λάμπουν επειδή μετέχουν στο άκτιστο φως του Θεού, χωρίς ποτέ να ταυτίζονται με την ουσία Του.

Η διάκριση αυτή αποτελεί θεμέλιο της Ορθόδοξης θεολογίας. Ο Θεός είναι κατ’ ουσίαν απρόσιτος και ακατάληπτος, αλλά γνωρίζεται και κοινωνείται διά των ακτίστων ενεργειών Του. Έτσι, ο άνθρωπος δεν γίνεται κατά φύσιν θεός· γίνεται «κατὰ χάριν θεός», μετέχοντας αληθινά στη ζωή του Θεού. Η θέωση δεν είναι συμβολική κατάσταση ούτε ηθική τελειότητα· είναι πραγματική κοινωνία με τον ζώντα Θεό.

Το Στερέωμα του Ουρανού και το Στερέωμα της Πίστεως κατά τον Όσιον Θαλάσσιον τον Λίβυον (ΙΙ)

                       

Δ΄ Κεφάλαιο

Το στερέωμα της πίστεως στην πατερική παράδοση: η Εκκλησία ως ουρανός και οι άγιοι ως πνευματικοί αστέρες

Η Πατερική ερμηνεία της Αγίας Γραφής χαρακτηρίζεται από μία αξιοσημείωτη ενότητα. Παρά τις διαφορές ύφους, εποχής και θεολογικών ενδιαφερόντων, οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας προσεγγίζουν την κτίση ως μία διαρκή αποκάλυψη της θείας σοφίας. Ο αισθητός ουρανός δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο θαυμασμού· γίνεται θεολογικό σύμβολο της Εκκλησίας, της πίστεως και της Βασιλείας του Θεού.

Η ερμηνευτική αυτή μέθοδος δεν είναι αυθαίρετη αλληγορία. Βασίζεται στην ίδια τη βιβλική αποκάλυψη, η οποία συχνά χρησιμοποιεί τον ουρανό ως εικόνα της Θείας παρουσίας και της σωτηρίας. Οι Πατέρες συνεχίζουν αυτή την προοπτική, διαβάζοντας τη δημιουργία ως «δεύτερο βιβλίο» της θείας οικονομίας, πάντοτε όμως υπό το φως του Χριστού και της Εκκλησίας.

Το Στερέωμα του Ουρανού και το Στερέωμα της Πίστεως κατά τον Όσιον Θαλάσσιον τον Λίβυον (Ι)

                           

 Η πατερική ερμηνεία του Οσίου Θαλασσίου και η εκκλησιολογική σημασία της εικόνας

Α΄  Κεφάλαιο

Εισαγωγή

Η Ορθόδοξη πατερική θεολογία προσεγγίζει την Αγία Γραφή όχι μόνο ως ιστορική αφήγηση ούτε αποκλειστικά ως δογματικό κείμενο, αλλά πρωτίστως ως αποκάλυψη του θείου σχεδίου σωτηρίας. Η δημιουργία ολόκληρου του κόσμου αποτελεί μία αδιάκοπη θεολογία· κάθε δημιούργημα φανερώνει μία πνευματική πραγματικότητα, ενώ κάθε στοιχείο της κτίσεως δύναται να λειτουργήσει ως σύμβολο των ενεργειών του Θεού μέσα στην ιστορία της σωτηρίας.

Στο πλαίσιο αυτής της αναγωγικής και πνευματικής ερμηνείας εντάσσεται και η σκέψη του Οσίου Θαλασσίου του Λιβίου, ενός από τους σημαντικότερους ασκητικούς συγγραφείς του 7ου αιώνα. Η σύντομη αλλά ιδιαίτερα πυκνή φράση του, σύμφωνα με την οποία «τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ συμβολίζει τὸ στερέωμα τῆς πίστεως, ὅπου πάντες οἱ ἅγιοι λάμπουν ὡς ἀστέρες», συμπυκνώνει μία ολόκληρη θεολογία περί Εκκλησίας, πίστεως, αγιότητας και πνευματικής ζωής.

Η εικόνα δεν αποτελεί μια απλή ποιητική μεταφορά. Αντιθέτως, αποτελεί έκφραση της βιβλικής και πατερικής κοσμολογίας, σύμφωνα με την οποία ο αισθητός κόσμος είναι εικόνα του νοητού και ορατή αποκάλυψη της αοράτου θείας οικονομίας. Η δημιουργία γίνεται βιβλίο θεολογίας, ενώ τα στοιχεία της φύσεως μεταμορφώνονται σε σύμβολα της Θείας Χάριτος.

Ο κύριος Σκουράντζος, ο φιλόλογος του Γυμνασίου Μελιγαλά

 

Στη Μεσσηνία της δεκαετίας του 1970, τότε που οι εποχές κυλούσαν αργά και οι άνθρωποι μετρούσαν τον χρόνο με τις σπορές, τους θερισμούς και τα πανηγύρια, το Γυμνάσιο του Μελιγαλά αποτελούσε για τα γύρω χωριά ένα μικρό φάρο γνώσης. Κάθε πρωί, πριν ακόμη ο ήλιος σηκωθεί πάνω από τις ελιές του κάμπου, αγόρια και κορίτσια ξεκινούσαν , με τις σχολικές τσάντες στους ώμους και το κολατσιό τυλιγμένο σε μια λευκή πετσέτα. Μία ώρα δρόμος μέσα από χωματόδρομους, λιόδεντρα, ξερολιθιές και μοσχοβολιστές ρίγανες. Τα βήματά τους συνόδευαν τα κελαηδήματα των πουλιών και το κουδούνισμα από τα κοπάδια που ανηφόριζαν στα βοσκοτόπια.

Ανάμεσα στους καθηγητές ξεχώριζε ένας άνθρωπος που όλοι γνώριζαν με το παρανόμι του: ο κύριος Σκουράντζος. Λεπτός σαν κυπαρίσσι, νευρώδης στις κινήσεις, πάντοτε καλοντυμένος, με καθαρό λευκό πουκάμισο και σιδερωμένο σακάκι, περπατούσε στους διαδρόμους του σχολείου με τα χέρια πίσω από την πλάτη. Ήταν φιλόλογος. Μιλούσε ήρεμα, ευγενικά και με εκείνη τη λεπτή αυστηρότητα που δεν γεννούσε φόβο αλλά σεβασμό. Αγαπούσε τη γλώσσα, τα αρχαία κείμενα και, περισσότερο απ' όλα, τις καλές εκθέσεις.

Στην τάξη του φοιτούσε η Κωνσταντίνα, ένα ζωηρό κορίτσι από κοντινό χωριό. Μαζί της ήταν και η αχώριστη φίλη της, η Σταυρούλα. Οι δυο τους αγαπούσαν το σχολείο, μα ακόμη περισσότερο αγαπούσαν το παιχνίδι. Ύστερα από το πολύωρο περπάτημα της επιστροφής, άφηναν τις τσάντες στην άκρη και έτρεχαν στις αυλές να παίξουν κυνηγητό, βόλεϊ με αυτοσχέδια μπάλα ή να γελάσουν κάτω από του κήπου τις μουριές .

Το μυστικό μίας βεντάλιας

                 

Στη μικρή κωμόπολη, που ήταν σκαρφαλωμένη  στην πλαγιά του βουνού και τα σπίτια  μύριζαν βασιλικό, ψωμί ζυμωτό και ξύλο από τα παλιά τζάκια, οι άνθρωποι της απελευθερωμένης Ελλάδας γνώριζαν ο ένας τη ζωή του άλλου χωρίς να χρειάζονται πολλές κουβέντες.

Μια ματιά από το παράθυρο, έναν αναστεναγμό στην αυλή, ένα σταμάτημα στο πηγάδι, αρκούσαν για να γεννηθούν ιστορίες. Οι παλιοί έλεγαν πως ο άνθρωπος μιλάει όχι μόνο με το στόμα, αλλά και με τα χέρια, τα μάτια και τη σιωπή .

Κι ανάμεσα σε όλα αυτά τα σιωπηλά σημάδια υπήρχε μια παλιά βεντάλια, μίας νεαρής κυράς καλοαναθρεμμένης, θεοσεβούς , κόρης μεγάλης  αρχόντισσας.

Δεν ήταν από εκείνες τις γνωστές βεντάλιες των αρχοντικών σαλονιών, που οι κυρίες του 19ου αιώνα τις κουνούσαν στα χοροστάσια και έστελναν μηνύματα κρυφά στους αγαπημένους τους. Δεν ήταν μια βεντάλια που κάποιος θα μπορούσε εύκολα να αποκωδικοποιήσει.

Ήταν μια  παλιά, μεταξωτή βεντάλια, φυλαγμένη χρόνια στο συρτάρι της Βασιλικής. Είχε πάνω της μικρά ζωγραφισμένα λουλούδια και η λαβή της είχε φαγωθεί από τα χρόνια. Μα για τη Βασιλική δεν ήταν αντικείμενο. Ήταν η φωνή της αείμνηστης γιαγιάς της, όταν η δική της φωνή δεν μπορούσε από το στόμα της να βγει.

Σοφία Μπεκρῆ: «Ἡ ποθοῦσα τὸν Κύριον»

                 

Ἡ Ἁγία Κυριακή, ποὺ τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας, στὶς 7 Ἰουλίου, ἔζησε τὴν ἐποχὴ ποὺ βασίλευε «τὸ σκότος τῆς εἰδωλομανίας». Ἐκείνη, ὅμως, «ἤθλησε ἄριστα», ἀναδείχθηκε ἀνδρεία στὸ φρόνημα καὶ σταθερὴ στὴν πίστη καὶ κατήρδευσε «ὡς βρύσις πολύκρουνος» τὸ δένδρο τῆς πίστεως, μὲ τὰ παρθενικά της αἵματα. 

Βρισκόμαστε πρὸς τὸ τέλος τῶν παλαιῶν ἀλλὰ καὶ πιὸ σκληρῶν διωγμῶν σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν, τὴν ἐποχὴ τοῦ Διοκλητιανοῦ (3ος αἰ.), αὐτοκράτορα τῆς Ἀνατολῆς. Οἱ εὐλαβεῖς γονεῖς τῆς Ἁγίας, Δωρόθεος καὶ Εὐσεβία, ζοῦσαν στὴν Νικομήδεια τῆς Βιθυνίας καὶ ἀνέθρεψαν τὸ βλαστάρι τους, καρπὸ θερμῶν προσευχῶν ὕστερα ἀπὸ χρόνους ἀτεκνίας, «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Οἱ ἴδιοι, ἐξ ἄλλου, καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τοῦ εὐλογημένου των τέκνου, δὲν ἔπαψαν νὰ εὐγνωμονοῦν τὸν Κύριο, μὲ τὴν συνέχιση τῶν προσευχῶν των, μὲ τὸν ἠθικό των βίο ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ ἀγαθὰ καὶ φιλάδελφα ἔργα των. Ἔτσι ἡ Κυριακή, μιμούμενη τὸ παράδειγμα τῶν καλῶν της γονέων, προώδευε καὶ ἐκείνη σὲ ἀρετὴ καὶ σὲ ἔργα πίστεως καὶ ἀγάπης.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το Φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (2) : Η αλεπού και τα σταφύλια

         

Η ταπείνωση μάς ελευθερώνει από τις δικαιολογίες

Ο άνθρωπος, από τη φύση του, επιθυμεί να πετυχαίνει. Όταν όμως οι επιθυμίες του δεν πραγματοποιούνται, βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι: είτε θα αποδεχθεί με ταπείνωση τα όριά του και θα προσπαθήσει ξανά, είτε θα αναζητήσει δικαιολογίες, θα παραποιήσει την πραγματικότητα γιατί απειλείται η υπόληψή του και  ζητεί ασυνείδητα   να προστατεύσει τον εγωισμό του.

Ο Αίσωπος, με τον περίφημο μύθο της αλεπούς και των σταφυλιών, περιγράφει με μοναδική απλότητα μια αδυναμία που συνοδεύει τον άνθρωπο σε κάθε εποχή: την αυτοδικαίωση.

Η Πατερική θεώρηση της χηρείας: Η ενορία ως κοινότητα θεραπείας και ελπίδας

                                     

6.  Η απώλεια ως δρόμος πνευματικής ωρίμανσης και εκκλησιαστικής διακονίας

6.1 Οι Πατέρες της Εκκλησίας απέναντι στη χηρεία

Η πατερική γραμματεία αντιμετωπίζει τη χηρεία ως μια ιδιαίτερη κατάσταση ζωής, η οποία δεν εξαντλείται στην εμπειρία της απώλειας ούτε περιορίζεται σε κοινωνικές ή οικονομικές διαστάσεις. Οι Πατέρες αναγνωρίζουν πλήρως τον ανθρώπινο πόνο που προκαλεί ο θάνατος του ή της συζύγου, απορρίπτοντας κάθε μορφή στωικής απάθειας. Παράλληλα, όμως, προτείνουν μια ερμηνεία του πένθους υπό το φως της Αναστάσεως του Χριστού, όπου η θλίψη μεταμορφώνεται σε ελπίδα και η μοναξιά σε ευκαιρία βαθύτερης κοινωνίας με τον Θεό και την Εκκλησία.

Η Πατερική προσέγγιση χαρακτηρίζεται από έντονο ποιμαντικό ρεαλισμό. Δεν απαιτεί από τον πενθούντα να αρνηθεί τα συναισθήματά του ούτε να επιταχύνει τεχνητά τη διαδικασία του πένθους. Αντίθετα, αναγνωρίζει ότι η θεραπεία της ψυχής είναι πορεία, η οποία πραγματοποιείται μέσα στον χρόνο, με τη συνεργία της Θείας Χάριτος και της ανθρώπινης ελευθερίας.

Η αντίληψη αυτή παρουσιάζει αξιοσημείωτη συνάφεια με τις σύγχρονες θεωρίες του Worden (2018) και των Stroebe και Schut (2010), οι οποίες αντιμετωπίζουν το πένθος ως ενεργητική διαδικασία προσαρμογής και όχι ως παθητική ψυχική κατάσταση.

Η κοινωνιολογία της γήρανσης και της χηρείας: Πορεία μέσα από την απώλεια

                                    

3.  Από την κοινωνική απώλεια στην ενεργό συμμετοχή

3.1 Η δημογραφική γήρανση ως κοινωνική πρόκληση

Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κοινωνικές μεταβολές του 21ου αιώνα. Η συνεχής αύξηση του προσδόκιμου ζωής, η μείωση της γεννητικότητας και η πρόοδος της ιατρικής επιστήμης έχουν μεταβάλει ριζικά τη δημογραφική δομή των περισσότερων Ευρωπαϊκών χωρών. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των πλέον γηρασμένων κοινωνιών της Ευρώπης, γεγονός που δημιουργεί νέες κοινωνικές, οικονομικές και ποιμαντικές προκλήσεις.

Η αύξηση του αριθμού των ηλικιωμένων συνεπάγεται και αντίστοιχη αύξηση των ανθρώπων που βιώνουν τη χηρεία. Ιδιαίτερα στις γυναίκες, λόγω του μεγαλύτερου προσδόκιμου ζωής, η χηρεία αποτελεί συχνό βίωμα κατά τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής. Η πραγματικότητα αυτή καθιστά αναγκαία την ανάπτυξη πολιτικών και ποιμαντικών πρακτικών που θα υπερβαίνουν τη λογική της απλής φροντίδας και θα ενισχύουν την ενεργό συμμετοχή των ηλικιωμένων στην κοινωνική ζωή (World Health Organization [WHO], 2002).

Η κοινωνιολογία της γήρανσης έχει αναδείξει ότι η ποιότητα ζωής στην τρίτη ηλικία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη σωματική υγεία ή την οικονομική κατάσταση, αλλά και από τη δυνατότητα του ανθρώπου να διατηρεί ουσιαστικούς κοινωνικούς δεσμούς, να συμμετέχει δημιουργικά στις συλλογικές δραστηριότητες και να αισθάνεται ότι εξακολουθεί να αποτελεί χρήσιμο μέλος της κοινότητας (Rowe & Kahn, 1997).

Η διαπίστωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τους χήρους και τις χήρες, οι οποίοι συχνά κινδυνεύουν να βιώσουν διπλή απώλεια: όχι μόνο την απώλεια του συζύγου, αλλά και τη σταδιακή απομάκρυνσή τους από το κοινωνικό περιβάλλον.

Η χηρεία στην τρίτη ηλικία ως περίοδος εσωτερικής ανασκόπησης, κοινωνικής προσφοράς και πνευματικής καρποφορίας

 

Αφιερωμένη μελέτη, από καρδιάς, σε όλους και όλες που βιώνουν τη χηρεία

Περίληψη

Η χηρεία στην τρίτη ηλικία αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μεταβατικές εμπειρίες του ανθρώπινου βίου, καθώς επηρεάζει ταυτόχρονα την ψυχολογική ισορροπία, την κοινωνική λειτουργικότητα και την πνευματική ζωή του ατόμου. Αν και παραδοσιακά αντιμετωπίζεται κυρίως ως περίοδος απώλειας, μοναξιάς και αποδιοργάνωσης, η σύγχρονη διεπιστημονική έρευνα αναδεικνύει ότι μπορεί να εξελιχθεί σε περίοδο προσωπικής ανασυγκρότησης, εσωτερικής ωρίμανσης και δημιουργικής συμμετοχής στην κοινωνική και εκκλησιαστική ζωή. Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να προσεγγίσει τη χηρεία μέσα από τη συνάντηση της κοινωνιολογίας της γήρανσης, της ψυχολογίας του πένθους και της Ορθόδοξης ποιμαντικής θεολογίας.

Αρχικά παρουσιάζονται οι σημαντικότερες ψυχολογικές θεωρίες για το πένθος και οι κοινωνιολογικές προσεγγίσεις της ενεργού γήρανσης, αναδεικνύοντας τους παράγοντες που διευκολύνουν ή δυσχεραίνουν την προσαρμογή μετά την απώλεια του συζύγου. Στη συνέχεια εξετάζεται η βιβλική και πατερική θεώρηση της χηρείας, μέσα από την ανάλυση χαρακτηριστικών αγιογραφικών χωρίων και πατερικών κειμένων, με ιδιαίτερη έμφαση στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον Μέγα Βασίλειο και τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Παράλληλα διερευνάται ο ρόλος της ενορίας ως θεραπευτικής κοινότητας και η συμβολή της ποιμαντικής διακονίας στη διαχείριση του πένθους.

Η μελέτη καταλήγει ότι η χηρεία, μολονότι αποτελεί μία βαθιά υπαρξιακή δοκιμασία, δύναται να αποτελέσει ευκαιρία εσωτερικής ανασκόπησης, πνευματικής αναγέννησης και κοινωνικής προσφοράς. Η διατήρηση ενεργών κοινωνικών σχέσεων, η συμμετοχή στην εκκλησιαστική ζωή, η καλλιέργεια της πίστης και η ανάληψη νέων μορφών διακονίας συμβάλλουν αποφασιστικά στη μετατροπή της εμπειρίας της απώλειας σε πορεία προσωπικής ολοκλήρωσης. Η διεπιστημονική συνεργασία θεολογίας, ψυχολογίας και κοινωνικών επιστημών αναδεικνύεται ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ολιστική υποστήριξη των ηλικιωμένων που βιώνουν τη χηρεία.

Τα μεσημέρια της κυρίας Ελένης

         

 

 Μέρος Α΄

Η κυρία Ελένη δεν θυμόταν να είχε υπάρξει ποτέ πραγματικά νέα. Από το σπίτι του πατέρα της βρέθηκε σχεδόν παιδί ακόμη στο σπίτι του άντρα της, σαν να την είχε προσπεράσει η νιότη βιαστικά, αφήνοντάς της μόνο τη γλύκα των ονείρων που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν.

Ήταν το σωτήριον έτος 1957 όταν παντρεύτηκε τον Χρήστο, έναν άνθρωπο τίμιο, εργατικό και σχεδόν είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της. Εκείνος ήταν μαρμαράς. Από τα χαράματα ως το μεσημέρι πάλευε με την πέτρα, σμιλεύοντας μάρμαρα για εκκλησιές, μνήματα και σπίτια. Η άσπρη σκόνη κόλλαγε στα μαλλιά, στα φρύδια και στις παλάμες του, σαν να κουβαλούσε πάντοτε επάνω του λίγη από την ασπράδα των βουνών.

Δεν ήταν άνθρωπος των πολλών λόγων. Όταν γύριζε στο σπίτι, άφηνε ήσυχα το τραγιασμένο του καπέλο στο καρφί δίπλα στην πόρτα, έπλενε προσεκτικά τα χέρια του και καθόταν στο τραπέζι.

—Κουράστηκες, Ελένη; τη ρωτούσε καμιά φορά.

Εκείνη χαμογελούσε.

—Όχι... καλά είμαι.

Το έλεγε τόσο αυθόρμητα, που στο τέλος το πίστευε και η ίδια.

Μόνο όταν έμενε μόνη αναρωτιόταν:

«Πότε ήταν, άραγε, η τελευταία φορά που είπα πως κουράστηκα;»

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (1) : Ο λύκος και το αρνί

              

Όταν η δύναμη προσπαθεί να ντύσει την αδικία με ψεύτικα επιχειρήματα

Ελάχιστα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας είναι τόσο σύντομα και ταυτόχρονα τόσο διαχρονικά όσο οι μύθοι του Αισώπου. Με απλά πρόσωπα –ζώα, δέντρα ή φυσικά στοιχεία– ο μεγάλος μυθοποιός φανερώνει τις βαθύτερες αλήθειες της ανθρώπινης ψυχής.

Ο πρώτος μύθος της σειράς δεν είναι τυχαίος. Ο «Λύκος και το Αρνί» είναι ένας ύμνος στη δικαιοσύνη και, ταυτόχρονα, μια καταδίκη της αυθαιρεσίας του ισχυρού. Αν και γράφτηκε πριν από περίπου δυόμισι χιλιάδες χρόνια, μοιάζει σαν να περιγράφει τη σημερινή κοινωνία.

Σοφία Μπεκρῆ: Ἕνας ἀληθινὸς ποιμένας

                  

Τὴν 4η Ἰουλίου τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας ἕνα σεβαστό της τέκνο καὶ μεγάλο ποιμένα, τὸν Μιχαὴλ Χωνιάτη, Μητροπολίτη Ἀθηνῶν, ὁ δὲ ὑμνογράφος γεραίρει τῆς «Ἀτθίδος τὸ καύχημα», «Ἀθηναίων ἀρωγόν» καὶ «φρουρὸν θεόπνουν». 

Ἀληθινὰ μεγάλος ὑπῆρξε αὐτὸς ὁ ποιμήν, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε τὸ 1140 στὶς Χώνες ἤ Κολοσσὲς τῆς Μ. Ἀσίας, γνωστὲς ἀπὸ τὸ θαῦμα, τὸ ἐν Χώναις, τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ. Ἀπὸ τὴν μικρή του πατρίδα ὁ Ἅγιος μετέβη, ὅπως καὶ ὁ ἀδελφός του Νικήτας, στὴν Βασιλεύουσα Πόλη γιὰ εὐρύτερες σπουδές. 

Ο ουρανός δρόσισε τη διψασμένη γη του Ιουλίου στην καρπερή Βαλύρα

      

Υπάρχουν κάποιες καλοκαιρινές βροχές που δεν είναι απλώς ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι ευλογία. Είναι ανάσα ζωής. Είναι η σιωπηλή απάντηση του ουρανού στις αγωνίες των ανθρώπων της γης. Μία τέτοια ευλογημένη στιγμή χάρισε ο Θεός στη Βαλύρα την Κυριακή, 5 Ιουλίου 2026, όταν κατά τις απογευματινές ώρες πυκνά σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό και μια δυνατή, ευεργετική βροχή δρόσισε τη διψασμένη Μεσσηνιακή γη.

Ο Ιούλιος στη Μεσσηνία είναι μήνας απαιτητικός. Ο ήλιος  καίει τα χωράφια, τις αυλές και τις πέτρες των παλιών σπιτιών. Η γη διψά, τα φυτά περιμένουν υπομονετικά λίγες σταγόνες νερού και οι αγρότες κοιτούν καθημερινά τον ουρανό, ελπίζοντας σε μια βροχή που θα ανακουφίσει τους κόπους τους.

Έτσι και φέτος. Τα κηπευτικά στους μπαξέδες είχαν αρχίσει να λυγίζουν από τη ζέστη. Οι ντομάτες, οι πιπεριές, τα κολοκύθια και οι μελιτζάνες περίμεναν λίγη δροσιά για να συνεχίσουν τον κύκλο της καρποφορίας τους. Τα βασιλικά στις αυλές των σπιτιών, σύμβολο ευλογίας και φιλοξενίας της Ελληνικής οικογένειας, είχαν γείρει τα φύλλα τους από την κάψα του Καλοκαιριού.

Ακόμη και τα νεαρά καρποφόρα δέντρα, τα «παιδιά της νέας χρονιάς», όπως τα αποκαλούν με αγάπη οι γεωργοί, ζητούσαν υπομονετικά το πολύτιμο νερό του ουρανού. Αυτά τα μικρά δέντρα, που φυτεύτηκαν με ελπίδα για τις επόμενες γενιές, δέχθηκαν τη βροχή σαν πολύτιμο δώρο που θα τα βοηθήσει να ριζώσουν βαθύτερα στη γη των προγόνων τους.

Όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες, η φύση έμοιαζε να ανασαίνει. Η γη άνοιξε τους πόρους της και υποδέχθηκε ευλαβικά το ουράνιο δώρο. Η χαρακτηριστική ευωδιά του βρεγμένου χώματος απλώθηκε στον κάμπο της Βαλύρας, θυμίζοντας σε όλους εκείνη τη μοναδική μυρωδιά που μόνο η Ελληνική ύπαιθρος μπορεί να χαρίσει.

Ο Χριστός Ελευθερωτής: Η νίκη επί του σκότους και η αποκατάσταση του ανθρώπου

                     

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Κυριακής Ε΄ Ματθαίου (Ματθ. 8,28–9,1)

Κυριακή 5 Ιουλίου 2026 – Μνήμη Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου

 Εισαγωγή

Η Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Ε΄ Ματθαίου (Ματθ. 8,28–9,1) αποτελεί μία από τις πιο δραματικές και θεολογικά πυκνές σκηνές της Καινής Διαθήκης. Ο Χριστός συναντά δύο δαιμονιζόμενους στη χώρα των Γεργεσηνών και, με έναν λόγο εξουσίας, τους ελευθερώνει από τη φοβερή κατάστασή τους. Το θαύμα αυτό δεν είναι απλώς μια πράξη φιλανθρωπίας ή θεραπείας· είναι φανέρωση της απόλυτης κυριαρχίας του Χριστού επί των πνευματικών δυνάμεων του σκότους.

Η Εκκλησία προβάλλει το γεγονός αυτό σε μια εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος συχνά βιώνει εσωτερική διάσπαση, ψυχική πίεση, πνευματική σύγχυση και υπαρξιακή αποξένωση. Η Ευαγγελική διήγηση δεν περιορίζεται στο ιστορικό της πλαίσιο· λειτουργεί ως καθρέφτης της ανθρώπινης κατάστασης κάθε εποχής.

Η συνεορτή του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου προσθέτει μια ακόμη διάσταση: ο Άγιος ως άνθρωπος ελευθερωμένος από τα πάθη, γίνεται ζωντανή εικόνα της ελευθερίας που χαρίζει ο Χριστός. Όπως ο Χριστός ελευθερώνει τους δαιμονιζόμενους, έτσι και η ασκητική παράδοση δείχνει τον δρόμο της εσωτερικής απελευθέρωσης από την τυραννία των παθών.

Ο καρπός του Αγίου Πνεύματος: Η μεταμόρφωση του ανθρώπου κατά τον Απόστολο Παύλο»

                                  

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής Ε΄ Ματθαίου (Γαλ. 5:22–6:2)

Κυριακή 5 Ιουλίου 2026 – Μνήμη του Οσίου Αθανασίου του εν Άθω

Εισαγωγή

Η Κυριακή Ε΄ Ματθαίου του έτους 2026 συμπίπτει με τη μνήμη του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου, του μεγάλου αναμορφωτή του αγιορειτικού μοναχισμού και ιδρυτή της Μεγίστης Λαύρας. Η Εκκλησία, με σοφή λειτουργική διάταξη, προβάλλει την αποστολική περικοπή από την προς Γαλάτας επιστολή (5:22–6:2), όπου ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει το ωραιότερο ίσως «πορτρέτο» του ανθρώπου που ζει μέσα στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Η περικοπή αυτή δεν αποτελεί έναν κατάλογο ηθικών αρετών ούτε μια φιλοσοφική διδασκαλία περί χαρακτήρα. Πρόκειται για την περιγραφή μιας νέας υπάρξεως, η οποία γεννιέται όταν ο άνθρωπος παραδίδεται στην ενέργεια του Θεού. Ο Απόστολος Παύλος δεν χρησιμοποιεί τυχαία τη λέξη «καρπός» στον ενικό αριθμό. Δεν μιλά για πολλούς ανεξάρτητους καρπούς αλλά για έναν ενιαίο καρπό, ο οποίος εμφανίζεται με πολλές εκφάνσεις: αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα και εγκράτεια.

Ο άθλος της κολοκυθιάς

                  

Η Μεσσηνία έχει έναν παράξενο τρόπο να φυλάει τις αναμνήσεις. Άλλοτε τις κρατά μέσα στις ρίζες των αιωνόβιων ελιών, άλλοτε στα πέτρινα σπίτια που αντιστέκονται στον χρόνο και άλλοτε στα ταπεινά περιβόλια, εκεί όπου οι άνθρωποι αφήνουν τον ιδρώτα, την αγάπη και την ελπίδα τους. Οι παλιοί έλεγαν πως η γη θυμάται. Κι όταν θυμάται, ανταποδίδει με τον δικό της τρόπο.

Σε ένα παλιό πέτρινο αγροτόσπιτο, λίγο έξω από ένα χωριό της Μεσσηνίας, ζούσε ο κύριος Ανέστης. Ήταν άνθρωπος λιγομίλητος, καλοσυνάτος και εργατικός. Είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή του πλάι στην αγαπημένη του σύζυγο, την κυρά Νίκη. Μαζί είχαν μεγαλώσει πέντε παιδιά, τα οποία, καθώς μεγάλωσαν, πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς. Σκόρπισαν σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες αναζητώντας καλύτερη τύχη, όπως τόσοι και τόσοι Έλληνες εκείνα τα χρόνια.

Όταν έφτασε η δεκαετία του 1980, ο κύριος Ανέστης είχε ήδη συμπληρώσει τα εβδομήντα πέντε του χρόνια. Όμως η μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής του δεν ήταν τα γεράματα.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΝΔΡΕΑ ΚΡΗΤΗΣ.Μέρος Γ΄:Ανθολογία από τον Μέγα Κανόνα-Επίλογος

 

Κεφάλαιο  Ζ΄

 Δέκα θεολογικοί σταθμοί για την πορεία της μετανοίας

Ο Μέγας Κανών του Αγίου Ανδρέου Κρήτης δεν είναι απλώς ένα αριστούργημα της εκκλησιαστικής ποίησης· είναι ένα πνευματικό προσκύνημα. Κάθε τροπάριο αποτελεί μία βαθμίδα προς την αυτογνωσία και την κοινωνία με τον Θεό. Οι ακόλουθοι δέκα χαρακτηριστικοί σταθμοί δεν αποσκοπούν στην πλήρη παρουσίαση του έργου, αλλά στην ανάδειξη των βασικών θεολογικών του αξόνων.

1. Η αρχή της μετανοίας

«Πόθεν ἄρξωμαι…»

Με αυτή τη συγκλονιστική αρχή ανοίγει ολόκληρος ο Μέγας Κανών. Ο άνθρωπος δεν ξεκινά από δικαιολογίες ούτε από κατηγορίες προς τους άλλους. Στέκεται ενώπιον του Θεού με ειλικρίνεια και αναζητεί την αφετηρία της επιστροφής του. Η μετάνοια αρχίζει από την αυτογνωσία.

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΝΔΡΕΑ ΚΡΗΤΗΣ. Μέρος Β΄: Η θεολογία του Αγίου Ανδρέου Κρήτης

               

Κεφάλαιο Δ΄

Χριστολογία, Ανθρωπολογία, Εκκλησιολογία και Θεομητορική διδασκαλία

Η υμνογραφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν αποτελεί απλώς ποιητική έκφραση της πίστεως. Είναι δογματική θεολογία σε ποιητικό λόγο. Στους ύμνους της συμπυκνώνονται οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, η εμπειρία των Πατέρων και η λειτουργική συνείδηση της Εκκλησίας. Ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης ανήκει στους μεγάλους εκείνους υμνογράφους που κατόρθωσαν να μεταπλάσουν το δόγμα σε προσευχή και την προσευχή σε θεολογία. Γι’ αυτό και το έργο του δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως λογοτεχνία· πρέπει να προσεγγισθεί ως έκφραση της ζώσας πίστεως της Εκκλησίας (Meyendorff, 1974).

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΝΔΡΕΑ ΚΡΗΤΗΣ. Μέρος Α΄:Ο υμνωδός της μετανοίας και ο θεολόγος της ελπίδας

 

«Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, ἐλέησόν με.»

Πρόλογος

Η Εκκλησία του Χριστού αναδεικνύει μέσα στους αιώνες μορφές που δεν περιορίζονται στη δική τους ιστορική εποχή, αλλά μεταμορφώνονται σε διαχρονικούς διδασκάλους της πίστεως. Ανάμεσα στις σπουδαιότερες προσωπικότητες της Πατερικής περιόδου ξεχωρίζει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης, Αρχιεπίσκοπος Γορτύνης, υμνογράφος, θεολόγος, ποιμένας και Άγιος της Εκκλησίας.

Η προσωπικότητά του συνδυάζει τη βαθιά θεολογική σκέψη, την ποιητική ευαισθησία, τη λειτουργική εμπειρία και την ποιμαντική αγάπη. Δεν υπήρξε μόνο ένας σπουδαίος συγγραφέας, αλλά ένας άνθρωπος που βίωσε το μυστήριο της μετανοίας και το μετέδωσε μέσα από την υμνογραφία του.

Το αριστούργημά του, ο Μέγας Κανών, αποτελεί μέχρι σήμερα το κορυφαίο λειτουργικό κείμενο της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Πρόκειται για μία θεολογική σύνθεση μοναδικής πνευματικής δύναμης, στην οποία ο άνθρωπος καλείται να σταθεί ενώπιον του Θεού χωρίς προσωπείο, χωρίς δικαιολογίες και χωρίς αυτάρκεια, αναγνωρίζοντας την ανάγκη της Θείας Χάριτος (Ware, 1993).

Η θεολογία του Αγίου Ανδρέου δεν είναι απαισιόδοξη ούτε ηθικιστική. Αντιθέτως, αποτελεί ύμνο στην ελευθερία του ανθρώπου, στη δύναμη της μετάνοιας και στο άπειρο έλεος του Θεού. Ο άνθρωπος δεν καταδικάζεται για τις πτώσεις του· ανακαινίζεται μέσω της Θείας Χάριτος, όταν επιστρέφει με ταπείνωση στον Δημιουργό του (Daley, 2006).

Το παρόν αφιέρωμα επιχειρεί να παρουσιάσει συνολικά τη ζωή, το έργο και τη θεολογία του Αγίου Ανδρέου Κρήτης, συνδυάζοντας ιστορική έρευνα, Πατερική θεολογία, λειτουργική παράδοση και σύγχρονο πνευματικό προβληματισμό.

Κάτω από τις ανθισμένες κρεβατίνες της Βαλύρας

      

Υπάρχουν εικόνες που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη. Μία από αυτές είναι οι αυλές της Βαλύρας, όπου το καλοκαίρι ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά κάτω από τη φυσική σκιά  στις ανθισμένες κρεβατίνες. Εκεί όπου το φως του Μεσσηνιακού ηλίου  φιλτράρεται ανάμεσα στα φύλλα της κληματαριάς, τα λευκά άνθη του ρυγχόσπερμου σκορπούν το άρωμά τους, οι βουκαμβίλιες ξεχειλίζουν από χρώματα , οι γλυτσίνες κλέβουν την παράσταση και το γιασεμί γεμίζει τα δειλινά με τη γλυκιά ευωδιά του.

Η κρεβατίνα, ή αλλιώς πέργκολα, δεν αποτελεί απλώς ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο της αυλής. Είναι κομμάτι της Ελληνικής παράδοσης, της φιλοξενίας και της καθημερινής ζωής. Κάτω από αυτήν μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων, στρώθηκαν Κυριακάτικα τραπέζια, ειπώθηκαν ιστορίες, γιορτάστηκαν χαρές και μοιράστηκαν λύπες.

Ιχθύς εν κεφαλή όζει: Η Μάνια, ο ροζ καρχαρίας

 

Υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται με τη δίψα να αγαπήσουν. Υπάρχουν άλλοι που γεννιούνται με τη δίψα να κυριαρχήσουν. Η Μάνια ανήκε στη δεύτερη κατηγορία.

Από πολύ μικρή ξεχώριζε για την οξύνοιά της, την ακατάπαυστη ενεργητικότητά της και την ακατανίκητη ανάγκη να βρίσκεται πάντοτε ένα βήμα μπροστά από όλους. Δεν ανεχόταν τη μετριότητα ούτε στον εαυτό της ούτε στους άλλους. Ήθελε να είναι η καλύτερη μαθήτρια, η πιο εύστροφη, η πιο ικανή, η πιο γρήγορη στις απαντήσεις. Δεν την ικανοποιούσε απλώς η επιτυχία· έπρεπε να είναι ασύγκριτη.

Το μεγαλύτερό της άγχος δεν ήταν μήπως αποτύχει. Ήταν μήπως εμφανιστεί κάποιος εξυπνότερός της. Κι αν ακόμη διαισθανόταν πως κάποιος μπορούσε να την επισκιάσει, τον αντιμετώπιζε σαν θήραμα. Με τρόπο ύπουλο ή ευθύ, τον απαξίωνε, τον απομόνωνε ή τον συνέτριβε ψυχολογικά. Δεν άφηνε περιθώρια για ανταγωνισμό.

Εγκαταλελειμμένα οικόπεδα και κίνδυνος πυρκαγιάς: Πότε και πώς μπορεί να παρέμβει ο Δήμος για την προστασία των πολιτών

 

Η κλιματική κρίση έχει μετατρέψει την πρόληψη των πυρκαγιών σε κορυφαία προτεραιότητα της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Κάθε καλοκαίρι, εκατοντάδες πυρκαγιές ξεκινούν από ακαθάριστα οικόπεδα, στα οποία έχουν συσσωρευθεί ξερά χόρτα, κλαδιά και πυκνή βλάστηση. Οι συνέπειες είναι συχνά καταστροφικές, καθώς μια μικρή εστία μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να απειλήσει κατοικίες, ανθρώπινες ζωές, δασικές εκτάσεις και κρίσιμες υποδομές.

Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλούν τα εγκαταλελειμμένα οικόπεδα, όπου οι ιδιοκτήτες είτε έχουν αποβιώσει, είτε οι κληρονόμοι δεν έχουν αποδεχθεί την κληρονομιά, είτε διαμένουν επί δεκαετίες στο εξωτερικό χωρίς να γνωρίζουν καν την ύπαρξη του ακινήτου. Υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις υπερηλίκων που πάσχουν από σοβαρή γνωστική έκπτωση ή άνοια, καθώς και πολιτών με σοβαρές ψυχικές διαταραχές, οι οποίοι αντικειμενικά αδυνατούν να φροντίσουν την περιουσία τους.

Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: μπορεί ο Δήμος να επέμβει αυτεπάγγελτα για να καθαρίσει ένα τέτοιο οικόπεδο, χωρίς να παραβιάζει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας;

Η απάντηση, υπό τις προϋποθέσεις που θέτει η νομοθεσία, είναι καταφατική.

Το Νυχτολούλουδο της Βαλύρας

       

 

Ήταν ένα γλυκό απόγευμα του Ιουνίου του 2026. Ο ήλιος έγερνε αργά στο διάσελο της Εύας και της Ιθώμης, σκορπίζοντας χρυσαφένιο φως πάνω από τη Βαλύρα της Μεσσηνίας. Περπατώντας σε ένα γραφικό δρομάκι του χωριού, στάθηκα, όπως κάνουν σχεδόν όλοι οι περαστικοί, μπροστά στην αυλόπορτα της οικίας του κυρίου Ιωάννη Καρανάνου και της  κυρίας  Διονυσίας Γρίβα .

Δεν είναι ένας δρόμος που τον διασχίζει κανείς βιαστικά. Είναι ένα μικρό υπαίθριο περιβόλι, ένας τόπος με κήπους και σπίτια που σε καλεί να σταθείς και να θαυμάσεις την ομορφιά. Τα καταπράσινα βασιλικά μοσχοβολούν, τα ολάνθιστα γεράνια ξεχειλίζουν από χρώματα, το εύρωστο δεντρολίβανο και οι δαφνούλες στέκουν αγέρωχα, το γιασεμί απλώνει το άρωμά του, οι τριανταφυλλιές χαμογελούν στον διαβάτη, ενώ η ανθισμένη γλυτσίνα  αγκαλιάζει τον μαντρότοιχο σαν μωβ καταρράκτης. Ανάμεσά τους βρίσκονται  πολλά αρωματικά βότανα, φυτεμένα με φροντίδα και αγάπη.

Ξεχωρίζει όμως ένα φυτό, το πιο αγαπημένο της κυρίας Διονυσίας: το νυχτολούλουδο. Το προσέχει σαν τα μάτια της. Έχει φτάσει σχεδόν στο ενάμισι μέτρο ύψος και στέκει περήφανο, σαν σιωπηλός φύλακας της αυλής.

«Μάθε να συνομιλείς με τον Θεό»

    

 Η προσευχή ως διάλογος κατά τον Άγιο Αυγουστίνο και η Πατερική Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Εισαγωγή

Η πνευματική ζωή της Εκκλησίας θεμελιώνεται στη ζωντανή σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Η σχέση αυτή εκφράζεται κατεξοχήν μέσα από την προσευχή, η οποία δεν αποτελεί απλώς μία θρησκευτική υποχρέωση ούτε μία τυπική λατρευτική πράξη, αλλά προσωπική κοινωνία και διάλογο με τον Δημιουργό. Η φράση που αποδίδεται στον Άγιο Αυγουστίνο, «Μάθε να συνομιλείς με τον Θεό. Ο διάλογος θα σε οδηγήσει στη γεύση του Θεού και στη σωτηρία της ψυχής σου», συνοψίζει με ιδιαίτερη θεολογική πυκνότητα ολόκληρη τη χριστιανική εμπειρία της προσευχής.

Η σκέψη αυτή δεν αποτελεί μια απομονωμένη πνευματική προτροπή, αλλά εντάσσεται στη συνολική θεολογία του Αγίου Αυγουστίνου περί της Θείας Χάριτος, της θεογνωσίας και της εσωτερικής μεταμορφώσεως του ανθρώπου. Παράλληλα, συναντά αξιοσημείωτες αναλογίες με την ασκητική και νηπτική παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας, όπου η νοερά προσευχή και η ησυχία αποτελούν οδό κοινωνίας με τον Θεό.

Η πρόσφατη σεισμική δραστηριότητα στη Μεσσηνία και η εξέλιξη της μετασεισμικής ακολουθίας

 

Η Μεσσηνία αποτελεί μία από τις πλέον σεισμογενείς περιοχές της Ελλάδας, καθώς βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με το Ελληνικό Τόξο, μία από τις σημαντικότερες τεκτονικές δομές της Ανατολικής Μεσογείου. Η σεισμική δραστηριότητα της περιοχής χαρακτηρίζεται από συχνές μικρές δονήσεις αλλά και περιστασιακά ισχυρότερους σεισμούς, οι οποίοι αποτελούν φυσική εκδήλωση της συνεχούς κίνησης των λιθοσφαιρικών πλακών.

Τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες της 2ας Ιουλίου 2026 (00:11), καταγράφηκε ασθενής σεισμική δόνηση με επίκεντρο 10,6 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κορομηλιάς Μεσσηνίας. Το μέγεθός της ήταν ιδιαίτερα μικρό και δεν προκάλεσε ανησυχία στον πληθυσμό ούτε καταγράφηκαν ζημιές. Παρόμοιες δονήσεις είναι συνηθισμένες σε περιοχές με έντονη τεκτονική δραστηριότητα και εντάσσονται στο φυσιολογικό επίπεδο της καθημερινής σεισμικότητας.

Ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει ο ισχυρός σεισμός που σημειώθηκε στις 14 Ιουνίου 2026, στις 21:17, με επίκεντρο στον θαλάσσιο χώρο 15–18 χιλιόμετρα νότια–νοτιοδυτικά της Μεθώνης.

Στην εποχή του βερίκοκου

    

 Ιστορία, διατροφική αξία και γαστρονομική παράδοση ενός πολύτιμου καρπού της Μεσογείου

 

Εισαγωγή

Κάθε εποχή του χρόνου διαθέτει τους δικούς της γευστικούς συμβολισμούς, εκείνα τα προϊόντα που συνδέονται άρρηκτα με τις μνήμες, τα αρώματα και τις καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων. Το Ελληνικό καλοκαίρι δεν θα μπορούσε να νοηθεί χωρίς την παρουσία των ώριμων βερίκοκων, των καρπών που με το χαρακτηριστικό χρυσοπορτοκαλί τους χρώμα και το λεπτό άρωμά τους προαναγγέλλουν την κορύφωση της θερινής περιόδου.

Η συγκομιδή τους συμπίπτει με τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου και συνεχίζεται έως τα μέσα του Ιουλίου, περίοδο κατά την οποία οι λαϊκές αγορές και οι οικογενειακοί κήποι γεμίζουν από τις ποικίλες Ελληνικές ποικιλίες. Η σύντομη διάρκεια της εποχής τους ενισχύει ακόμη περισσότερο την αξία τους, καθώς αποτελούν έναν καρπό που καταναλώνεται κυρίως φρέσκος, ενώ ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής μεταποιείται σε μαρμελάδες, κομπόστες, αποξηραμένα φρούτα και παραδοσιακά γλυκά.

Το βερίκοκο δεν είναι απλώς ένα ακόμη εποχικό φρούτο. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ένα γεωργικό προϊόν μπορεί να ενσωματωθεί στην ιστορία, στη διατροφή και στον πολιτισμό ενός τόπου. Από τις πρώτες καλλιέργειες στην αρχαία Ασία μέχρι τις σύγχρονες Ελληνικές δενδροκαλλιέργειες, η πορεία του αντανακλά την ιστορία της γεωργίας, του εμπορίου και της διατροφής των λαών.

Αποχαιρετισμός στον Γιώργο Διαμαντόπουλο

                         

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον Γιώργο Διαμαντόπουλο, έναν άνθρωπο που πορεύτηκε στη ζωή με αξιοπρέπεια, δύναμη ψυχής και αγωνιστικότητα. Η είδηση της απώλειάς του, σε ηλικία 79 ετών, σκόρπισε συγκίνηση σε όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, να συνεργαστούν μαζί του ή να μοιραστούν στιγμές της ζωής του.

Γέννημα της Βαλύρας, δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του και διατήρησε άρρηκτους δεσμούς με τον τόπο και τους ανθρώπους του. Ήταν ένας άνθρωπος της προσφοράς, της τιμιότητας και της εργατικότητας, που αντιμετώπισε τις δυσκολίες της ζωής με καρτερικότητα και αισιοδοξία. Άφησε πίσω του το παράδειγμα ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε με ήθος, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα, κερδίζοντας τον σεβασμό και την εκτίμηση όσων τον γνώρισαν.

Καλό μήνα από την Χίο!

           

                                               Φωτό: Tina Kondopoulou

Η κα Tina Kondopoulou μας έστειλε μία  φωτογραφία με μία πανέμορφη, ηλιόλουστη βεράντα , με μαγευτική θέα στη θάλασσα κάτω από  τον καταγάλανο ουρανό στη Χίο, μαζί με εγκάρδιες ευχές για καλό μήνα. 

Στο προσκήνιο κυριαρχεί μια ανθισμένη βουκαμβίλια με έντονα φούξια άνθη, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα ξύλινο τραπέζι εξωτερικού χώρου με καρέκλες, έτοιμο για χαλάρωση. Στο βάθος, το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας συναντά τον ορίζοντα, δημιουργώντας ένα απόλυτα καλοκαιρινό και γαλήνιο σκηνικό. 

Η πνευματική αφύπνιση ως πορεία μετανοίας και θεογνωσίας

 

 Μία Βιβλική και  Πατερική προσέγγιση του σύγχρονου βιώματος

Εισαγωγή

Η έννοια της «πνευματικής αφύπνισης» απαντά συχνά στη σύγχρονη ψυχολογική και πνευματική βιβλιογραφία, περιγράφοντας την εσωτερική μεταβολή του ανθρώπου, την αναζήτηση βαθύτερου νοήματος και την υπέρβαση παλαιών αντιλήψεων περί του εαυτού και του κόσμου. Το κείμενο που αποτελεί αφορμή της παρούσας μελέτης παρουσιάζει την αφύπνιση ως μια επίπονη αλλά λυτρωτική διαδικασία, κατά την οποία ο άνθρωπος διέρχεται από δοκιμασίες, αμφιβολίες, συναισθηματική αναστάτωση και τελικά οδηγείται σε μια νέα κατάσταση εσωτερικής ωρίμανσης.

Η περιγραφή αυτή εμφανίζει αξιοσημείωτες ομοιότητες με όσα η Αγία Γραφή και η πατερική παράδοση ονομάζουν κάθαρση της καρδιάς, μετάνοια, πνευματικό αγώνα και φωτισμό. Παράλληλα, περιλαμβάνει και στοιχεία που προέρχονται από σύγχρονες πνευματικές αντιλήψεις, όπως η αναφορά στη «ροή του Σύμπαντος». Η Ορθόδοξη πατερική θεολογία διαφοροποιείται από αυτή τη θεώρηση, διότι δεν αντιλαμβάνεται την πορεία του ανθρώπου ως παράδοση σε μία απρόσωπη κοσμική δύναμη, αλλά ως ελεύθερη ανταπόκριση στη χάρη του προσωπικού Θεού, ο οποίος ενεργεί μέσα στην ιστορία διά της θείας Πρόνοιας και του Αγίου Πνεύματος (πρβλ. Ρωμ. 8:14).

Η ευχή της γερόντισσας

    

Ο Χάρης είχε μάθει από μικρός να κρατά μέσα του έναν μικρό, αθόρυβο κήπο. Εκεί άνθιζαν λέξεις, εικόνες και συναισθήματα που δεν τα άφηνε ποτέ να μαραθούν, όσο απαιτητική κι αν γινόταν η καθημερινότητά του. Στα παιδικά του χρόνια, όταν ακόμα τα γράμματα στο τετράδιο έμοιαζαν με μικρά μονοπάτια ανακάλυψης, είχε αγαπήσει την ποίηση. Έγραφε μικρά ποιηματάκια για τη βροχή, τα λουλούδια της αυλής, τη μητέρα του που τον περίμενε στο παράθυρο και τα καλοκαιρινά απογεύματα που έμοιαζαν ατελείωτα.

Τα χρόνια πέρασαν. Η ζωή τον οδήγησε σε άλλους δρόμους. Δεν έγινε συγγραφέας ούτε ποιητής επαγγελματίας. Εργάστηκε ως υπεύθυνος σε ένα υποδηματοποιείο, ένα μικρό αλλά γνωστό κατάστημα κοντά στο Μοναστηράκι της Αθήνας. Εκεί περνούσαν καθημερινά άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους: πελάτες βιαστικοί, παλιοί γνωστοί, ταξιδιώτες, εργαζόμενοι που έκαναν μια σύντομη στάση μέσα στον θόρυβο της πόλης.

Παρόλο που η δουλειά του απαιτούσε χρόνο, υπομονή και ευθύνη, ο Χάρης δεν εγκατέλειψε ποτέ τη λογοτεχνία.

Όταν η θεία Μίνα πονήρεψε

                           

Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται για να προκαλέσουν γέλιο, αλλά για να μας κάνουν σοφότερους. Η ιστορία της θείας Μίνας είναι μία από αυτές. Μια ιστορία που ξεκινά πριν από εξήντα πέντε χρόνια, όταν μια νεαρή κοπέλα αποφοίτησε από τη Γαλλική Σχολή της Αθήνας κρατώντας στα χέρια της ένα πτυχίο που συμβόλιζε κόπους, όνειρα και φιλοδοξίες.

Το πτυχίο εκείνο δεν έγινε ποτέ διαβατήριο για μια επαγγελματική σταδιοδρομία. Η θεία Μίνα το δίπλωσε προσεκτικά, το τοποθέτησε στο πρώτο συρτάρι του κομοδίνου της και το έκλεισε σχεδόν ερμητικά, σαν να έκλεινε μέσα του ένα κεφάλαιο της ζωής της. Δεν μετάνιωσε ποτέ. Επέλεξε να επενδύσει όλη την αγάπη, τη μόρφωση, την υπομονή και τη δύναμή της στη δημιουργία της οικογένειάς της. Μαζί με τον σύζυγό της μεγάλωσαν πέντε θυγατέρες, τις σπούδασαν, τους στάθηκαν σε κάθε δυσκολία και κατάφεραν ακόμη να δημιουργήσουν πέντε διαμερίσματα, ώστε κάθε παιδί να ξεκινήσει τη ζωή του με ασφάλεια.

Τα χρόνια πέρασαν σαν νερό. Οι κόρες παντρεύτηκαν, απέκτησαν παιδιά και η ζωή τις οδήγησε όλες στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα διαμερίσματα στην Ελλάδα νοικιάστηκαν και το άλλοτε γεμάτο σπίτι άρχισε να βυθίζεται στη σιωπή.

Η Πανσέληνος του Ιουνίου φώτισε την πεζοπορία του Tsouka Trail στη Βαλύρα

              

Μια ξεχωριστή λαογραφική και φυσιολατρική βραδιά έζησαν οι φίλοι της πεζοπορίας την Κυριακή 29 Ιουνίου, όταν η ομάδα πεζοπορίας Tsouka Trail της Βαλύρας Μεσσηνίας πραγματοποίησε μια μαγευτική εξόρμηση στον εύφορο κάμπο της Βαλύρας, με σκοπό να υποδεχθεί και να χαιρετίσει την περίφημη Πανσέληνο  του Ιουνίου.

Λίγο πριν από την ανατολή του φεγγαριού, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στον ιστορικό Σιδηροδρομικό Σταθμό της Βαλύρας, σημείο εκκίνησης της πεζοπορίας των έξι χιλιομέτρων.Αναμέσά τους και παιδιά του Δημοτικού Σχολείου με εντυπωσιακές αθλητικές επιδόσεις. Η βραδιά είχε όλα τα στοιχεία μιας αυθεντικής Ελληνικής καλοκαιρινής εμπειρίας: δροσιά, ευωδιές από τον Μεσσηνιακό κάμπο, παρέες, χαμόγελα και το βλέμμα όλων στραμμένο προς τον επιβλητικό Ταΰγετο.