Ἅγιοι γίνεσθε ὅτι ἐγὼ Ἅγιος εἰμί» (Α´ Πέτρ. 1, 16)
ΑΓΙΟΣ. Κατά κανόνα ἐνίοτε καί
κατ’ εἰωθός ἀεί, εἰς τήν τῶν ἀνθρώπων σκέψιν ὁ ἅγιος ὁρᾶται ὡς ἕν
ἐξωγήϊνο ὄν, καί ὡς ἐκ τούτου καί ἡ ἁγιότης ἐκλαμβάνεται, ὥς τι οὐτοπικόν
τε καί ἀνέφικτον, τουτέστιν ἄσχετον τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι ἀσφαλῶς καί
πολιτεύεσθαι ἐν τῇ πεπερασμένῃ ταύτῃ βιοτῇ καί γεώδει πραγματικότητι.
Ἀσφαλῶς καί βεβαίως οἱ ἅγιοι
δέν εἶναί τινες ἐξωγήινοι, τινές ὑπερφυσικοί ἄνθρωποι, μερικοί τέλος πάντων
συνάνθρωποι, οἵτινες ἔχουσι εἰδικά ἤ ἴδια χαρακτηριστικά τε καί χαρίσματα,
ἅτινα καθιστῶσιν τούτους a priori ἁγίους ὡς κατέχοντάς τι ἐπί πλέον τῶν
ὑπολοίπων ἀνθρώπων.
