«Θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ»: Η δύναμη της ταπεινής και θυσιαστικής μαρτυρίας
Εισαγωγή
Ο Απόστολος Παύλος γνωρίζει καλά ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι υπόθεση κοινωνικής καταξίωσης, ανθρώπινου θαυμασμού ή προσωπικής προβολής. Η Εκκλησία της Κορίνθου, μέσα στον πλούτο, την πνευματική κινητικότητα και την κοινωνική της ζωντάνια, είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει την πίστη με κριτήρια που θύμιζαν περισσότερο τον κόσμο παρά το Ευαγγέλιο. Ορισμένοι Χριστιανοί καυχώνταν για τους πνευματικούς τους διδασκάλους, θεωρούσαν τον εαυτό τους ήδη «βασιλεύοντα» και αξιολογούσαν την πνευματική ζωή με βάση τη σοφία, το κύρος και την κοινωνική αναγνώριση.
Ο Απόστολος Παύλος, όμως, παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα . Οι Απόστολοι είναι, κατά τον λόγο του, οι «έσχατοι», σαν άνθρωποι καταδικασμένοι σε θάνατο. Έχουν γίνει «θέατρο» για τον κόσμο, για αγγέλους και ανθρώπους. Πεινούν, διψούν, ταλαιπωρούνται, εργάζονται με τα ίδια τους τα χέρια, υβρίζονται και ευλογούν, διώκονται και υπομένουν, δυσφημούνται και απαντούν με λόγο παρακλητικό.
Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια δραματική περιγραφή των Αποστολικών κακουχιών. Αποτελεί μια βαθιά θεολογική αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο τρόπους ζωής: από τη μία βρίσκεται η λογική της αυτοπροβολής, της δύναμης και της κοινωνικής επιτυχίας· από την άλλη η λογική του Σταυρού, της διακονίας, της υπομονής και της αγάπης.
Και εδώ βρίσκεται η επικαιρότητα της περικοπής. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος συχνά αισθάνεται ότι πρέπει να παρουσιάζει συνεχώς τον καλύτερο εαυτό του. Η εικόνα, η επιτυχία, η αναγνωρισιμότητα και η αποδοχή των άλλων μπορούν εύκολα να γίνουν κρυφά μέτρα της προσωπικής μας αξίας. Ο Απόστολος μάς καλεί να επιστρέψουμε σε ένα άλλο μέτρο: όχι στο «πόσο μας θαυμάζουν», αλλά στο «πόσο αγαπούμε»· όχι στο «πόσο επιτυχημένοι φαινόμαστε», αλλά στο «πόσο πιστοί παραμένουμε στον Χριστό».
Η Αποστολική περικοπή σε νεοελληνική απόδοση
Α΄ Κορινθίους 4:9–16
Γιατί, όπως βλέπω τα πράγματα, ο Θεός ανέδειξε εμάς τους Αποστόλους τελευταίους, σαν ανθρώπους καταδικασμένους σε θάνατο· επειδή γίναμε θέαμα για όλο τον κόσμο, για αγγέλους και ανθρώπους.
Εμείς είμαστε ανόητοι για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς θεωρείτε τον εαυτό σας συνετό και σοφό εν Χριστώ· εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς ισχυροί· εσείς είστε τιμημένοι, ενώ εμείς περιφρονημένοι.
Μέχρι αυτή την ώρα πεινούμε και διψούμε, είμαστε γυμνοί, δεχόμαστε χτυπήματα και περιπλανιόμαστε χωρίς σταθερή κατοικία.
Κοπιάζουμε εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια. Όταν μας βρίζουν, εμείς ευλογούμε· όταν μας καταδιώκουν, εμείς υπομένουμε·
Όταν μας δυσφημούν, εμείς απαντούμε με λόγο παρακλητικό. Έχουμε γίνει σαν τα απορρίμματα του κόσμου, σαν το κατακάθι όλων των ανθρώπων, μέχρι αυτή τη στιγμή.
Δεν σας τα γράφω αυτά για να σας ντροπιάσω, αλλά για να σας συμβουλέψω και να σας διορθώσω σαν αγαπημένα μου παιδιά.
Διότι, ακόμη κι αν έχετε αμέτρητους παιδαγωγούς στη ζωή της πίστεως, δεν έχετε πολλούς πατέρες· γιατί εγώ σας γέννησα πνευματικά με το Ευαγγέλιο, διά του Ιησού Χριστού.
Γι’ αυτό σας παρακαλώ: να γίνετε μιμητές μου.
Η μετάφραση αποδίδει το νόημα του Ελληνικού εκκλησιαστικού κειμένου χωρίς να αντικαθιστά το πρωτότυπο. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ακολουθία των αντιθέσεων που χρησιμοποιεί ο Απόστολος Παύλος: «ἡμεῖς μωροί – ὑμεῖς φρόνιμοι», «ἡμεῖς ἀσθενεῖς – ὑμεῖς ἰσχυροί», «ὑμεῖς ἔνδοξοι – ἡμεῖς ἄτιμοι». Η αντιπαράθεση αυτή υπηρετεί την ποιμαντική του προσπάθεια να αποκαλύψει την πνευματική αυταρέσκεια των Κορινθίων. Ο Ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί εσκεμμένα αυτή την έντονη αντίθεση, ώστε οι Κορίνθιοι να αντιληφθούν πόσο διαφορετική ήταν η πραγματικότητα της αποστολικής ζωής από την εικόνα που είχαν δημιουργήσει για τον εαυτό τους (Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους, 12, PG 61, 105–108).
1. «Ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν»
Η πρώτη μεγάλη εικόνα είναι εκείνη των Αποστόλων ως «εσχάτων».
Ο Απόστολος Παύλος δεν αρνείται την αποστολική του αξία. Δεν λέει ότι οι Απόστολοι είναι ασήμαντοι ενώπιον του Θεού. Αντίθετα, ακριβώς επειδή είναι Απόστολοι, καλούνται να σηκώσουν τον σταυρό της διακονίας.
Το «ἔσχατοι» δεν σημαίνει ότι ο Απόστολος έχει μικρότερη αξία ως άνθρωπος. Σημαίνει ότι δέχεται να βρίσκεται τελευταίος στη σειρά της ανθρώπινης δόξας, προκειμένου να υπηρετήσει πρώτος στην αγάπη.
Ο Ιερός Χρυσόστομος συνδέει αυτή την εικόνα με το θέαμα της αρένας, όπου οι κατάδικοι οδηγούνταν τελευταίοι, εκτεθειμένοι σε κίνδυνο και θάνατο. Ο Απόστολος, χρησιμοποιεί μια εικόνα απολύτως κατανοητή στο περιβάλλον της Κορίνθου, για να δείξει την αντίθεση ανάμεσα στην αποστολική θυσία και την κοσμική άνεση (Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους, 12, PG 61, 105–108).
Η ίδια εικόνα ερμηνεύεται και από τον Άγιο Θεοδώρητο Κύρου ως φανέρωση της ανδρείας των Αποστόλων. Οι άγγελοι θαυμάζουν την καρτερία τους, ενώ ανάμεσα στους ανθρώπους άλλοι χαίρονται για τα παθήματά τους και άλλοι τους συμπονούν, χωρίς να μπορούν να τους βοηθήσουν (Θεοδώρητος Κύρου, Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους, PG 82, 273–276).
Έτσι, ο Απόστολος δεν είναι «ήρωας» με την κοσμική έννοια. Είναι άνθρωπος που δέχεται να χάσει την εικόνα του στα μάτια του κόσμου για να μη χάσει την αλήθεια του Ευαγγελίου.
2. «Θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ»
Η λέξη «θέατρον» είναι ιδιαίτερα δυνατή.
Ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει την αποστολική ζωή σαν μια δημόσια σκηνή. Όλοι παρακολουθούν. Ο κόσμος παρακολουθεί. Οι άνθρωποι παρακολουθούν. Οι άγγελοι παρακολουθούν.
Το μήνυμα είναι ότι η ζωή του χριστιανού αποτελεί μαρτυρία ακόμη και όταν δεν μιλά.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία για τη δική μας εποχή. Συχνά πιστεύουμε ότι μαρτυρούμε τον Χριστό μόνο όταν μιλούμε γι’ Αυτόν. Ο Απόστολος Παύλος, όμως, μας δείχνει ότι μαρτυρία είναι και ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε στην αδικία, στον πειρασμό, στην προσβολή και στην απογοήτευση.
Όταν όλοι περιμένουν από εμάς μια επιθετική απάντηση και εμείς επιλέγουμε την ειρήνη, τότε η ζωή μας γίνεται «θέατρον» της χριστιανικής αγάπης.
Όταν μπορούμε να απαντήσουμε σε μια συκοφαντία με ψυχραιμία, τότε η πίστη μας γίνεται ορατή. Όταν μπορούμε να αναγνωρίσουμε το λάθος μας χωρίς να ψάξουμε αμέσως έναν ένοχο, τότε ο Χριστός γίνεται ορατός μέσα από τη συμπεριφορά μας.
3. «Ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν»
Η φράση αυτή αποτελεί μία από τις πιο παράδοξες εκφράσεις.
Πώς μπορεί κάποιος να είναι «μωρός» και ταυτόχρονα να είναι σοφός;
Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στη διαφορά ανάμεσα στη σοφία του κόσμου και στη σοφία του Σταυρού. Για τον κόσμο, το να συγχωρείς εκείνον που σε αδικεί μπορεί να θεωρείται αδυναμία. Για τον Χριστό, όμως, είναι δύναμη.
Για τον κόσμο, η παραίτηση από την εκδίκηση μπορεί να θεωρείται ήττα. Για το Ευαγγέλιο, μπορεί να είναι νίκη πάνω στο πάθος.
Για τον κόσμο, ο άνθρωπος που δεν προβάλλει τον εαυτό του μπορεί να φαίνεται ασήμαντος. Για την Εκκλησία, η ταπείνωση είναι δρόμος αληθινής ελευθερίας.
Ο Ιερός Χρυσόστομος επιμένει ότι η «μωρία» του Αποστόλου δεν είναι πραγματική ανοησία. Είναι η εκούσια αποδοχή της περιφρόνησης του κόσμου για χάρη του Χριστού. Η αντίθεση με τους Κορινθίους είναι ακριβώς αυτή: εκείνοι αισθάνονται ήδη ισχυροί και δοξασμένοι, ενώ ο Απόστολος Παύλος παρουσιάζει την αποστολική ζωή ως σταυρική διακονία (Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους, 12–13, PG 61, 105–113).
4. «Λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν»
Εδώ βρίσκεται ίσως η καρδιά της περικοπής.
«Όταν μας υβρίζουν, εμείς ευλογούμε».
Δεν είναι φυσική αντίδραση.
Η φυσική αντίδραση του ανθρώπου είναι να ανταποδώσει. «Μου μίλησες άσχημα; Θα σου μιλήσω χειρότερα». «Με αδίκησες; Θα σε αδικήσω». «Με συκοφάντησες; Θα αποκαλύψω τα δικά σου».
Ο Απόστολος Παύλος προτείνει μια άλλη πορεία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστιανός πρέπει να ανέχεται παθητικά κάθε αδικία. Η χριστιανική πραότητα δεν είναι δουλικότητα και η συγχώρηση δεν σημαίνει κατάργηση των ορίων. Μπορούμε να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια χωρίς να μισούμε τον άνθρωπο.
Το μεγάλο πνευματικό επίτευγμα είναι να μη μετατραπεί η αδικία που δεχθήκαμε σε αδικία που θα προκαλέσουμε.
Ο Ιερός Χρυσόστομος επισημαίνει ότι το αξιοθαύμαστο στην Αποστολική συμπεριφορά δεν είναι μόνο η αντοχή του κακού, αλλά η ενεργητική μετατροπή της αντίδρασης: «λοιδορούμενοι» δεν ανταποδίδουν λοιδορία αλλά ευλογία· «διωκόμενοι» δεν εκδικούνται αλλά υπομένουν· «δυσφημούμενοι» δεν ανταποδίδουν δυσφήμηση αλλά παρακαλούν (Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους, 13, PG 61, 110–113).
5. Η εργασία των Αποστόλων: «Κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσίν»
Ο Απόστολος Παύλος δεν παρουσιάζει την πνευματικότητα ως φυγή από την καθημερινότητα. Οι Απόστολοι εργάζονται. Κουράζονται. Χρησιμοποιούν τα χέρια τους.
Αυτό αποτελεί σημαντικό μήνυμα για όλους μας. Η χριστιανική ζωή δεν περιορίζεται στον ναό. Συνεχίζεται στο γραφείο, στο εργαστήριο, στο σχολείο, στο κατάστημα, στο σπίτι, στον δρόμο.
Ο τρόπος με τον οποίο εργαζόμαστε είναι μέρος της πνευματικής μας ζωής.
Η εντιμότητα στην εργασία, η συνέπεια, η αποφυγή της εκμετάλλευσης, ο σεβασμός στον συνεργάτη, η δίκαιη αμοιβή, η αποφυγή της συκοφαντίας και της υπονόμευσης είναι μορφές χριστιανικής μαρτυρίας.
Και το αντίστροφο: είναι δυνατό να μιλούμε πολύ για τον Θεό και ταυτόχρονα ο τρόπος με τον οποίο εργαζόμαστε να διαψεύδει τα λόγια μας.
Ο ΑπόστολοςΠαύλος δεν κηρύττει μόνο με τα λόγια του. Κηρύττει με ολόκληρη τη ζωή του.
6. «Οὐκ ἐντρέποντες ὑμᾶς γράφω ταῦτα»
Μετά από τόσο σκληρές εκφράσεις, ο Απόστολος Παύλος αισθάνεται την ανάγκη να διευκρινίσει:
«Δεν σας γράφω αυτά για να σας ντροπιάσω».
Εδώ αποκαλύπτεται η ποιμαντική σοφία του Αποστόλου.
Η αλήθεια χωρίς αγάπη μπορεί να γίνει σκληρότητα. Η αγάπη χωρίς αλήθεια μπορεί να γίνει κολακεία.
Ο Παύλος κάνει και τα δύο: ελέγχει και αγαπά.
Δεν επιθυμεί να συντρίψει τους Κορινθίους αλλά να τους θεραπεύσει.
Η διόρθωση, επομένως, έχει χριστιανικό χαρακτήρα όταν πηγάζει από την αγάπη και αποβλέπει στη σωτηρία του άλλου.
Ο Ιερός Χρυσόστομος βλέπει ακριβώς εδώ τη λεπτότητα του αποστολικού λόγου: ο Απόστολος Παύλος, αφού χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα, αποκαλύπτει ότι η αυστηρότητα αυτή δεν πηγάζει από εχθρότητα αλλά από πατρική φροντίδα (Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους, 13, PG 61, 110–113).
7. «Ὡς τέκνα μου ἀγαπητά νουθετῶ»
Ο Απόστολος δεν βλέπει τους Κορινθίους ως «πελάτες» του κηρύγματος. Τους βλέπει ως παιδιά του.
Η πνευματική πατρότητα δεν είναι εξουσία. Είναι ευθύνη.
Ο πνευματικός πατέρας δεν λέει: «Είμαι σημαντικός επειδή εσείς με ακολουθείτε».
Λέει: «Είμαι υπεύθυνος επειδή εσείς μου εμπιστευθήκατε την πνευματική σας πορεία».
Αυτό είναι πολύτιμο κριτήριο για κάθε μορφή διακονίας στην Εκκλησία.
Και μπορεί να εφαρμοστεί ευρύτερα. Ο γονέας είναι πνευματικός παιδαγωγός των παιδιών του. Ο δάσκαλος έχει ευθύνη για τους μαθητές του. Ο μεγαλύτερος αδελφός έχει ευθύνη απέναντι στον μικρότερο. Ο άνθρωπος που έχει περισσότερη εμπειρία έχει χρέος να τη χρησιμοποιεί για να στηρίζει και όχι για να εξουσιάζει.
8. «Μιμηταί μου γίνεσθε»
Το τέλος της περικοπής είναι συγκλονιστικό:
«Να γίνετε μιμητές μου».
Πώς τολμά ο Απόστολος Παύλος να το πει;
Το απαντά ο ίδιος με ολόκληρη τη ζωή του: δεν ζητά να μιμηθούν την προσωπική του ιδιορρυθμία. Ζητά να μιμηθούν έναν τρόπο ζωής που έχει ως πρότυπο τον Χριστό.
Ο Ιερός Χρυσόστομος θαυμάζει την τόλμη αυτής της προτροπής, αλλά ταυτόχρονα εξηγεί ότι ο Παύλος δεν προβάλλει τον εαυτό του από φιλοδοξία. Παρουσιάζει τον εαυτό του ως ενδιάμεσο πρότυπο, ώστε οι αδύναμοι να μπορέσουν να οδηγηθούν στη μίμηση του Χριστού (Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς τὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους, 13, PG 61, 113).
Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη μόνο από ανθρώπους που γνωρίζουν να μιλούν για την πίστη. Έχει ανάγκη από ανθρώπους των οποίων η ζωή μπορεί να γίνει παράδειγμα.
Πνευματικοί μαργαρίτες για τη σύγχρονη ζωή
1. Δεν χρειάζεται να κερδίζουμε κάθε διαφωνία
Υπάρχουν συζητήσεις στις οποίες το σημαντικότερο δεν είναι να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο αλλά να μη χάσουμε την ειρήνη μας.
Ιδίως στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, όπου μια διαφωνία μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να μετατραπεί σε δημόσια αντιπαράθεση, η παύση πριν από την απάντηση μπορεί να γίνει πνευματική άσκηση.
2. Η προσβολή δεν μας υποχρεώνει να προσβάλουμε
Μπορούμε να απαντήσουμε σταθερά χωρίς να γίνουμε επιθετικοί.
Μπορούμε να πούμε «αυτό που συνέβη είναι άδικο» χωρίς να πούμε «εσύ είσαι άχρηστος».
Η διάκριση αυτή είναι δύσκολη αλλά βαθιά χριστιανική.
3. Η ταπείνωση δεν σημαίνει αυτοϋποτίμηση
Δεν σημαίνει ότι θεωρούμε τον εαυτό μας ανάξιο ή ότι επιτρέπουμε στους άλλους να μας καταπατούν.
Σημαίνει ότι δεν έχουμε ανάγκη να αποδεικνύουμε συνεχώς την αξία μας.
Ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει την αξία του αλλά δεν χρειάζεται να την επιβάλλει.
4. Η εργασία μας είναι μέρος της προσευχής μας
Μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας με τέτοιο τρόπο, ώστε ο άνθρωπος που συνεργάζεται μαζί μας να αισθάνεται δικαιοσύνη, σεβασμό και εμπιστοσύνη.
Μια έντιμη εργασία μπορεί να γίνει σιωπηλό κήρυγμα.
5. Να μη μεταδίδουμε την πληγή που δεχθήκαμε
Αυτό είναι ίσως ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα της περικοπής.
Ένας άνθρωπος που πληγώθηκε από σκληρότητα μπορεί να γίνει σκληρός.
Ένα παιδί που μεγάλωσε με φωνές μπορεί να μάθει να φωνάζει.
Ένας εργαζόμενος που ταπεινώθηκε μπορεί να ταπεινώνει τους νεότερους.
Το Ευαγγέλιο μάς καλεί να σταματήσουμε τον κύκλο.
Να μη μεταδώσουμε στους άλλους αυτό που μας πλήγωσε.
Ένα σύγχρονο παράδειγμα
Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο ο οποίος εργάζεται σε ένα απαιτητικό επαγγελματικό περιβάλλον. Έχει εργαστεί σκληρά, είναι συνεπής και προσπαθεί να κάνει σωστά τη δουλειά του. Κάποια στιγμή ένας συνάδελφος τον αδικεί ή τον παρουσιάζει στους άλλους ως υπεύθυνο για ένα λάθος που δεν έκανε.
Η πρώτη αντίδραση είναι αυθόρμητη: θυμός.
«Θα αποκαλύψω τι έχει κάνει και εκείνος».
«Θα πω στους άλλους όλα τα λάθη του».
«Δεν πρόκειται να του ξαναμιλήσω».
Ο Απόστολος δεν μας ζητά να αρνηθούμε την αλήθεια. Μας ζητά κάτι βαθύτερο: να μη γίνουμε αυτό που μας έκανε ο άλλος.
Μπορούμε να μιλήσουμε με καθαρότητα. Να παρουσιάσουμε τα πραγματικά γεγονότα. Να ζητήσουμε δικαιοσύνη. Να προστατεύσουμε την εργασία και την αξιοπρέπειά μας.
Αλλά μπορούμε ταυτόχρονα να αρνηθούμε τη συκοφαντία, την εκδίκηση και την ταπείνωση του άλλου.
Αυτό είναι το νόημα του «λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν».
Δεν είναι παθητικότητα.
Είναι πνευματική ελευθερία.
Τι σημαίνει σήμερα «να γίνουμε μιμητές του Αποστόλου Παύλου»;
Δεν σημαίνει ότι καλούμαστε όλοι να ζήσουμε τις ίδιες εξωτερικές κακουχίες με τον Απόστολο.
Σημαίνει να αποκτήσουμε το φρόνημά του.
Να έχουμε πίστη χωρίς αλαζονεία.
Να έχουμε γνώση χωρίς περιφρόνηση.
Να έχουμε δύναμη χωρίς καταπίεση.
Να έχουμε εξουσία χωρίς αυταρέσκεια.
Να δεχόμαστε την αδικία χωρίς να μετατρεπόμαστε σε εκδικητικούς ανθρώπους.
Να εργαζόμαστε χωρίς να κάνουμε την εργασία μας είδωλο.
Να υπηρετούμε χωρίς να απαιτούμε συνεχώς αναγνώριση.
Και, πάνω απ’ όλα, να μπορούμε κάποτε να πούμε και εμείς, όχι με υπερηφάνεια αλλά με ταπείνωση: «Κοιτάξτε τη ζωή μας και δείτε αν σε αυτήν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει κάτι από τον Χριστό».
Αυτό είναι το πραγματικό «θέατρον» της Εκκλησίας: όχι η εξωτερική εντυπωσιακή εικόνα, αλλά η ζωή που γίνεται μαρτυρία.
Συμπεράσματα
Η Αποστολική περικοπή (Α΄Κορν. 4:9-16) μάς καλεί να επανεξετάσουμε τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούμε τη ζωή μας.
Ο κόσμος μάς ρωτά συχνά:
Πόσο πέτυχες;
Το Ευαγγέλιο μάς ρωτά:
Πόσο αγάπησες;
Ο κόσμος ρωτά:
Πόσοι σε θαυμάζουν;
Ο Χριστός μάς ρωτά:
Πόσους στήριξες;
Ο κόσμος ρωτά:
Πόσο δυνατός είσαι;
Η Εκκλησία μάς διδάσκει να ρωτούμε:
Πόσο δυνατός έγινες ώστε να υπηρετείς και όχι ώστε να επιβάλλεσαι;
Ο Απόστολος Παύλος δεν φοβάται να γίνει «έσχατος», επειδή γνωρίζει ότι η αληθινή δόξα δεν βρίσκεται στην ανθρώπινη αναγνώριση αλλά στη σχέση με τον Χριστό.
Η Αποστολική ζωή μάς δείχνει ότι η χριστιανική μαρτυρία δεν είναι κυρίως λόγος. Είναι τρόπος υπάρξεως.
Γι’ αυτό και το τελευταίο «μαργαριτάρι» της περικοπής είναι το «μιμηταί μου γίνεσθε».
Δεν μας καλεί να γίνουμε αντίγραφα ενός άλλου ανθρώπου.
Μας καλεί να γίνουμε άνθρωποι που επιτρέπουν στον Χριστό να αποτυπώσει μέσα τους το δικό Του ήθος.
Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, να είμαστε «έσχατοι» όταν η αγάπη το απαιτεί. Ας μη φοβόμαστε να μη χειροκροτηθούμε, όταν η αλήθεια μάς καλεί να παραμείνουμε πιστοί. Ας μη φοβόμαστε την ταπείνωση, όταν αυτή γίνεται δρόμος προς την ελευθερία.
Και ας θυμόμαστε ότι ο άνθρωπος που δεν ανταποδίδει το κακό με κακό δεν είναι αδύναμος. Είναι άνθρωπος που έχει αρχίσει να ελευθερώνεται από την εξουσία του κακού.
Ευχές προς τους αναγνώστες
Ας παρακαλέσουμε όλοι μαζί τον Κύριό μας να μας χαρίζει το φρόνημα του Αποστόλου Παύλου.
Να μας δίνει δύναμη όταν αδικούμαστε, υπομονή όταν δοκιμαζόμαστε, σοφία όταν χρειάζεται να μιλήσουμε και σιωπή όταν τα λόγια μας θα μπορούσαν να πληγώσουν.
Ας μας αξιώνει να ευλογούμε όταν δεχόμαστε προσβολή, να συγχωρούμε χωρίς να αρνούμαστε την αλήθεια και να υπηρετούμε χωρίς να ζητούμε ανταλλάγματα.
Ας μας βοηθά να εργαζόμαστε με τιμιότητα, να αγαπούμε με συνέπεια, να διορθώνουμε με πραότητα και να οδηγούμε τους άλλους στον Χριστό περισσότερο με το παράδειγμά μας παρά με τα λόγια μας.
Ας μας χαρίζει ταπείνωση χωρίς απογοήτευση, δύναμη χωρίς σκληρότητα, γνώση χωρίς υπερηφάνεια και πίστη χωρίς φανατισμό.
Και όταν αισθανόμαστε ότι ο κόσμος μάς θεωρεί «τελευταίους», ας θυμόμαστε ότι η αξία μας δεν κρίνεται από τα χειροκροτήματα των ανθρώπων.
Ας μένουμε κοντά στον Χριστό.
Ας γινόμαστε καθημερινά λίγο περισσότερο μιμητές Του.
Και ας γίνει η ζωή μας ένα ήσυχο, αλλά αληθινό «θέατρον» της αγάπης Του μέσα στον κόσμο.
Αμήν.
Βιβλιογραφία
Θεοδώρητος Κύρου. (1857). Theodoret, Bishop of Cyrus: Commentary on the Epistles of St. Paul. In J.-P. Migne (Ed.), Patrologia Graeca (Vol. 82). Imprimerie Catholique. (Πρωτότυπο έργο 5ος αιώνας).
Ιωάννης Χρυσόστομος. (1859). In epistulam I ad Corinthios homiliae [Ομιλίες στην Α΄ προς Κορινθίους]. In J.-P. Migne (Ed.), Patrologia Graeca (Vol. 61, pp. 9–382). Imprimerie Catholique. (Πρωτότυπο έργο 4ος αιώνας).
Migne, J.-P. (Ed.). (1859). Patrologiae cursus completus: Series Graeca (Vol. 61). Imprimerie Catholique.
Theodoret of Cyrus. (2007). Commentary on the letters of St. Paul (R. C. Hill, Trans.). Holy Cross Orthodox Press. (Original work published 5th century).
Theodoret of Cyrus. (2001). Theodoret of Cyrus: Commentary on the letters of St. Paul. In Ancient Christian Commentary on Scripture: New Testament VII—1–2 Corinthians (G. Bray, Ed.). InterVarsity Press.
-Λόγος Θείου Φωτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου