Για πρώτη στη ζωή της φορά!

                          

                                                              Φωτό: Pinterest

Τίποτα δεν της είχε στερήσει η φύση.

Η Ζήνα το ήξερε από νωρίς, και το ήξεραν κι οι άλλοι — έστω κι αν δεν το  παραδέχονταν δημόσια.

Ήταν όμορφη με τρόπο που δεν χρειαζόταν προσπάθεια. Διέθετε ευφυΐα, καλλιέργεια σπάνια, λόγο πυκνό και καθαρό. Διάβαζε  φιλοσόφους, ποίηση και ιστορία, και η μνήμη της συγκρατούσε τα πάντα, σαν προσεκτικό αρχείο. Δεν της έλειπαν τα χαρίσματα. Της έλειπε η ανάπαυση του νου και της καρδιάς.

Ζούσε με τη γηραιά μητέρα της σε ένα σπίτι  παραδοσιακό κι ομορφοστολισμένο, όπου οι ώρες είχαν βάρος μαζί με νόημα φροντίδας ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Τα απογεύματα έπεφταν βαριά, σαν κουρτίνες. Η μητέρα μιλούσε λίγο. Η Ζήνα πολύ. Ίσως γιατί κάπου μέσα της φοβόταν πως αν σωπάσει, θα χαθεί για πάντα τη ζωή.

Η Εκκλησία υπήρξε  παιδική συνήθεια, αλλά στην εφηβεία της απογοήτευση. Περίμενε να βρει εκεί έναν χώρο όπου η φωνή της θα είχε σημασία, όπου η γνώση και η οξύτητά της θα αναγνωρίζονταν. Όμως η Εκκλησία δεν λειτουργεί με τον ρυθμό της Ζήνας. Έχει σιωπές, κύκλους, υπομονή, στροφή με αγάπη προς τον πλησίον, υπακοή, ταπείνωση και μετάνοια. Κι εκείνη δεν άντεχε να μη βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής, να μην αναγνωρίζεται ,  να μην λάμπει το άστρο της.

 Ο Άγιος  Ιωάννης   Χρυσοστόμος  είπε:

«Η ρίζα κάθε κακού είναι η φιλαυτία.»

Τότε της είχε φανεί ο λόγος αυτός ακατανόητος. Στα πενήντα χρόνια της άρχισε να επιστρέφει σαν ενοχλητικός ψίθυρος.

Αναζήτησε αλλού την ένταση που της έλειπε.  Στην Κοινότητα η πίστη μιλούσε δυνατά,   τα συναισθήματα ξεχείλιζαν και η προσοχή στρεφόταν σε όποιον υψωνόταν περισσότερο. Εκεί, για λίγο, ένιωσε ορατή. Μα η ορατότητα αυτή είχε τίμημα. Έπρεπε συνεχώς να αποδεικνύει πως είναι πιο ζηλωτική, πιο καθαρή, πιο «φωτισμένη»,  πρωτίστως επικοινωνιακή με το περιβάλλον της και υποστηρικτική, για να ενώνει παρά να διχάζει την ομαδική δράση.

Όταν οι άλλοι αναλάμβαναν έργα, όταν η κοινότητα δεν περιστρεφόταν γύρω της, κάτι μέσα της σκοτείνιαζε. Η ζήλια δεν εμφανιζόταν ως εξομολόγηση αλλά ως κρίση. Ως επιτίμηση. Ως λόγος σκληρός, καυστικός, που συχνά ξέφευγε και γινόταν βλάσφημος. Δεν το καταλάβαινε έτσι, πίστευε ότι εκείνη μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα.  Νόμιζε πως υπερασπιζόταν το δίκαιο και την αλήθεια και δεν αντιλαμβανόταν ότι ο λόγος της πρόδιδε το βαθύτερο πρόβλημά της, και την οδηγούσε στην κοινωνική απομόνωση.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής  είπε : 

«Όποιος αγαπά τον εαυτό του περισσότερο από τον πλησίον του, δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό.»

Τότε ακόμη δεν ήταν έτοιμη να το ακούσει.

Καταδίωκε πρόσωπα και σύμβολα. Στολές, αξιώματα, ευχές. Ό,τι της θύμιζε ότι κάποιος άλλος κατέχει θέση, κύρος ή αναγνώριση. Δεν μισούσε τους ανθρώπους· μισούσε το αίσθημα ότι μένει έξω από  τα κοινά και δεν αναγνωρίζεται. Κι όμως, όσο περισσότερο  ασκούσε αρνητική κριτική, τόσο  στιγματιζόταν κοινωνικά, προδίδοντας το βαθύτερο ψυχολογικό της πρόβλημα.

Ώσπου ήρθε η κόπωση. Όχι θεαματική, όχι με κατάρρευση. Μια σιωπηλή εξάντληση. Ένα βράδυ έκλεισε τον υπολογιστή νωρίτερα. Κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας. Το φως έπεφτε πάνω στα χέρια της, που για πρώτη φορά δεν πληκτρολογούσαν. Η μητέρα κοιμόταν. Και η Ζήνα ένιωσε ένα κενό που δεν γέμιζε με λέξεις. Δεν επιζητούσε ένα άπιαστο όνειρο, κάτι που να είναι ανέλπιστα Grand για να το μοιραστεί με τους ακόλουθους στο διαδίκτυο και να αδράξει χειροκροτήματα.Ούτε να ασκήσει δημόσια αρνητική κριτική, ματαιώνοντας με τον λόγο της των άλλων την σκληρή και έντιμη προσπάθεια.

Λίγο καιρό μετά, βρέθηκε απέναντι σε μια γυναίκα-φίλη . Μίλησε πολύ — όπως πάντα. Για δημόσιες αδικίες, για τύφλωση των άλλων, για πνευματική προδοσία. Η γυναίκα την άκουγε με σεβασμό και ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς να παρεμβαίνει. Κάποια στιγμή είπε μόνο:

«Μοιάζεις κουρασμένη από τον αγώνα σου να αποδείξεις δημόσια ότι αξίζεις.»

Η Ζήνα ένιωσε θυμό. Πέρασε καιρός, ώσπου ο Θεός της κτύπησε την πόρτα και ήλθε η θεία φώτιση. 

Σιγά σιγά άρχισε να ξεχωρίζει κάτι λεπτό αλλά καθοριστικό: άλλο η αγάπη, άλλο η  ανάγκη να αγαπιέσαι. Αν δεν αγαπήσεις σταυρικά, χωρίς ανταπόδοση, ουδέποτε θα αισθανθείς της αγάπης το νόημα, ούτε θα πληρωθεί το είναι σου  με αγάπη. Ο άνθρωπος μόνο από τον Θεό εντός του αγαπιέται πραγματικά, ο Θεός αγάπη είναι.

 Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος  είπε:

«Εκείνος που γνώρισε την ταπείνωση, δεν ταράζεται αν τον παραβλέπουν.»

Άρχισε να δοκιμάζει μικρά, σχεδόν ασήμαντα πράγματα. Να μην επικεντρώνεται στα αρνητικά, αλλά να αναγνωρίζει τα θετικά, να ασκεί θετική κριτική με  ανιδιοτελή αγάπη. Να αποχωρεί όταν χρειάζεται. Να αφήνει ένα έργο να γίνει χωρίς τη δική της σφραγίδα. Κάποιες φορές πονούσε σωματικά — σαν στέρηση. Μα μετά ερχόταν μια παράξενη ψυχική ελαφρότητα.

Δεν θεραπεύτηκε απότομα, πέρασαν πολλά χρόνια. Η έπαρση, ο εγωισμός , η υπερηφάνεια και η κενοδοξία δεν εξαφανίστηκαν μονομιάς. Μα έπαψε σιγά σιγά να  βλέπει τον εαυτόν της σαν τιμόνι. Μπορούσε να παρατηρεί με καθαρή καρδιά και αν μπορούσε να προσφέρει κάτι για το κοινό καλό το  έκανε  αβίαστα και αθόρυβα.

 Ο άγιος Πορφύριος είπε:

«Μην πολεμάς το σκοτάδι. Άναψε το φως.»

Και το φως, για τη Ζήνα, ήταν η σιωπή που δεν απαιτούσε ,  έβλεπε πρωτίστως τον δοκό στον δικό της οφθαλμό και ζητούσε από τον Θεό μέσα της  βοήθεια.

Επίλογος

Χρόνια μετά, η Ζήνα στεκόταν σε μια γωνιά της ίδιας κοινότητας. Δεν την πρόσεχαν όλοι.  Ούτε όλοι της ζητούσαν να μιλήσει. Κι όμως, μέσα της υπήρχε ανείπωτη ειρήνη γιατί αισθανόνταν ότι έδενε αρμονικά με το περιβάλλον γύρω της. Κοιτούσε όλους με κατανόηση και αγάπη, χωρίς   υπεροψία.

Κατάλαβε τότε κάτι που δεν χωρούσε σε αναρτήσεις ούτε σε αντιπαραθέσεις:

ότι η ελευθερία δεν έρχεται όταν σε αναγνωρίζουν,

αλλά όταν παύεις να  επιζητείς την αναγνώριση για να υπάρξεις.

 Ο Άγιος Αντώνιος είπε:

«Έρχεται καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαίνονται· και όταν βλέπουν κάποιον που δεν τρελάθηκε, θα του λένε: “Εσύ είσαι ο τρελός”.»

Η Ζήνα  πλέον γνώριζε.

Δεν χρειαζόταν  να αποδείξει τίποτα.

Δεν έγινε αγία.

Δεν έγινε υπόδειγμα.

Έγινε άνθρωπος που στέκεται ενώπιον του Θεού και του πλησίον της με ειλικρινή ταπείνωση.  

Και αυτό για  ΠΡΩΤΗ  ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΦΟΡΑ!