Φωτό:Ιωάννης Ελ. Λινάρδος
Στις 20 Φεβρουαρίου 2025 συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από την κοίμηση του Γέροντος Νικοδήμου Καράμπελα , ενός αυθεντικού μοναχού, ο οποίος έζησε περισσότερα από πενήντα χρόνια με άσκηση, ταπείνωση και αδιάλειπτη προσευχή στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουλκάνου Μεσσηνίας.
Ο πατέρας Νικόδημος, κατά κόσμον Νικόλαος Καράμπελας, γεννήθηκε το 1909 στο Αριοχώρι Μεσσηνίας. Μεγάλωσε σε οικογένεια με πίστη και αρχές· ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και η μητέρα του αφιερωμένη στην ανατροφή των παιδιών. Από νεαρή ηλικία ξεχώριζε για την ευλάβεια, την εργατικότητα, την πραότητα και την ταπεινότητά του. Αν και δεν συνέχισε τις σπουδές του πέρα από τη βασική εκπαίδευση, αγάπησε ιδιαίτερα τη μελέτη και τα γράμματα, αγάπη που τον συνόδευσε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1943, μετά την επιστροφή του από το αλβανικό μέτωπο και εν μέσω της γερμανικής Κατοχής, προσήλθε στην Ιερά Μονή Βουλκάνου, η οποία τότε βρισκόταν σε πνευματική ακμή, υπό την καθοδήγηση του ενάρετου και χαρισματικού ηγουμένου Δαβίδ Δημοπούλου. Μετά από δύο χρόνια δοκιμασίας, στις 11 Μαρτίου 1945 εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Νικόδημος, λαμβάνοντας, σύμφωνα με μαρτυρίες, το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα.
Ο Γέροντας Νικόδημος έζησε στη Μονή με αυστηρή άσκηση και παραδειγματική πνευματική ζωή. Κοιμόταν ελάχιστα, αγρυπνούσε τις νύχτες προσευχόμενος και δεν παρέλειπε ποτέ τον μοναχικό του κανόνα και τις ιερές ακολουθίες. Με συγκίνηση μιλούσε πάντοτε για τον Γέροντά του Δαβίδ και τη σταθερή πατρική του καθοδήγηση. Ιδιαίτερη ήταν η ευλάβειά του προς την Υπεραγία Θεοτόκο τη Βουλκανιώτισσα. Είχε αναλάβει τη φροντίδα της θαυματουργής εικόνας και του καντηλιού της, διακόνημα που επιτελούσε με βαθύ σεβασμό και ακρίβεια μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ξεχωριστή θέση στη μνήμη της Μονής κατέχει το γεγονός της θαυμαστής διάσωσης της αυθεντικής εικόνας της Παναγίας κατά την απόπειρα κλοπής το 1981. Όταν ιερόσυλοι εισέβαλαν νύχτα στη Μονή και απείλησαν τους μοναχούς για να τους αποκαλύψουν πού φυλασσόταν η Ιερά Εικόνα, ο πατέρας Νικόδημος, με ψυχραιμία και ακλόνητη πίστη, κατάφερε να τους παραπλανήσει. Η αυθεντική εικόνα βρισκόταν τότε επάνω στο τραπέζι του κελιού του, μέσα στη θήκη της, χωρίς οι δράστες να το αντιληφθούν. Εκείνοι τελικά αφαίρεσαν το αντίγραφο από το προσκυνητάρι του Ναού.
Αφού αποχώρησαν, ο πατέρας Νικόδημος λύθηκε μόνος του και, φοβούμενος μήπως επιστρέψουν, έκρυψε την αυθεντική εικόνα μέσα στα ράσα του και κατέφυγε στο δάσος, όπου παρέμεινε έως το ξημέρωμα προσευχόμενος και αγρυπνώντας. Το γεγονός αυτό το απέδιδε πάντοτε στη θαυμαστή προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία ευχαριστούσε με δάκρυα συγκίνησης.
Η φήμη της πνευματικής του ζωής ξεπέρασε τα όρια της Μονής. Μελετητής των Πατέρων της Εκκλησίας, με θεολογική κατάρτιση και διάκριση, βοηθούσε πολλούς με τις συμβουλές του, πάντοτε όμως απέφευγε τον έπαινο και τη δημοσιότητα. Ακόμη και καταξιωμένοι θεολόγοι αναγνώριζαν τη σοφία και το πνευματικό του βάθος.
Κατά τα χρόνια της παρακμής της Μονής, ο Γέροντας Νικόδημος, μαζί με τον μοναχό Αμβρόσιο, κράτησαν ζωντανή τη μοναστική παρουσία, φυλάσσοντας κυριολεκτικά και πνευματικά τον ιερό τόπο. Ιδιαίτερη χαρά και παρηγοριά του αποτέλεσε η ανανέωση της Μονής από το 1978 και μετά, με την ανάληψη της ηγουμενίας από τον τότε Αρχιμανδρίτη Ευστάθιο Σπηλιώτη, νυν Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης, με τον οποίο τον συνέδεε μακρόχρονος πνευματικός δεσμός.
Ο πατέρας Νικόδημος εκοιμήθη εν ειρήνη, αφήνοντας πίσω του τη μαρτυρία ενός αληθινού ασκητή, ενός ταπεινού και σιωπηλού εργάτη της Εκκλησίας, και ενός πιστού φύλακα της Παναγίας και της Ιεράς Μονής Βουλκάνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου