Φωτογραφίες: κα Αγλαΐα Μακρή
Ήταν το 1966, στη Δ΄ τάξη του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας. Ένα παραδοσιακό σχολείο, φτωχό σε υποδομή, μα πλούσιο σε ψυχές. Η σχολική φωτογραφία εκείνης της χρονιάς δεν ήταν απλώς μια εικόνα· ήταν μια σφραγίδα ζωής, ένα αποτύπωμα μιας γενιάς που μεγάλωσε με στερήσεις, αλλά και με πίστη, αξιοπρέπεια και όνειρα.
Η δασκάλα μας, η κα Γεωργία Κατσαμπάνη, στεκόταν πάντα όρθια, ήρεμη, σεμνή και φωτεινή. Θεοσεβής και εργατική, με βλέμμα αυστηρό αλλά καρδιά γεμάτη καλοσύνη. Δίδασκε όχι μόνο γράμματα, αλλά ήθος. Μας μιλούσε για την αξία της προσπάθειας, για τη σημασία της γνώσης, για τον άνθρωπο που οφείλει να στέκεται τίμιος απέναντι στη ζωή. Ο σύζυγός της, επίσης δάσκαλος στο ίδιο σχολείο, συμπλήρωνε σιωπηλά αυτό το πρότυπο δασκάλου–λειτουργού.
Το σχολείο μας τότε δεν έμοιαζε σε τίποτα με το σημερινό.
Μια ξυλόσομπα στο κέντρο της τάξης προσπαθούσε να νικήσει το χειμωνιάτικο κρύο. Τα παράθυρα με μονό τζάμι άφηναν το αγιάζι να περνά μέσα από τις κουρτίνες και να παγώνει τα μικρά μας χέρια πάνω στα θρανία. Έξω δεν υπήρχε υπόστεγο· ούτε για τη βροχή, ούτε για τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού στο χωματένιο προαύλιο. Κι όμως, κανείς δεν παραπονιόταν. Γιατί μέσα στις καρδιές μας υπήρχε κάτι πιο δυνατό από το κρύο και τη φτώχεια: Υπήρχε φρόνημα. Υπήρχε πίστη. Υπήρχε ελπίδα.Στη φωτογραφία στέκονται παιδιά με μάτια καθαρά, πρόσωπα αθώα και βλέμματα γεμάτα προσδοκία, όπως μας τα έδωσε ο συμμαθητής μας Θεόδωρος Σταυριανόπουλος.
Πάνω 1η σειρά από αριστερά προς δεξιά:
Τσιάμης Δημήτριος, Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος, Καρύδης Παναγιώτης του Κωνσταντίνου (+), Μέρμηγκας Βασίλειος, Γκομέσης Δημήτριος, Σταυριανόπουλος Θεόδωρος, Μπάκας Αλέκος, Περιβολάρης Νικόλαος (+), Νανόπουλος Αναστάσιος (+?), Ντουραμάκος Αθανάσιος, Μπουρίκας Νικόλαος.
3η σειρά:
Παπαγεωργίου Κωνσταντίνος, Αργυρόπουλος Δημήτριος, Καρύδης Παναγιώτης του Ιωάννου, Καρύδη Ελένη, Παπαϊωάννου Βασιλική, Κακούλα Ελένη, Χριστοπούλου Βαρβάρα, Μπουρίκας Παναγιώτης, Διαμαντόπουλος Αριστείδης, Φιλίππου Αντώνιος.
2η σειρά:
Γεωργακοπούλου Κατερίνα, Σταυριανοπούλου Μαρίτσα, Ιωάννου Μαρία, Παντζή Ευαγγελία, Δασκάλα Γεωργία Κατσαμπάνη, Κοντοπούλου Ευθυμία (Έφη), Δαβίλα Σοφία, Γαλανοπούλου Βασιλική (Βάσω), Μακρή Αγλαία.
1η σειρά:
Ηλιοπούλου Βασιλική (Βίλη), Λινάρδου Σοφία, Γουρνά Παναγιώτα (Νότα).
Ονόματα απλά, μα ζωές ολόκληρες πίσω τους!
Παιδιά έξυπνα, ευγενικά, σεμνά, παιδιά που που μεγάλωσαν με αξιοπρέπεια. Παιδιά που έμαθαν να μοιράζονται το ψωμί, το τετράδιο, το μολύβι, τη γνώση. Παιδιά που έμαθαν να σηκώνονται όταν πέφτουν. Παιδιά που έκαναν, προς δόξαν Θεού τα όνειρά τους πραγματικότητα.
Τα χρόνια πέρασαν. Οι δρόμοι άνοιξαν. Οι ζωές ξεδιπλώθηκαν. Κάποιοι έγιναν επιστήμονες , διορίστηκαν στο Δημόσιο ( μαθηματικός, μηχανικός αεροσκαφών, προϊσταμένη νοσηλευτικής μονάδας , ψυχολόγος, υπάλληλος Υπουργείου Γεωργίας, αστυνομικός) άλλοι έγιναν επιχειρηματίες (κρεοπώλης, εργολάβος ), κάποιοι έγιναν καλοί τεχνίτες ( ηλεκτρολόγος, σιδηρουργός) και άλλοι ασχολήθηκαν με τα κοινά (πρόεδρος, δήμαρχος). Οι περισσότεροι δημιούργησαν οικογένειες με πίστη, αγάπη και αρχές. Άλλοι έφυγαν μακριά, άλλοι έμειναν κοντά στη γη που τους γέννησε, κάποιους τους πήρε ο Θεός πριν την ώρα τους. Μα όλοι όσοι ζουν, κουβαλούν μέσα τους εκείνη την τάξη, εκείνη τη σόμπα, εκείνα τα θρανία, εκείνη τη φωνή της κας Κατσαμπάνη με τη βέργα επάνω στην έδρα.
Παρά τρία, εξήντα πλέον χρόνια μετά, η μνήμη γίνεται γέφυρα. Ένα εσωτερικό καμπανάκι χτυπά δειλά στην ψυχή. Ένα συναίσθημα επανασύνδεσης, βαθύ και γλυκό, ξυπνά. Και τότε, μια πράξη αγάπης λαμβάνει σάρκα και οστά: Η Αγλαΐα Μακρή στέλνει μία σχολική φωτογραφία από το αρχείο της. Μια εικόνα. Ένα κομμάτι ζωής. Ένα κάλεσμα μνήμης.Η Βαρβάρα Χριστοπούλου μας θυμίζει τα ονόματα των συμμαθητών μας και τα επαγγέλματά τους σε συνεργασία με τον καθηγητή Βιολογίας και Ιστοριοδίφη της Βαλύρας κ. Ιωάννη Λύρα, η Αγλαΐα συμπληρώνει και ο Θεόδωρος Σταυριανόπουλος, με την κοφτερή μνήμη του καλύπτει τα κενά μας. Ξέρω! Έχετε πολλά να μας πείτε, σας περιμένουμε, μία ηλιόλουστη μέρα του Μαγιού, στην πλατεία της Βαλύρας μας.
Ξαφνικά, δεν είμαστε πια μεγάλοι. Είμαστε πάλι παιδιά. Στη Δ΄ τάξη. Στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας. Με τα τετράδιά μας, τα όνειρά μας, τα παγωμένα μας χέρια και τις ζεστές μας καρδιές.
Αυτή η φωτογραφία δεν είναι απλώς χαρτί. Είναι μνήμη. Είναι ιστορία. Είναι τιμή. Είναι ρίζα.
Είναι η γενιά μας.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, καμιά γενιά ποτέ δεν χάνεται.
Θερμές ευχαριστίες στην κα Αγλαΐα Μακρή , στην κα Βαρβάρα Χριστοπούλου , στον καθηγητή Βιολογίας και Ιστοριοδίφη της Βαλύρας κ. Ιωάννη Λύρα, και στον μαθηματικό, και συγγραφέα, κ. Θεόδωρο Σταυριανόπουλο για την πολύτιμη βοήθειά τους. Έδωσαν ζωή στην ανάρτηση της γενιάς μας.
Με όλη μου την αγάπη,
η συμμαθήτριά σας Ευθυμία
Στη φωτογραφία στέκονται παιδιά με μάτια καθαρά, πρόσωπα αθώα και βλέμματα γεμάτα προσδοκία, όπως μας τα έδωσε ο συμμαθητής μας Θεόδωρος Σταυριανόπουλος.
Πάνω 1η σειρά από αριστερά προς δεξιά:
Τσιάμης Δημήτριος, Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος, Καρύδης Παναγιώτης του Κωνσταντίνου (+), Μέρμηγκας Βασίλειος, Γκομέσης Δημήτριος, Σταυριανόπουλος Θεόδωρος, Μπάκας Αλέκος, Περιβολάρης Νικόλαος (+), Νανόπουλος Αναστάσιος (+?), Ντουραμάκος Αθανάσιος, Μπουρίκας Νικόλαος.
3η σειρά:
Παπαγεωργίου Κωνσταντίνος, Αργυρόπουλος Δημήτριος, Καρύδης Παναγιώτης του Ιωάννου, Καρύδη Ελένη, Παπαϊωάννου Βασιλική, Κακούλα Ελένη, Χριστοπούλου Βαρβάρα, Μπουρίκας Παναγιώτης, Διαμαντόπουλος Αριστείδης, Φιλίππου Αντώνιος.
2η σειρά:
Γεωργακοπούλου Κατερίνα, Σταυριανοπούλου Μαρίτσα, Ιωάννου Μαρία, Παντζή Ευαγγελία, Δασκάλα Γεωργία Κατσαμπάνη, Κοντοπούλου Ευθυμία (Έφη), Δαβίλα Σοφία, Γαλανοπούλου Βασιλική (Βάσω), Μακρή Αγλαία.
1η σειρά:
Ηλιοπούλου Βασιλική (Βίλη), Λινάρδου Σοφία, Γουρνά Παναγιώτα (Νότα).
Ονόματα απλά, μα ζωές ολόκληρες πίσω τους!
Παιδιά έξυπνα, ευγενικά, σεμνά, παιδιά που που μεγάλωσαν με αξιοπρέπεια. Παιδιά που έμαθαν να μοιράζονται το ψωμί, το τετράδιο, το μολύβι, τη γνώση. Παιδιά που έμαθαν να σηκώνονται όταν πέφτουν. Παιδιά που έκαναν, προς δόξαν Θεού τα όνειρά τους πραγματικότητα.
Τα χρόνια πέρασαν. Οι δρόμοι άνοιξαν. Οι ζωές ξεδιπλώθηκαν. Κάποιοι έγιναν επιστήμονες , διορίστηκαν στο Δημόσιο ( μαθηματικός, μηχανικός αεροσκαφών, προϊσταμένη νοσηλευτικής μονάδας , ψυχολόγος, υπάλληλος Υπουργείου Γεωργίας, αστυνομικός) άλλοι έγιναν επιχειρηματίες (κρεοπώλης, εργολάβος ), κάποιοι έγιναν καλοί τεχνίτες ( ηλεκτρολόγος, σιδηρουργός) και άλλοι ασχολήθηκαν με τα κοινά (πρόεδρος, δήμαρχος). Οι περισσότεροι δημιούργησαν οικογένειες με πίστη, αγάπη και αρχές. Άλλοι έφυγαν μακριά, άλλοι έμειναν κοντά στη γη που τους γέννησε, κάποιους τους πήρε ο Θεός πριν την ώρα τους. Μα όλοι όσοι ζουν, κουβαλούν μέσα τους εκείνη την τάξη, εκείνη τη σόμπα, εκείνα τα θρανία, εκείνη τη φωνή της κας Κατσαμπάνη με τη βέργα επάνω στην έδρα.
Παρά τρία, εξήντα πλέον χρόνια μετά, η μνήμη γίνεται γέφυρα. Ένα εσωτερικό καμπανάκι χτυπά δειλά στην ψυχή. Ένα συναίσθημα επανασύνδεσης, βαθύ και γλυκό, ξυπνά. Και τότε, μια πράξη αγάπης λαμβάνει σάρκα και οστά: Η Αγλαΐα Μακρή στέλνει μία σχολική φωτογραφία από το αρχείο της. Μια εικόνα. Ένα κομμάτι ζωής. Ένα κάλεσμα μνήμης.Η Βαρβάρα Χριστοπούλου μας θυμίζει τα ονόματα των συμμαθητών μας και τα επαγγέλματά τους σε συνεργασία με τον καθηγητή Βιολογίας και Ιστοριοδίφη της Βαλύρας κ. Ιωάννη Λύρα, η Αγλαΐα συμπληρώνει και ο Θεόδωρος Σταυριανόπουλος, με την κοφτερή μνήμη του καλύπτει τα κενά μας. Ξέρω! Έχετε πολλά να μας πείτε, σας περιμένουμε, μία ηλιόλουστη μέρα του Μαγιού, στην πλατεία της Βαλύρας μας.
Ξαφνικά, δεν είμαστε πια μεγάλοι. Είμαστε πάλι παιδιά. Στη Δ΄ τάξη. Στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας. Με τα τετράδιά μας, τα όνειρά μας, τα παγωμένα μας χέρια και τις ζεστές μας καρδιές.
Αυτή η φωτογραφία δεν είναι απλώς χαρτί. Είναι μνήμη. Είναι ιστορία. Είναι τιμή. Είναι ρίζα.
Είναι η γενιά μας.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, καμιά γενιά ποτέ δεν χάνεται.
Θερμές ευχαριστίες στην κα Αγλαΐα Μακρή , στην κα Βαρβάρα Χριστοπούλου , στον καθηγητή Βιολογίας και Ιστοριοδίφη της Βαλύρας κ. Ιωάννη Λύρα, και στον μαθηματικό, και συγγραφέα, κ. Θεόδωρο Σταυριανόπουλο για την πολύτιμη βοήθειά τους. Έδωσαν ζωή στην ανάρτηση της γενιάς μας.
Με όλη μου την αγάπη,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου