Τι ζητούν πραγματικά οι νέοι από την Εκκλησία μας;

                   

                                                           Φωτό: Pinterest

 

Σε μια εποχή όπου όλα αμφισβητούνται, όπου η πληροφορία είναι άφθονη αλλά το νόημα σπάνιο, οι νέοι άνθρωποι δεν αναζητούν από την Εκκλησία την τελειότητα. Αναζητούν την αλήθεια. Όχι την αψεγάδιαστη εικόνα, αλλά την ειλικρινή στάση. Όχι τον αλάθητο λόγο, αλλά τον αληθινό άνθρωπο, τον φωτισμένο πατέρα η μητέρα  που υπηρετεί σταυρικά, άνευ ανταπόδοσης, τον Κύριο και θα τους προσεγγίσει με Θεού αγάπη που βγαίνει αυθόρμητα από μέσα του.

Το αίτημα της νέας γενιάς μπορεί να συνοψιστεί σε δύο φράσεις:

Όχι τελειότητα, αλλά ειλικρίνεια.

Όχι λόγια, αλλά συνέπεια και ειλικρινή επάφη.

Σε αυτό το απλό αλλά βαθύ σχήμα αναδεικνύεται μια κρίσιμη αλήθεια: οι νέοι αποστρέφονται την υποκρισία. Όταν ο λόγος δεν ανταποκρίνεται στο βίωμα, η Εκκλησία χάνει την αξιοπιστία της. Και αυτό δεν αφορά μόνο την εκκλησιαστική ζωή, αλλά και τη δημόσια παρουσία της Εκκλησίας.

Η κρίση εμπιστοσύνης δεν είναι κρίση πίστης

Οι νέοι δεν απορρίπτουν τον Θεό. Απορρίπτουν την αντίφαση. Δεν απορρίπτουν την πίστη· απορρίπτουν την αναντιστοιχία ανάμεσα σε όσα λέγονται και σε όσα βιώνονται. Η δυσπιστία τους δεν είναι απέναντι στο Ευαγγέλιο, αλλά απέναντι στην εικόνα μιας Εκκλησίας που ορισμένες φορές εμφανίζεται θεσμική, απόμακρη και  αμυντική. 

Η νέα γενιά έχει έντονη ευαισθησία στην αυθεντικότητα. Αναγνωρίζει αμέσως το ψεύτικο, το στημένο, το επικοινωνιακό. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση: η Εκκλησία δεν μπορεί να προσεγγίσει τους νέους με στρατηγικές μάρκετινγκ, αλλά μόνο με την αλήθεια και την αγάπη του Χριστού, όταν ο κατέχων αυτή δύναται να την μεταδώσει.

 Αναζήτηση αληθινών ανθρώπων

Οι νέοι δεν αναζητούν τέλειους ιερείς. Αναζητούν αληθινούς ανθρώπους. Θέλουν ποιμένες που να τολμούν να πουν «δεν ξέρω», «έκανα λάθος», «πονάω», «αγωνίζομαι». Θέλουν ανθρώπους που να μην κρύβονται πίσω από τον ρόλο τους, αλλά να φανερώνουν ένα αληθινό πρόσωπο.Και το πρόσωπο αυτο είναι το ίδιο του Χριστού.

Ο Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου, προϊστάμενος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου, επισημαίνει συχνά ότι:

«Ο νέος δεν συγκινείται από τον τίτλο, αλλά από την αλήθεια του προσώπου. Δεν ακούει τη θέση, αλλά τη ζωή.»

Η ποιμαντική σχέση δεν είναι θεσμική. Είναι υπαρξιακή. Δεν χτίζεται με εξουσία, αλλά με εμπιστοσύνη. Δεν θεμελιώνεται στον φόβο, αλλά στη σχέση.

Το παράδειγμα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου

Η ποιμαντική στάση του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ειλικρίνειας απέναντι στη νέα γενιά. Μίλησε ανοιχτά, αναγνώρισε ευθύνες του παρελθόντος και τόλμησε να ζητήσει συγγνώμη.

Αυτή η στάση δεν τον αποδυνάμωσε. Τον ενίσχυσε. Γιατί οι νέοι δεν ζητούν αλάνθαστους ηγέτες. Ζητούν γενναίους ανθρώπους του Θεού.

Έτσι κατάφερε να ανοίξει ξανά τον εκκλησιαστικό λόγο στους νέους, χωρίς εκπτώσεις στην ουσία της πίστης. Χωρίς αλλοίωση του Ευαγγελίου. Χωρίς ιδεολογικές προσαρμογές. Με μόνο όπλο την αλήθεια.

Η Εκκλησία ως χώρος ασφάλειας, όχι ελέγχου

Οι νέοι δεν θέλουν μια Εκκλησία που ελέγχει. Θέλουν μια Εκκλησία που αγκαλιάζει. Έναν χώρο όπου μπορούν να μιλήσουν χωρίς να στιγματιστούν. Να ρωτήσουν χωρίς να ντροπιαστούν. Να αμφισβητήσουν χωρίς να απορριφθούν.

Θέλουν ασφάλεια, όχι φόβο

Να μπορούν να είναι ο εαυτός τους χωρίς μάσκες.

Να μην φοβούνται την απόρριψη.

Να νιώθουν αποδοχή πριν από την αξιολόγηση.

Να βιώνουν εμπιστοσύνη και όχι έλεγχο.

Να αισθάνονται ότι ανήκουν με αγάπη.

Θέλουν αγκαλιά, όχι επιτήρηση

Όχι επιβολή, αλλά παρουσία.

Όχι καταστολή, αλλά κατανόηση.

Όχι ποινή, αλλά θεραπεία.

Όχι αυστηρότητα, αλλά έλεος.

Όχι εξουσία, αλλά διακονία.

Η Εκκλησία οφείλει να είναι τόπος διαλόγου και όχι επιβολής, θεραπείας και όχι καταδίκης, συνοδοιπορίας και όχι κηδεμονίας . Ο Χριστός δεν στάθηκε ποτέ απέναντι στον άνθρωπο ως δικαστής. Στάθηκε ως ιατρός.

Η γλώσσα της καρδιάς

Οι νέοι δεν απορρίπτουν τον θεολογικό λόγο. Απορρίπτουν τη γλώσσα που δεν κατανοούν. Η Εκκλησία δεν χρειάζεται να απλοποιήσει την αλήθεια της, αλλά να μεταφράσει τη γλώσσα της σε κατανοητό τρόπο για τους νέους που να αγγίζει την καρδιά τους.

Θέλουν λόγο κατανοητό

Όχι ξύλινο λόγο.

Όχι αφηρημένα σχήματα.

Όχι θεωρίες χωρίς εφαρμογές στην ίδια τη ζωή.

Όχι ηθικολογία χωρίς πρόσωπο.

Όχι κηρύγματα χωρίς βίωμα.

Θέλουν λόγο καρδιάς

Λόγο ανθρώπινο.

Λόγο βιωματικό.

Λόγο αληθινό.

Λόγο που γεννιέται από την εμπειρία με Θεού αγάπη, διάκριση και σοφία.

Λόγο που οδηγεί σε σχέση αγάπης με τον Θεό και τον πλησίον. Λόγο βιωματικό, υπαρξιακό, ανθρώπινο.

Η ταύτιση λόγων και έργων

Η ταύτιση λόγων και έργων δεν είναι επικοινωνιακή επιλογή. Είναι ευαγγελική προϋπόθεση.

Οι νέοι συγχωρούν τα λάθη. Δεν συγχωρούν την υποκρισία. Συγχωρούν την αδυναμία. Δεν συγχωρούν το ψέμα.

Όταν η Εκκλησία μιλά για αγάπη, αλλά λειτουργεί με αποκλεισμούς, χάνει το κύρος της. Όταν μιλά για ταπείνωση, αλλά εκπέμπει αυταρχισμό, ακυρώνεται. Όταν μιλά για αλήθεια, αλλά φοβάται τη διαφάνεια, αποξενώνεται.

Τι ζητούν τελικά οι νέοι;

Οι νέοι δεν ζητούν μια «μοντέρνα» Εκκλησία. Ζητούν μια αληθινή Εκκλησία.

Ζητούν ειλικρίνεια αντί εικόνας

Να μη φοβάται η Εκκλησία να δείξει τις πληγές της.

Να μην κρύβεται πίσω από θεσμικές μάσκες.

Να μιλά με αλήθεια, όχι με επικοινωνιακά σχήματα.

Να παραδέχεται τα λάθη της χωρίς φόβο.

Να επιλέγει τη διαφάνεια αντί της ωραιοποίησης.

Ζητούν σχέση αντί θεσμού

Όχι απόσταση, αλλά παρουσία.

Όχι εξουσία, αλλά συνοδοιπορία.

Όχι ρόλους, αλλά πρόσωπα.

Όχι φόβο, αλλά εμπιστοσύνη.

Όχι τυπικότητα, αλλά ουσιαστική επαφή.

Ζητούν διάλογο αντί μονολόγου

Να μπορούν να ρωτούν χωρίς να στιγματίζονται.

Να αμφισβητούν χωρίς να απορρίπτονται.

Να εκφράζονται χωρίς να νιώθουν ενοχή.

Να ακούγονται πραγματικά.

Να συμμετέχουν και όχι απλώς να υπακούν.

Ζητούν συνοδοιπορία αντί καθοδήγησης από ψηλά

Να περπατά η Εκκλησία μαζί τους.

Να μην τους κοιτά από θέση ανωτερότητας.

Να μοιράζεται τον αγώνα τους.

Να σέβεται την ελευθερία τους.

Να τους εμπιστεύεται.

Ζητούν μαρτυρία ζωής αντί ρητορικής

Να βλέπουν το Ευαγγέλιο να γίνεται πράξη.

Να συναντούν αγάπη, όχι συνθήματα.

Να βιώνουν το παράδειγμα, όχι τη θεωρία.

Να εμπνέονται από πρόσωπα που υπηρετούν τον Κύριο.

Να πείθονται από του Χριστού τη ζωή και όχι από χριστιανικές ιδέες.  

Επίλογος

Η Εκκλησία δεν σώζεται με στρατηγικές. Σώζεται με αγιότητα καθημερινότητας. Με ανθρώπους που δεν παριστάνουν τους τέλειους, αλλά αγωνίζονται να είναι αληθινοί. Με ποιμένες που δεν κρύβονται πίσω από τον ρόλο τους, αλλά στέκονται μπροστά στον άνθρωπο ως αληθινοί αδελφοί.

Οι νέοι δεν ζητούν έναν ιδανικό θεσμό. Ζητούν ένα ζωντανό σώμα. Μια Εκκλησία που να αναπνέει αλήθεια, να μιλά με καρδιά, να αγαπά χωρίς όρους και να μαρτυρεί τον Χριστό όχι με λόγια, αλλά με την ίδια τη ζωή.

Γιατί τελικά, αυτό που πείθει δεν είναι το κήρυγμα. Είναι το παράδειγμα.

Δεν είναι το σύνθημα. Είναι το βίωμα.

Δεν είναι η εικόνα. Είναι η αλήθεια.

Και αυτήν την αλήθεια οι νέοι την αναγνωρίζουν αμέσως.

Ευχές

Για την Εκκλησία

Είθε η Εκκλησία μας   να ακούει πριν μιλήσει.

Είθε να αποκτήσει καρδιά πιο πλατιά από τους φόβους της.

Είθε να επιλέγει την αλήθεια αντί της εικόνας.

Είθε να γίνει χώρος ασφάλειας και όχι κρίσης.

Είθε να είναι τόπος συνάντησης και όχι αποκλεισμού.

Για τους νέους

Είθε οι νέοι να συναντούν μέσα στην εκκλησία όχι τείχη, αλλά αγκαλιές.

Είθε να βρίσκουν πρόσωπα και όχι ρόλους.

Είθε να νιώθουν ότι ανήκουν χωρίς όρους.

Είθε να ανακαλύπτουν τον Χριστό ως Ζωή και όχι ως ιδέα.

Είθε να αισθανθούν την Εκκλησία ως σπίτι τους:

Σπίτι αλήθειας, ελπίδας, ελευθερίας και ζωής.

-Λόγος Θείου Φωτός