Το άχρονο είναι

 

                                                            Φωτό: Chatgpt

Θα έλεγε κανείς πως ήταν σαν μια ιερά μονή του Αγίου Όρους — κι όμως δεν ήταν. Ο Άγιος που ζούσε εκεί δεν ήταν γνωστός Όσιος, ούτε ιερομόναχος εν ζωή, κι όμως όλα έμοιαζαν σαν να ανήκαν σε εκείνη την άχρονη γεωγραφία του πνεύματος. Αδυνατώ ακόμη και τώρα να περιγράψω το συναίσθημα. Όλα κυλούσαν ήρεμα μέσα στην αιωνιότητα, σαν πάνω σε ένα αθάνατο ρόδο που δεν το άγγιζε ο χρόνος. Ο χρόνος, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο ένα αιώνιο παρόν, μέσα στο οποίο η ψυχή άπλωνε γαλήνια τα φτερά της και ο νους έλαμπε σαν ήλιος εντός της.

Τίποτα δεν ήταν — κι όμως ήταν τα πάντα, όχι στον κόσμο των αισθήσεων αλλά σε ένα υπεραισθητό επίπεδο. Δεν ήταν όραμα, ούτε όνειρο. Ήταν μια απίστευτα ζωντανή εμπειρία. Απλώς ξάπλωσα κουρασμένος και έφυγα. Όταν επέστρεψα, μετά από λίγη ώρα, είχα την αίσθηση πως έλειπα για πολλά χρόνια.

Ίσως εκεί να αγγίζει κανείς κάτι από αυτό που οι Πατέρες ονόμασαν μέθεξη: όχι θέαση της ουσίας του Θεού — που παραμένει απρόσιτη — αλλά συμμετοχή στις άκτιστες ενέργειές Του. Εκεί όπου ο χρόνος παύει να μετρά και η ψυχή γεύεται κάτι από το «νυν» της Βασιλείας.

— Τι καλό αποκόμισες από αυτή την εμπειρία; με ρώτησε αργότερα ένας φίλος και εν Κυρίω συνοδoiπόρος μου.

— Η εμπειρία καθεαυτή ήταν το καλό, του απάντησα.

— Και πού σε οδηγεί;

— Μέσα. Βαθιά. Πολύ βαθιά. Χαίρε, βάθος αμέτρητον.

— Ποιος πιστεύεις ότι σε συνόδευε;

— Με συνόδευε; Ήμασταν ένα. Ό,τι ήταν εκείνος νόμιζα πως ήμουν εγώ.

— Και τώρα που είσαι ξύπνιος, ποιος και τι είναι;

— Τώρα είμαι εγώ… αλλά ο Όσιος νομίζει ότι είναι εκείνος.

Δεν επρόκειτο για απώλεια προσώπου, αλλά για σύναψη. Για εκείνη τη λεπτή ένωση όπου  η θεία και η ανθρώπινη θέληση συναντώνται χωρίς να συγχέονται, όπου ο άνθρωπος δεν καταλύεται αλλά φωτίζεται. Γι’ αυτό και η επιστροφή ήταν δυνατή· το πρόσωπο παρέμεινε ακέραιο.

— Ποιος κόσμος ήταν πιο ωραίος; συνέχισε ο φίλος μου.

— Ο δικός του, σαφώς. Κι όμως, τώρα που το σκέφτομαι, αδυνατώ να χάσω τον έλεγχο και να ζήσω εκεί. Είμαι δεμένος στο εδώ, στην υλική προσκόλληση. Όση ανακούφιση κι αν ένιωσα, όσο κι αν πλημμύρισα από ανείπωτη ευτυχία στον αιώνιο κόσμο.

— Και τι θα κάνεις;

— Τι να κάνω; Γράφτηκε αυτή η μνήμη μέσα μου. Ό,τι κι αν κάνω, δεν μπορώ να πάψω να τη σκέφτομαι.

Μέσα στη μονή όλα ήταν λιτά και θεία. Οι άγιες εικόνες έλαμπαν. Τις κοιτούσα. Δεν μιλούσαν με λόγια, αλλά καθεμία μου έδειχνε κάτι: η μία το χέρι που σταύρωνε ο Άγιος, η άλλη το πρόσωπο της Παναγίας, η άλλη το Ευαγγέλιο που κρατούσε ο Χριστός. Κάθε εικόνα έλεγε κάτι χωρίς να μπορώ να το συλλάβω. Δεν απευθύνονταν στη λογική, αλλά στον νου της καρδιάς. Εκεί όπου το νόημα προηγείται της έννοιας.

— Θα σταθώ απέναντι. Πες μου αν σου μεταδίδει κάτι η μορφή μου, πρότεινε ο φίλος μου.

— Ναι. Μέσα σου σκέφτεσαι ότι κάτι καλό μου συνέβη και απλώνεις ελαφρά το δεξί σου χέρι.

— Και τώρα;

— Τώρα με κοιτάζεις με βλέμμα αγάπης και ήσυχης ικανοποίησης.

Οι εικόνες άλλαξαν τρεις φορές. Μου είπαν τρία διαφορετικά πράγματα. Δεν μπορώ να τα ανακαλέσω. Ίσως γιατί η Χάρις δεν αποθηκεύεται ως μνήμη λεκτική αλλά ως σφραγίδα. Κατάλαβα όμως κάτι ουσιώδες: ζητώ θαύματα σαν τον άπιστο Θωμά, ενώ προσπερνώ τα απλά και καθημερινά, εκεί όπου ο Θεός είναι ήδη παρών και  υπογράφει της ζωής τα θαύματα.

Όταν το συνειδητοποίησα, άκουσα μια φωνή μέσα μου:

— Σκούπισε τα χείλη σου· δεν είναι τίποτα, μια τρίχα κόλλησε στο στόμα!

Τίποτα το μεγαλειώδες. Τίποτα το αποκαλυπτικό. Μόνο το απλό, το ανθρώπινο, το ταπεινό. Κι έτσι, χωρίς θόρυβο, η εμπειρία με επέστρεψε στο εδώ και στο τώρα. Σαν να μου ψιθύριζε: μην προσκολληθείς ούτε σε αυτό. Αν ήταν από τον Θεό, θα καρποφορήσει μόνο μέσα στην καθημερινότητα, στην εγρήγορση, στην αγάπη, στην ταπείνωση.

Ίσως τελικά αυτό να ήταν το μεγαλύτερο «θαύμα»: όχι ότι για λίγο γεύτηκα την αιωνιότητα, αλλά ότι επέστρεψα απλός άνθρωπος, ταπεινός και άγρυπνος, ενώπιον του Θεού που ενεργεί εντός μου, διαφυλάσσοντας τη διάκριση του θείου και του ανθρώπινου μέσα στη μία σχέση της σταυρικής αγάπης με τον Θεό και τον πλησίον.

-Λόγος Θείου Φωτός