Όταν η "Φαφούτω" έβγαλε καινούρια δόντια

                                

                                                                      Φωτό: Pinterest

Η Αλεξία ήταν κόρη μιας πολύ καλής, χριστιανικής και ευκατάστατης οικογένειας στη μικρή κοινωνία της Κυπαρισσίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Η μητέρα της ήταν καθηγήτρια Αγγλικών και ο πατέρας της λαδέμπορος, με επαγγελματική δράση σε όλη τη Μεσσηνία. Άλλα παιδιά δεν κατάφερε να αποκτήσει η οικογένεια, λόγω ασθενείας της μητέρας· έτσι, η μοναχοκόρη Αλεξία μεγάλωσε μέσα σε περισσή αγάπη και φροντίδα .

Ήταν άριστη μαθήτρια στο σχολείο, όμως κουβαλούσε ένα σοβαρό πρόβλημα, το οποίο κατάφερε να ξεπεράσει μόνο όταν ερωτεύθηκε τον άνδρα της.

Τα δύο μπροστινά της δόντια στην άνω σιαγόνα είχαν φυτρώσει αγκαλιαστά και, από την τριβή, έσπασαν  στα δέκα της χρόνια. Οι γονείς της την πήγαν τότε σε έναν οδοντίατρο της περιοχής, όμως, μόλις η Αλεξία αντίκρισε τη βελόνα του αναισθητικού, έχασε τις αισθήσεις της από τον φόβο και κατέληξε για δύο ολόκληρες ημέρες στην Καλαμάτα για νοσηλεία. Εκεί διαπιστώθηκε πως είχε ένα μικρό καρδιολογικό πρόβλημα.

Από τότε, φοβούμενη την επανάληψη εκείνης της τραυματικής εμπειρίας, δεν ξαναεπισκέφθηκε ποτέ οδοντίατρο. Με την πάροδο των χρόνων, έχασε και τα διπλανά   δόντια. Τέσσερα στη σειρά έλειπαν από το στόμα της, κι έτσι οι συμμαθητές της την αποκαλούσαν «Φαφούτω», ιδιαίτερα όταν τους εκνεύριζε παίρνοντας καλύτερους βαθμούς από εκείνους στα διαγωνίσματα.

Όσο η Αλεξία προχωρούσε στην εφηβεία, τόσο πιο έντονα ένιωθε μειονεκτικά για τα δόντια   της.  Είχε επινοήσει τρόπους να κρύβεται: σκέπαζε το στόμα της με μαντηλάκι όταν έτρωγε δημόσια και γελούσε σφιχτά, με ένα χαμόγελο πλατύ αλλά κλειστό, ίδιο της Τζοκόντας.

Εκείνος που πραγματικά την απελευθέρωσε ήταν ένας συμφοιτητής της στην Παιδαγωγική Ακαδημία στην Αθήνα. Η συμπάθεια μεταξύ τους γεννήθηκε από το πρώτο βλέμμα. Ήταν άνδρας με βαθιά ψυχολογική καλλιέργεια και σπάνια ενσυναίσθηση, χαρισματικός , με πλούσια συναισθήματα.  Όταν αντιλήφθηκε πως κάτι   έκανε την Αλεξία να συγκρατείται, σε έναν περίπατό τους στον Εθνικό Κήπο, έπιασε αυθόρμητα ένα γατάκι κάτω από ένα δέντρο και το ακούμπησε ξαφνικά στον ώμο της. Εκείνη τρόμαξε — και γέλασε αυθόρμητα.

— Είσαι πολύ ωραία, Φαφούτω μου, της είπε, κοιτάζοντάς τη τρυφερά στο στόμα. Το πρόβλημα με τα δόντια σου δεν αφαιρεί τίποτα από τη  γνήσια σου ομορφιά . Θέλω να σε βλέπω να γελάς δυνατά και ελεύθερα, μέσα από την καρδιά. Δες και το γατάκι, πόσο χαρούμενο είναι κι ας του λείπουν τόσα δόντια!

Η στάση του Μιχάλη απελευθέρωσε το καταπιεσμένο της Αλεξίας συναίσθημα. Έπαψε να είναι άτομο στραμμένο στον εαυτό του και έγινε πρόσωπο που ζούσε μέσα από του αγαπημένου της το  βλέμμα. Ο Μιχάλης είχε γερά, κατάλευκα δόντια. Εκείνον ερωτεύθηκε· μέσα από εκείνον έμαθε να αγαπά  πραγματικά την Αλεξία. Και ασυναίσθητα πια, ήθελε να του μοιάσει σε όλα.

Λίγους μήνες πριν από τον γάμο τους, γεννήθηκε μέσα της ένα αναμενόμενο για χρόνια ερώτημα:

Αφού χαίρομαι τόσο πολύ κοιτάζοντάς τον, δεν θέλω κι εγώ να του προσφέρω ό,τι το καλύτερο; 

— Θέλω να πάω να φτιάξω τα δόντια μου, του ανακοίνωσε μια μέρα. Όμως φοβάμαι,  με έχει συλλάβει μεγάλη αβεβαιότητα. Θα ήθελα να κάθεσαι δίπλα μου στην καρέκλα του οδοντιάτρου για να αισθάνομαι ηρεμία . Αν είσαι εσύ μαζί μου, όλα θα πάνε καλά.

— Φυσικά, της απάντησε με σιγουριά, και τη σκέπασε με μια ζεστή αγκαλιά.

Την ημέρα του γάμου τους, η Αλεξία εξέπληξε τους γονείς και τους φίλους της.

— Δεν ξέρω, είπε απορημένη μια παιδική της φίλη, που είχε ανέβει από την Κυπαρισσία στην Αθήνα για τον γάμο, πού βρήκες αυτά τα ωραία δόντια.

Και η Αλεξία της απάντησε γελώντας πλατιά:

— Όταν με φίλησε ο Μιχάλης, φύτρωσαν.

-Λόγος Θείου Φωτός