Γατάκια με πτυχίο

                              

                                                        Φωτογραφίες: Pinterest

Κάθε φιλόζωος έχει σίγουρα να διηγηθεί μια θαυμαστή ιστορία για τις αγαπημένες του γάτες. Όμως γάτες με πτυχίο, σαν τα δίδυμα γατάκια της Αναστασίας, δύσκολα συναντά κανείς — τουλάχιστον αυτό διατείνεται με βεβαιότητα η στοργική και αφοσιωμένη γατομαμά τους.

Η Αναστασία είναι διπλωματούχος πιάνου και συγγραφέας. Συνθέτει μουσική, γράφει ποίηση και πεζογραφία, και ζει μόνη της σε ένα παλιό, ανακαινισμένο διαμέρισμα στην Αθήνα. Το οξυγόνο του σπιτιού ανανεώνεται από τεράστιες γλάστρες που στέκουν σαν σιωπηλοί φρουροί στα μικρά μπαλκόνια.

Δύο δίδυμα γατάκια μπήκαν στη ζωή της απρόσμενα, λίγο μετά τον θάνατο του υπέργηρου γάτου της. Ένας αδελφικός της φίλος, δικηγόρος στο επάγγελμα, τα βρήκε ένα πρωί έξω από την είσοδο του διαμερίσματός του, εγκαταλελειμμένα μέσα σε ένα καλάθι. Κατατρομαγμένος και παντελώς άπειρος, την πήρε τηλέφωνο για βοήθεια.

Η Αναστασία τον επισκεπτόταν συχνά και του έδειχνε πώς να φροντίζει τα γατάκια. Ωστόσο, εκείνος δεν άντεξε για πολύ. Κόντεψε να πάθει κρίση από το κακό που τον βρήκε και άρχισε να ουρλιάζει ότι θα τα πετάξει στον δρόμο από το παράθυρο. Τότε εκείνη, χωρίς λέξη, τα έβαλε στο καλάθι τους και έκλεισε πίσω της την πόρτα χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ο άπειρος δικηγόρος πλημμύρισε ενοχές. Της τηλεφώνησε και της πρότεινε να της καταθέτει κάθε μήνα ένα ποσό για τη συντήρησή τους.

— Κάνε το δωρεά και πήγαινε σε κανέναν παπά να σε διαβάσει, του απάντησε εξοργισμένη,

και έκτοτε δεν ξαναμίλησαν για αρκετό χρονικό διάστημα.

Τα γατάκια, μεγαλωμένα με τη μέγιστη φροντίδα, μπήκαν στον τρίτο χρόνο της ζωής τους. Η Αναστασία ήταν πανευτυχής, σαν να την εκπαίδευε ο Θεός για να γίνει κάποτε μια καλή μητέρα — υπεύθυνη, τρυφερή, παρούσα. Τα δίδυμα ήταν εξαιρετικά έξυπνα και απολύτως συγχρονισμένα: το ένα έκανε ό,τι ακριβώς και το άλλο.

Τους άρεσε να ακούν ήχους γατιών και να παρακολουθούν βίντεο με άλλα γατάκια στο κινητό και στον υπολογιστή της. Όταν εκείνη άφηνε το κινητό στον καναπέ, συναγωνίζονταν ποιο θα το πρωτοπιάσει. Αντιλαμβανόμενη ότι τα «παιδιά» χρειάζονται παιχνίδι προσαρμοσμένο στα δικά τους μέτρα, τους αγόρασε για τα Χριστούγεννα από ένα word pad για μικρά παιδιά. Καθισμένα στις μαξιλάρες του καναπέ, έπαιζαν με προσήλωση και σοβαρότητα.

Ύστερα από τρία χρόνια, χτύπησε ξαφνικά το τηλέφωνο, καθώς η θηλυκιά γατούλα τη συνόδευε στο πιάνο. Ήταν ο δικηγόρος.

— Εμείς, είπε στην Αναστασία, που είχαμε τόσα χρόνια μία ωραία αδελφική φιλία, ψυχρανθήκαμε άδικα για δύο παλιογατιά.

— Όχι και παλιογατιά! Του απάντησε εκείνη. Δεν ψυχρανθήκαμε, αντίθετα σε ευγνωμονώ που εξ αιτίας σου έχω τέτοια ωραία συντροφιά στο σπίτι και είμαι ευτυχισμένη.

— Και ζεις με τα δύο γατιά;

— Και πολύ καλά μάλιστα, του απάντησε εκείνη.

— Είμαι πολύ περίεργος να το δω κι αυτό! Απάντησε ο δικηγόρος.

— Μπορείς να μας επισκεφθείς όποτε θέλεις, του απάντησε χαμογελαστά η Αναστασία.

Δεν χρειάστηκαν πάνω από τρεις ώρες για να σχίσει τα πτυχία του ο δικηγόρος.

— Τώρα είπε η Αναστασία θα διαβάσω Ντοστογιέφσκυ δυνατά και να δεις τι θα κάνουν τα δίδυμα.

Με το που άρχισε το διάβασμα, τα γατάκια πήδηξαν πάνω σε μια μπερζιέρα, κάθισαν το ένα δίπλα στο άλλο, κόλλησαν τα κεφαλάκια τους και έγειραν τα μάτια τους, σαν να άκουγαν και να συνέθεταν εικόνες μέσα τους.

— Και τώρα που θα πω δυνατά το Πάτερ ημών να δεις τι θα κάνουν.

Μόλις άκουσαν την Κυριακή Προσευχή, κατέβηκαν από την μπερζιέρα και στάθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο σε στάση προσοχής.

Αφού έφαγαν ένα μικρό επιδόρπιο προσεκτικά, καθισμένα σε ψηλές καρέκλες στο τραπέζι της κουζίνας, ανέβηκαν στον καναπέ και άρχισαν να παίζουν με το παιχνίδι τους.

— Πονάει το χεράκι μου από το πιάνο, είπε η Αναστασία,

και τότε το θηλυκό άφησε το παιχνίδι του, όρμησε στην αγκαλιά της και άρχισε να τη ζωμώνει στο σημείο που πονούσε.

Ο δικηγόρος δάκρυσε. Ένα αίσθημα ζήλιας και αποκάλυψης τον πλημμύρισε.

— Δικά μου είναι, αν θέλω τα παίρνω πίσω!

Η Αναστασία δεν μίλησε. Εκείνος πλησίασε να τα χαϊδέψει, μα εκείνα τραβήχτηκαν προς τα πίσω, αδιάφορα.

— Δεν με συμπαθούν, διαπίστωσε ενοχοποιημένος, κοιτάζοντας την Αναστασία κατάματα.

— Πως! Δεν σε γνωρίζουν ακόμη, χρειάζεται πολύ προσπάθεια και ανιδιοτελής αγάπη, πραότητα, λόγος τρυφερός και χάδια απαλά για να τα κερδίσεις.

— Κι αν αποφασίσω να υιοθετήσω ένα γατί έτσι θα μου συμπεριφέρεται; Θα τραβιέται προς τα πίσω για να μην το αγγίξω;

— Μπορείς να πάρεις ένα από μικρό και να το μεγαλώσεις, αλλά χρειάζεται να δώσεις από καρδιάς σταθερή αγάπη και φροντίδα.

Ο δικηγόρος έφυγε προβληματισμένος. Κατάλαβε ότι κάτι μέσα του δεν πήγαινε καλά. Είχε επενδύσει χρόνια στη λογική και στην επαγγελματική επιτυχία, παραγνωρίζοντας το ανθρώπινο συναίσθημα ως δευτερεύον.

Πέντε χρόνια αργότερα, ένα καλοκαίρι, υιοθέτησε σε μια παραλία μια κανελί θηλυκή γάτα που τον λάτρεψε.

Μια φορά που μίλησαν στο τηλέφωνο με την Αναστασία, της είπε χαρούμενος:

— Είμαι στον καναπέ με τη δασκάλα μου και μου παραδίδει μάθημα συναισθηματικής νοημοσύνης.

— Και με τι δίδακτρα; τον ρώτησε γελώντας η Αναστασία.

— Να την κρατώ και να την χαϊδεύω μία ώρα στην αγκαλιά!