Σε έναν κόσμο όπου ολοένα και περισσότερα αδέλφια –όχι μόνο στη Βαλύρα, αλλά σε όλη την Ελλάδα και πέρα από τα σύνορά της– θρηνούν σιωπηλά την απώλεια της αδελφικής εγγύτητας και ειλικρινούς αγάπης, η ελπίδα για ένα υγιές μέλλον μοιάζει σκληρή και απίστευτη για την ανθρωπότητα.
Παιδιά που μεγάλωσαν αγκαλιασμένα, μοιράστηκαν παιχνίδια, όνειρα και μυστικά, βρίσκονται στην ενήλικη ζωή απομακρυσμένα, ψυχρά, ακόμη και αδιάφορα μεταξύ τους. Υπάρχουν αδέλφια που δεν αντάλλαξαν ούτε λέξη από τη μέρα που έφυγαν από το πατρικό τους σπίτι· άλλα που πορεύτηκαν μέσα σε ανταγωνισμό και πικρία. Η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον –πόσο μάλλον προς τον ίδιο τον αδελφό τους– δεν φώτισε τον δρόμο τους, γιατί ποτέ δεν την αναζήτησαν με θέρμη ψυχής από τον Παντελεήμονα Θεό.
Μέσα σε αυτή τη σκοτεινιά του νου και τη ματαίωση της καρδιάς, στη γενικευμένη αβεβαιότητα και στην εγκατάλειψη των υγιών οικογενειακών σχέσεων –που αναπόφευκτα επηρεάζουν και την κοινωνία μας– αναδύονται σπάνια, αλλά πολύτιμα, φωτεινά παραδείγματα. Παραδείγματα που αναπτερώνουν το ηθικό μας και μας επιτρέπουν να ελπίζουμε ξανά σε ένα καλύτερο αύριο για τον άνθρωπο.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι δίδυμες αδελφές Βάσω και Μαρία Ηλιοπούλου, κόρες του ευσεβούς ζεύγους Φώτη και Ασπασίας Ηλιόπουλου.
Πολλές θεωρίες έχουν διατυπωθεί για τη σχέση των διδύμων· ότι δύσκολα αποχωρίζονται, ότι υπάρχει ένας άρρηκτος δεσμός εκ γενετής. Όμως στην περίπτωση των Βαλυραίων διδύμων, που μοιάζουν σαν δύο σταγόνες της βροχής, αυτό δεν είναι το ουσιώδες. Παρότι παντρεύτηκαν και δημιούργησαν τις δικές τους οικογένειες –με περιόδους όπου η Βάσω ζούσε στην Αθήνα και η Μαρία στη Βαλύρα– η αμοιβαία στήριξη, η χαρά της κοινής πορείας και η συνειδητή συμπόρευση για το καλό των ιδίων, των οικογενειών τους και της μικρής τοπικής μας κοινωνίας δεν μειώθηκαν ποτέ.
Τις ενώνει βαθιά η αγάπη για την αγιογραφία, την οποία και σπούδασαν, καθώς και η διαρκής αναζήτηση πνευματικής καλλιέργειας. Παρακολουθούν ομιλίες, μελετούν θεολογικά κείμενα προς οικοδόμηση ψυχής, και συχνά συνδυάζουν αυτή τη δίψα με ιερά προσκυνήματα. Οι εκδρομές τους δεν είναι απλές μετακινήσεις, αλλά πορείες νοήματος: ευκαιρίες να ανοίξουν την καρδιά τους, να μιλήσουν με ειλικρίνεια για τις ανάγκες τους, να αναζητήσουν από κοινού δρόμους ίασης, παρέμβασης και αποκατάστασης, πάντοτε με την ευχή του Χριστού, της Θεοτόκου και των Αγίων της Εκκλησίας μας.
Κι αν η Μαρία δεν απέκτησε δικά της παιδιά, η αγάπη της δεν γνώρισε ποτέ σύνορα. Η κόρη της Βάσως, η Ασπασία, και η χαριτωμένη εγγονούλα της, η μικρή Βασιλικούλα, είναι γι’ αυτήν παιδιά διπλά, δεμένα με φροντίδα, στοργή και ευλάβεια. Τίποτα δεν λείπει από τις ευσεβείς δίδυμες της Βαλύρας, γιατί η αγάπη του Χριστού, που φωτίζει τον νου και θερμαίνει την καρδιά τους, πληρώνει τα πάντα και περισσεύει.
Μακάρι το παράδειγμά τους να γίνει σπόρος αγαθός. Να θυμίζει στα αδέλφια που απομακρύνθηκαν πως η αληθινή συγγένεια δεν μετριέται με αποστάσεις ή συμφέροντα, αλλά με αγάπη, ταπείνωση και πίστη.
Και τότε, ίσως, ο κόσμος μας να φωτιστεί ξανά από απλά, ανθρώπινα θαύματα: από δυο χέρια που δεν άφησαν ποτέ το ένα το άλλο στη ζωή.
-Λόγος Θείου Φωτός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου