Ο κύριος Ανέστης, 78 ετών, έλαβε πριν δύο χρόνια δώρο από την αγαπημένη του ξαδέλφη Ευδοκία, που είναι μοναχή, ένα ημερολόγιο τοίχου.
Ήταν από εκείνα τα παλιά ημερολόγια με τα μικρά χαρτάκια που αφαιρείς κάθε μέρα. Στην μπροστινή όψη ανέφερε τη νηστεία, τους εορτάζοντες Αγίους, τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο της ημέρας, την ανατολή και τη δύση του ηλίου, ακόμη και τη φάση της Σελήνης. Στην πίσω πλευρά υπήρχε ένας πατερικός λόγος ή ένα εδάφιο της Αγίας Γραφής για ψυχική ωφέλεια.
Ο κ. Ανέστης ενθουσιάστηκε. Κάθε πρωί αφαιρούσε το χαρτάκι με μια μικρή προσμονή, σαν να άνοιγε ένα καθημερινό μήνυμα προσωπικό.
Την πρώτη χρονιά, στις 5 Φεβρουαρίου, συγκινήθηκε ιδιαίτερα· το χαρτάκι παρέπεμπε στον Ψαλμό 37,4. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, τηλεφώνησε στην ξαδέλφη του.
— Ευδοκία μου, να προσεύχεσαι για τις αμαρτίες μου. Να βρω γαλήνη και ανάπαυση στα οστά μου…
Εκείνη τον διαβεβαίωσε πως θα τον μνημονεύει.
Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, ήρθε ο προβληματισμός. Στις 18 Φεβρουαρίου διάβασε στο χαρτάκι που έλεγε:
Ταράχθηκε. Κρατήθηκε για ώρες ώσπου να περάσει η ώρα ησυχίας στο μοναστήρι και να τηλεφωνήσει.
— Πώς θα πεθάνω πριν πεθάνω, Ευδοκία μου, για να μη πεθάνω όταν πεθάνω; τη ρώτησε αγχωμένος.
Η μοναχή απάντησε ήρεμα:
— Ο πρώτος μας θάνατος είναι στο βάπτισμα. Εκεί πεθαίνει ο παλαιός άνθρωπος και συσταυρωνόμαστε με τον Χριστό. Και ο μοναχικός βίος είναι ένας «εν ζωή» θάνατος· πεθαίνει το ανθρώπινο θέλημα, για να ζήσει μέσα μας το θέλημα του Θεού. Δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν πειρασμοί. Σημαίνει όμως πως ο άνθρωπος αγωνίζεται συνειδητά. Ο θάνατος των παθών είναι ο αληθινός θάνατος πριν από τον θάνατο.
Ο φωτισμένος λόγος της τον έβαλε σε σκέψη.
Άρχισε να διαβάζει πιο προσεκτικά την Αγία Γραφή. Στάθηκε ιδιαίτερα στα λόγια του Αποστόλου Παύλου:
«Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός.»
Σκέφτηκε: Πώς γίνεται να μη ζω εγώ;
Την επόμενη Κυριακή πλησίασε τον πνευματικό της ενορίας του.
— Πάτερ, τι σημαίνει να πεθάνεις πριν πεθάνεις;
— Να πεθάνει μέσα σου ό,τι δεν είναι Χριστός, του απάντησε απλά.
— Δηλαδή;
— Ο εγωισμός, η πίκρα, το πείσμα. Ό,τι σε χωρίζει από την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον.
Τα λόγια του σεπτού ιερέως χτύπησαν μέσα του μια κρυφή πληγή. Εδώ και χρόνια δεν μιλούσε στον αδελφό του.Το ίδιο απόγευμα σήκωσε το τηλέφωνο.
— Αδελφέ… συγχώρεσέ με.
Η φωνή στην άλλη άκρη έσπασε.
— Κι εσύ να με συγχωρέσεις.
Εκείνη τη στιγμή κάτι πράγματι πέθανε μέσα του. Όχι η ύπαρξή του — ο εγωισμός του.
Λίγες ημέρες αργότερα εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια. Ένιωσε ελαφρύτερος. Ο φόβος δεν είχε εξαφανιστεί, αλλά είχε μικρύνει.
Μήνες μετά....
Ένα απόγευμα, στο παγκάκι έξω από τον ιερό ναό, κάθισε δίπλα του ένας νεότερος άνδρας της ενορίας.
— Φοβάμαι πολύ τον θάνατο, του εκμυστηρεύτηκε.
Ο κ. Ανέστης τον κοίταξε με βλέμμα ήρεμο.
— Κι εγώ φοβόμουν.
— Και τώρα;
— Τώρα φοβάμαι λιγότερο να πεθάνει το εγώ μου.
Ο νεότερος τον κοίταξε απορημένος.
— Όταν συγχωρείς, όταν ταπεινώνεσαι, όταν αφήνεις το θέλημά σου στον Θεό, τότε κάτι μέσα σου πεθαίνει. Αλλά αυτό που μένει είναι πιο ζωντανό και αιώνιο.
Σιώπησαν για λίγο.
— Μην φοβάσαι να πεθάνει το εγώ σου, είπε τελικά ο κ. Ανέστης. Εκεί αρχίζει η ζωή.
Το βράδυ έκοψε ξανά το χαρτάκι της ημέρας. Το γύρισε από πίσω. Διάβασε σιωπηλά: Ο άνεμος λιπαίνει τους καρπούς των δένδρων και η πρόνοια του Θεού τους καρπούς της ψυχής- Άγιος Εφραίμ ο Σύρος. Ένιωσε μεγάλη ευγνωμοσύνη και δάκρυα γέμισαν το πρόσωπό του. Ήταν ζωντανός όσο ποτέ άλλοτε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου