Αγία Καλλιόπη: Το Κάλλος της Ψυχής και η Δόξα του Μαρτυρίου

                    

Υπέρ αναπαύσεως της Βαλυραίας καλλονής, της αείμνηστης Καλλιόπης Γρίβα.

Κάθε χρόνο, στις 8 Ιουνίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Καλλιόπης, μιας νεαρής παρθενομάρτυρος του 3ου αιώνα, η οποία έλαμψε όχι μόνο για τη σωματική της ομορφιά αλλά κυρίως για το ανεκτίμητο κάλλος της ψυχής της. Η ζωή και το μαρτύριό της αποτελούν μια διαχρονική μαρτυρία πίστεως, αφοσιώσεως και ολοκληρωτικής αγάπης προς τον Χριστό. Η Εκκλησία την προβάλλει ως πρότυπο Χριστιανικής αρετής και πνευματικής ανδρείας, υπενθυμίζοντας στους πιστούς ότι η αληθινή δόξα δεν βρίσκεται στις πρόσκαιρες απολαύσεις του κόσμου, αλλά στην κοινωνία με τον Θεό.

Το όνομα «Καλλιόπη» σημαίνει εκείνη που έχει ωραία όψη. Ωστόσο, στην περίπτωση της Αγίας, η ομορφιά αυτή δεν περιοριζόταν στα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Η αγία κοσμούσε τον εαυτό της με τις αρετές της καθαρότητας, της ταπεινοφροσύνης, της σωφροσύνης και της πίστεως. Σε μια εποχή κατά την οποία η εξωτερική εμφάνιση μπορούσε να αποτελέσει μέσο κοινωνικής ανέλιξης ή προσωπικής προβολής, εκείνη επέλεξε να αφιερώσει τη ζωή της στον Χριστό, θεωρώντας ως υπέρτατο θησαυρό τη Βασιλεία του Θεού.

Απογειώσεις στην Αυλή τη Δεκαετία του 1960

                           

                                                            Φωτό: Pinterest

Υπήρξαν εποχές που η παιδική ευτυχία χωρούσε μέσα σε μια αυλή, σε ένα δέντρο και σε μια κούνια. Η δεκαετία του 1960 ήταν μια τέτοια εποχή. Τα παιδιά τότε δεν είχαν ηλεκτρονικά παιχνίδια, οθόνες και πολύπλοκες κατασκευές. Είχαν όμως κάτι πολύ πιο πολύτιμο: τη φαντασία τους, την παρέα τους και τη χαρά της δημιουργίας. Μέσα από απλά υλικά που υπήρχαν στην αποθήκη του σπιτιού γεννιούνταν μικροί θησαυροί, παιχνίδια που γέμιζαν τις μέρες τους με γέλια, φωνές και όνειρα.

Ανάμεσα σε όλα τα αυτοσχέδια παιχνίδια, ξεχωριστή θέση κατείχε η κούνια της αυλής. Δεν ήταν αγορασμένη από κατάστημα ούτε ακολουθούσε κάποιο σχέδιο ειδικών. Ήταν έργο των χεριών του πατέρα ή του παππού. Τέσσερα χοντρά σκοινιά, μια γερή και καλά λειασμένη σανίδα και ένα ψηλό, δυνατό δέντρο ήταν αρκετά για να στηθεί το πιο αγαπημένο παιχνίδι του καλοκαιριού.

Η συκοφαντία, η αδικία και η εν Χριστώ μεταμόρφωση του πόνου σε Θεία Χάρη

 

Πατερική θεώρηση της συγχωρήσεως και της πνευματικής νίκης

Εισαγωγή

Οι λόγοι του Γέροντος Γαβριήλ του Αγιορείτου και του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου εκφράζουν μία από τις βαθύτερες αλήθειες της Ορθόδοξης πνευματικότητας: ο άνθρωπος του Θεού δεν καλείται απλώς να υπομείνει την αδικία, αλλά να τη μεταμορφώσει σε ευκαιρία αγιασμού. Η συκοφαντία, η περιφρόνηση, η λασπολογία και η αδικία αποτελούν διαχρονικές εμπειρίες της ανθρώπινης ζωής. Ωστόσο, η Εκκλησία δεν τις αντιμετωπίζει μόνο ως κοινωνικά προβλήματα, αλλά πρωτίστως ως πνευματικά γεγονότα που μπορούν να γίνουν τόποι συναντήσεως με τη χάρη του Θεού.

Ο Χριστός υπήρξε ο κατ’ εξοχήν αδικημένος. Κατηγορήθηκε ψευδώς, λοιδορήθηκε, εγκαταλείφθηκε και σταυρώθηκε χωρίς να αντιδράσει με εκδίκηση. Η στάση Του επάνω στον Σταυρό αποτελεί το πρότυπο κάθε χριστιανικής αντιμετωπίσεως της αδικίας: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23:34). Η συγχώρηση προηγείται της δικαιώσεως και η αγάπη υπερβαίνει την ανθρώπινη ανταπόδοση.

Οι Κόρες της Ελλάδας στο Χακί

        

Η νέα εποχή της εθελοντικής στρατιωτικής θητείας των γυναικών στην Ελλάδα

Η 4η Ιουνίου 2026 αποτελεί μια ιστορική ημερομηνία για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και για την ελληνική κοινωνία γενικότερα. Την ημέρα αυτή ξεκίνησε επίσημα η εθελοντική στρατιωτική θητεία των γυναικών στην Ελλάδα, με την κατάταξη των πρώτων εθελοντριών στον Στρατό Ξηράς. Η εφαρμογή του νέου θεσμού σηματοδοτεί μια σημαντική μεταρρύθμιση στην αμυντική πολιτική της χώρας, καθώς για πρώτη φορά δίνεται η δυνατότητα στις Ελληνίδες πολίτες να υπηρετήσουν εθελοντικά τη στρατιωτική τους θητεία υπό όρους αντίστοιχους με εκείνους που ισχύουν για τους άνδρες κληρωτούς.

Η πρωτοβουλία υλοποιείται μέσω του Νόμου 5265/2026 του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030», η οποία αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, στην ενίσχυση της επιχειρησιακής τους ετοιμότητας και στη διεύρυνση των δυνατοτήτων συμμετοχής των πολιτών στην εθνική άμυνα.

Οι πρώτες 72 γυναίκες παρουσιάστηκαν στο Κέντρο Εκπαίδευσης Υλικού Πολέμου (ΚΕΥΠ) στη Λαμία, στο πλαίσιο της 2026 Β΄ ΕΣΣΟ. Συνολικά, περισσότερες από 140 ενδιαφερόμενες είχαν εκδηλώσει πρόθεση συμμετοχής, γεγονός που καταδεικνύει ότι ο νέος θεσμός έτυχε θετικής ανταπόκρισης ήδη από την πρώτη εφαρμογή του.

Θερμά συγχαρητήρια στον κ. Θάνο Διαμαντόπουλο για την αποφοίτησή του από το Imperial College London

                         

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Μια ιδιαίτερα ευχάριστη είδηση έφτασε στην ηλεκτρονική μας κοινότητα «Τα Κοινωνικά των Απανταχού Βαλυραίων του Κόσμου & της Αρχαίας Ιθώμης». Ο Θάνος Διαμαντόπουλος ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές του και έλαβε το πτυχίο του από το φημισμένο Imperial College London, επισφραγίζοντας μια πορεία γεμάτη προσπάθεια, αφοσίωση και επιμονή.

Την ευχάριστη είδηση μοιράστηκε η μητέρα του, κα Κωνσταντίνα Τσούλου-Διαμαντοπούλου, εκφράζοντας μαζί με τον σύζυγό της κ. Σταύρο Διαμαντόπουλο τη βαθιά συγκίνηση και υπερηφάνεια τους για το επίτευγμα του γιου τους.

Από το αδιέξοδο του Αλμπέρ Καμύ στην επιστροφή ως πράξη πίστης και πνευματικής ελευθερίας

                           

                                                                     Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Ο Αλμπέρ Καμύ υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ευρωπαϊκής σκέψης. Το έργο του διαμορφώθηκε μέσα από την εμπειρία των πολέμων, της κοινωνικής αβεβαιότητας και της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου του 20ού αιώνα. Στον πυρήνα της φιλοσοφίας του βρίσκεται η έννοια του Παραλόγου, δηλαδή η σύγκρουση ανάμεσα στη βαθιά ανθρώπινη επιθυμία για νόημα και στην αδιαφορία ενός κόσμου που δεν προσφέρει έτοιμες απαντήσεις (Camus, 1955/1991).

Ένα χαρακτηριστικό απόφθεγμα που αποδίδεται στον Καμύ αναφέρει: «Δεν με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτε, με ενδιαφέρουν αυτοί που φτάνουν στον γκρεμό και ξαναγυρίζουν». Η φράση αυτή συμπυκνώνει μια ολόκληρη ανθρωπολογία της δοκιμασίας, της ελευθερίας και της επιστροφής. Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από την απουσία κρίσεων αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα όρια της ύπαρξής του.

Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να εξετάσει θεολογικά τη μετάβαση από το αδιέξοδο που περιγράφει ο Καμύ προς την «επιστροφή», η οποία μπορεί να ερμηνευθεί ως πράξη πίστης, μετάνοιας και πνευματικής ελευθερίας. Παρότι ο Καμύ δεν υπήρξε χριστιανός φιλόσοφος, η σκέψη του προσφέρει γόνιμο έδαφος για διάλογο με τη χριστιανική θεολογία, ιδιαίτερα ως προς το ζήτημα της ανθρώπινης ελευθερίας και της υπέρβασης της απόγνωσης.

Σοφία Μπεκρῆ: «Πάντων τῶν Ἁγίων τὴν μνήμην πνευματικῶς ἑορτάσωμεν...»

                                 

                                                         Φωτό: Aperges

Διανύομε τὴν ἑβδομάδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ καταυγαζόμεθα ὅλοι ἀπὸ τὸ φῶς τῆς χάριτός Του. Αὐτὸ τὸ ἁγιοπνευματικὸ φῶς, ποὺ ἔλαμψε πλούσιο κατὰ τὴν Πεντηκοστή, χαρίτωσε καὶ τοὺς πρώην ἀγραμμάτους ἁλιεῖς, τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, νὰ γίνουν Ἀπόστολοι καὶ κήρυκες τοῦ Φωτός, περιστέρια τῆς Εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης Του, μεταφέροντας τὸ μήνυμά Του «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ., κη’ 19). 

Ἡ ἰδιαίτερα αὐτὴ φωτεινὴ ἑβδομάδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατακλείεται μὲ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Σ’ αὐτοὺς ἀνήκουν πάντες «οἱ ἀπ’ αἰῶνος Θεῶ εὐαρεστήσαντες», Πατριάρχες, Προφῆτες, Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ἀσκητές, Δίκαιοι, τὴν μνήμη τῶν ὁποίων καλούμαστε νὰ ἑορτάσωμε πνευματικῶς (Στιχηρὸ Λιτῆς τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς). Ἡ Ἐκκλησία μας, μάλιστα, καλεῖ νὰ συμπεριλάβουμε σὲ ὅλους αὐτοὺς καί «τῶν ἁγίων Γυναικῶν τὸ φιλόθεον σύστημα», διότι στὴν καινὴ ἀναστάσιμη κτίση, ὅλοι, ἄνδρες, γυναῖκες, δοῦλοι, ἐλεύθεροι, πρώην ἐθνικοὶ καὶ Ἰουδαῖοι, εἶναι πλέον ἀδέλφια μεταξύ των, παιδιὰ ἑνὸς Πατρός, τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἀναγεννημένα ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ Ἀναστημένου Κυρίου καὶ χαριτωμένα ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! 

Έφυγε από τη ζωή ο αγαπητός συμπατριώτης μας Στυλιανός Ηλία Μακρής, 64 ετών

                           

                      

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με βαθιά θλίψη έγινε γνωστό ότι την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026, το μεσημέρι, έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή ο αγαπητός συμπατριώτης μας Στέλιος Ηλία Μακρής, σε ηλικία 64 ετών, έπειτα από ανακοπή καρδιάς.

Σύμφωνα με ενημέρωση από τους φίλους του Δημήτρη Απ. Δημητρακόπουλο, Νίκο Σωτ. Καρτερολιώτη και τον ανιψιό του Ηλία Μακρή, οι οποίοι βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο κοιμητήριο της Λάμπαινας όπου σημειώθηκε το τραγικό συμβάν, η σορός του μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, στο Γενικό Νοσοκομείο Καλαμάτας. Εκεί οι εφημερεύοντες ιατροί διαπίστωσαν τον θάνατό του.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί τη Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026 και ώρα 18:00 στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλύρας.

Η Οσία Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς

                  

Μία φωτεινή μορφή του σύγχρονου Ορθόδοξου Μοναχισμού

Εισαγωγή

Η Εκκλησία του Χριστού σε κάθε εποχή αναδεικνύει αγιασμένες μορφές που γίνονται φάροι πίστεως, ελπίδος και αγάπης για τον λαό του Θεού. Ανάμεσα στις μεγάλες αυτές μορφές του σύγχρονου Ορθόδοξου μοναχισμού ξεχωρίζει η μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα της Ιεράς Μονής Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Βόλου, η οποία εκοιμήθη εν Κυρίω στις 4 Ιουνίου 1995.

 Αν και δεν έχει ακόμη αγιοκαταχθεί, αποκαλείται Οσία λόγω των πολλών αρετών της και της προσφοράς της στο έργο της Εκκλησίας. Η ζωή της υπήρξε μία συνεχής πορεία θυσίας, προσευχής, υπακοής και αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο. Υπήρξε πνευματική θυγατέρα του μεγάλου ασκητού του 20ού αιώνα, του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή, και αργότερα συνδέθηκε πνευματικά με τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας. Μέσα από την ταπεινή της διακονία κατόρθωσε να μεταδώσει σε πλήθος ψυχών το άρωμα της αγιορείτικης παραδόσεως και να δημιουργήσει μία αδελφότητα που έμελλε να καρποφορήσει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική και στον Καναδά.

Οι Άγιοι Πάντες ως ερμηνευτική κορύφωση της Εκκλησιολογίας και της σωτηριολογίας

                       

 1. Εισαγωγή

Η εορτή των Αγίων Πάντων δεν αποτελεί απλώς μία τιμητική μνήμη, αλλά θεολογική σύνοψη ολόκληρης της οικονομίας της σωτηρίας. Τοποθετημένη την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, λειτουργεί ως «εσχατολογική σφραγίδα» του έργου του Αγίου Πνεύματος μέσα στην ιστορία. Ό,τι η Πεντηκοστή εγκαινιάζει –τη δημιουργία της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού– οι Άγιοι Πάντες το αποδεικνύουν εμπειρικά.

Η αγιότητα δεν παρουσιάζεται ως ατομικό επίτευγμα αλλά ως εκκλησιαστικό γεγονός. Κανείς δεν σώζεται μόνος του, διότι κανείς δεν αγιάζεται μόνος του. Η κοινωνία των αγίων είναι πρωτίστως κοινωνία σχέσεων: με τον Θεό, με τους άλλους και με την κτίση.Ακολουθούν το Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, πατερική ανάλυση , πνευματικοί μαργαρίτες και ευχές.

Κάλεσμα συλλογικής ευθύνης για την προστασία της υπαίθρου και της ελαιοκαλλιέργειας από τις πυρκαγιές στη Βαλύρα

                         

Εισαγωγή

Ο λόγος του Βαλυραίου επιχειρηματία βιολογικής καλλιέργειας ελιάς, κ. Στασινού Αθαν. Μπόβη, αποτελεί μια εύστοχη παρέμβαση για ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούν σήμερα την Ελληνική ύπαιθρο: την πρόληψη των πυρκαγιών και τη διαχείριση της βλάστησης σε μια εποχή αυξανόμενων περιβαλλοντικών κινδύνων. Με αφορμή έναν Χειμώνα που χαρακτηρίστηκε από έντονες και παρατεταμένες βροχοπτώσεις, ο κ. Μπόβης  αναγνωρίζει αφενός τα οφέλη που προσέφεραν οι καιρικές συνθήκες στις δενδροκαλλιέργειες και ιδιαίτερα στους ελαιώνες, αφετέρου όμως επισημαίνει τις παράπλευρες συνέπειες που συνδέονται με την υπερβολική ανάπτυξη της βλάστησης.

Το βασικό μήνυμα της τοποθέτησής του, στη σελίδα του στο FB, είναι η ανάγκη ενεργοποίησης όλων των εμπλεκομένων φορέων – κράτους, τοπικής αυτοδιοίκησης και πολιτών – προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος εκδήλωσης και εξάπλωσης πυρκαγιών. Πρόκειται για μια παρέμβαση που δεν περιορίζεται σε διαπιστώσεις, αλλά προτείνει συγκεκριμένες μορφές συμμετοχής και κοινωνικής αλληλεγγύης, αναδεικνύοντας τον ρόλο του ενεργού πολίτη στην προστασία του φυσικού και αγροτικού περιβάλλοντος.

Την εποχή που έρχονταν τα βλήτα

                           

                                                               Φωτό: Pinterest

Στο παλιό χωριό, εκεί όπου οι εποχές δεν μετριούνταν με ημερολόγια αλλά με τους καρπούς της γης, υπήρχαν δύο γυναίκες που οι άνθρωποι θυμούνται ακόμη με αγάπη: η Γιώργαινα και η Κώσταινα. Ήταν γειτόνισσες, φίλες από τα νιάτα τους, εργατικές σύζυγοι, στοργικές μητέρες και ακούραστες αγρότισσες. Η ζωή τους κυλούσε ανάμεσα στα σπίτια, στα παιδιά, στα ζώα και στους κήπους τους, που τους φρόντιζαν με τέτοια επιμέλεια ώστε έμοιαζαν με μικρούς παραδείσους.

Πίσω από έναν παλιό ξύλινο φράχτη, που χώριζε και ταυτόχρονα ένωνε τα περιβόλια τους, τραβήχτηκε κάποτε μια φωτογραφία. Η Γιώργαινα και η Κώσταινα στέκονταν πλάι πλάι και χαμογελούσαν με μια χαρά ασυνήθιστη, σχεδόν μυστηριώδη. Όποιος έβλεπε αργότερα εκείνη τη φωτογραφία απορούσε. Τι άραγε να είχε συμβεί; Γιατί τα πρόσωπά τους έλαμπαν τόσο πολύ;

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να μάθουμε το μυστικό εκείνης της στιγμής.

Ὁ Όσιος Ἄτταλος ὁ Θαυματουργός – Βίος, Θαύματα , Πνευματικοὶ Μαργαρίτες και Ευχές

         

1. Εισαγωγή

Όσιος Άτταλος ο Θαυματουργός αποτελεί μία από τις πλέον σιωπηρές αλλά βαθιά συμβολικές μορφές της Ορθόδοξης αγιολογικής παράδοσης. Παρότι οι ιστορικές πηγές δεν διασώζουν λεπτομέρειες για τον τόπο καταγωγής ή την εποχή του, η Εκκλησία τον τιμά ως έναν ασκητή με εξαιρετική πνευματική ακτινοβολία, θαυματουργική χάρη και απαράμιλλη αγάπη προς όλη την κτίση.

Η μορφή του δεν ανήκει τόσο στην ιστορική ακρίβεια όσο στη ζώσα παράδοση της Εκκλησίας, όπου ο άγιος δεν ορίζεται μόνο από τα βιογραφικά του στοιχεία αλλά κυρίως από τη Θεία Χάρη που εκείνος φανερώνει μέσα στον κόσμο.

2. Ο μοναχικός δρόμος της άρνησης του κόσμου

Ο Όσιος Άτταλος εγκατέλειψε τον κόσμο σε νεαρή ηλικία, επιλέγοντας τον δρόμο της ησυχαστικής ζωής και της πλήρους αφιέρωσης στον Θεό. Η μοναχική του κουρά δεν ήταν απλώς μια αλλαγή τρόπου ζωής, αλλά μια ριζική μεταμόρφωση ύπαρξης.

Αφοσιώθηκε:

• στη μελέτη των Θείων Γραφών,
• στην αδιάλειπτη προσευχή,
• στην υπακοή και την ταπείνωση,
• στην αυστηρή εγκράτεια.

Η ασκητική του ζωή περιγράφεται ως εξαιρετικά αυστηρή, με παρατεταμένες νηστείες και ελάχιστο ύπνο- έτρωγε μία φορά την ημέρα και αρκετές φορές κάθε δεύτερη ημέρα. Όμως αυτή η εξωτερική σκληρότητα δεν ήταν αυτοσκοπός· ήταν το μέσο για την εσωτερική ελευθερία από τα πάθη.Κάτω από την σκληρή του μορφή φώλιαζε μία τρυφερή ψυχή.

Αφιέρωμα Μνήμης στους Εκλιπόντες της Σιδηροδρομικής Τραγωδίας στον Άρη Μεσσηνίας

                  

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται.»

(Κατά Ματθαίον 5:4)

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν κατορθώνει να σβήσει. Στιγμές που μένουν χαραγμένες στη συλλογική μνήμη ενός τόπου σαν ανεξίτηλο σημάδι, σαν κερί αναμμένο μπροστά στο εικονοστάσι της ιστορίας. Μία τέτοια στιγμή υπήρξε η 7η Ιουνίου 1988, όταν στον Άρη Μεσσηνίας η μοίρα έγραψε μία από τις πιο πικρές σελίδες της τοπικής μας ιστορίας.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η καθημερινότητα μετατράπηκε σε θρήνο. Η σύγκρουση της αμαξοστοιχίας με τη νταλίκα στην αφύλακτη διάβαση άφησε πίσω της πόνο, δάκρυα και τρεις ανθρώπινες ζωές που έφυγαν πρόωρα για το μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας.

Η Ασπασία Ηλιοπούλου, εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα,  άνθρωπος του μόχθου και της προσφοράς. Η Κωνσταντίνα Βακαλοπούλου και ο σύζυγός της Δημήτριος Βακαλόπουλος, που βρέθηκαν μαζί στην επίγεια πορεία τους και μαζί πέρασαν το κατώφλι της αιωνιότητας.

Η Βαλύρα ντύθηκε στα μαύρα.

Η μαγεία υπό το φως της Ορθόδοξης Θεολογίας: Πνευματικές συνέπειες και η προστασία της Χάριτος του Θεού

                

Εισαγωγή

Το ζήτημα της μαγείας απασχολεί τον άνθρωπο από την αρχαιότητα μέχρι τις ημέρες μας. Παρά την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, η αναζήτηση υπερφυσικών λύσεων σε προσωπικά, οικογενειακά ή κοινωνικά προβλήματα εξακολουθεί να οδηγεί πολλούς ανθρώπους σε πρακτικές που η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ασυμβίβαστες με την πίστη στον Θεό. Η μαγεία, οι μαντείες, η αστρολογία, τα μέντιουμ, οι ενεργειακές πρακτικές και κάθε μορφή αποκρυφισμού παρουσιάζονται συχνά ως αθώες ή ωφέλιμες μέθοδοι. Ωστόσο, η εκκλησιαστική παράδοση τις αντιμετωπίζει ως πνευματικό κίνδυνο, διότι μεταθέτουν την εμπιστοσύνη του ανθρώπου από τον Θεό σε άλλες δυνάμεις (Μέγας Βασίλειος, 1997).

Η πρόσφατη αναφορά της Γερόντισσας Λυδίας ότι έχει δει ακόμη και κατά τη διάρκεια βαπτίσεων ανθρώπους να επιδίδονται σε μαγικές πρακτικές, αναδεικνύει μια βαθύτερη πνευματική κρίση. Η μαρτυρία αυτή δεν εστιάζει τόσο στη δύναμη της μαγείας όσο στην εξάπλωση του φόβου, της δεισιδαιμονίας και της έλλειψης εμπιστοσύνης στη χάρη του Θεού.

Υπό το φως της πανσέληνου, με το Tsouka Trail στον κάμπο της Βαλύρας

 

                                                                      Φωτό: Pinterest

Υπάρχουν νύχτες που η φύση μοιάζει να ψιθυρίζει ιστορίες. Νύχτες που το φως του φεγγαριού μεταμορφώνει το γνώριμο τοπίο σε έναν κόσμο γεμάτο γαλήνη, μυστήριο και ομορφιά. Μια τέτοια ξεχωριστή εμπειρία ετοιμάζεται να προσφέρει η ομάδα Tsouka Trail στη Βαλύρα τη Δευτέρα 29 Ιουνίου, και ώρα 20:45 με σημείο εκκίνησης τον σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλύρας.  Προσκαλεί φίλους της πεζοπορίας, της φύσης και της τοπικής παράδοσης σε μια μοναδική νυχτερινή διαδρομή υπό το σεληνόφως, στον κάμπο του χωριού.

Με σημείο εκκίνησης τον ιστορικό σιδηροδρομικό σταθμό της Βαλύρας, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον Μεσσηνιακό κάμπο με έναν διαφορετικό τρόπο, σε μία διαδρομή 6 χιλιομέτρων. Μακριά από τους θορύβους της καθημερινότητας και τη ζέστη της ημέρας, η διαδρομή θα εξελιχθεί κάτω από το απαλό φως του φεγγαριού, προσφέροντας μια εμπειρία που συνδυάζει άσκηση, χαλάρωση, γνώση και κοινωνική επαφή.

Η πρωτοβουλία ανήκει στην δραστήρια ομάδα Tsouka Trail, η οποία τον τελευταίο καιρό έχει συμβάλει σημαντικά στην ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς της Βαλύρας και της ευρύτερης περιοχής. Ψυχή της προσπάθειας είναι η κα Σοφία Μπούτση Καρύδη και ο σύζυγός της, γεωπόνος κος Νίκος Καρύδης, οι οποίοι με συνέπεια και αγάπη για τον τόπο  οργανώνουν δράσεις που φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά στη φύση.

Αναζητώντας την Ευτυχία: Φιλοσοφική, Ψυχολογική, Κοινωνιολογική και Θεολογική προσέγγιση

                       

«Η ευτυχία έρχεται όταν σταματάμε να παραπονιόμαστε για τα προβλήματα που έχουμε και ευχαριστούμε το Θεό για τα προβλήματα που δεν έχουμε» διατείνεται η φίλη μας αγιογράφος κα Μαίρη Δημοπούλου, που μάς έδωσε το ερέθισμα γι΄αυτό το άρθρο.

Εισαγωγή

Η παραπάνω φράση συμπυκνώνει μια βαθιά υπαρξιακή και πνευματική στάση απέναντι στη ζωή, η οποία διαπερνά τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, την κοινωνιολογία . Στην ουσία της, δεν προτείνει μια επιφανειακή αισιοδοξία, αλλά μια ριζική μετατόπιση του τρόπου με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα: από τη διαρκή εστίαση στην έλλειψη, στη συνειδητοποίηση της παρουσίας του αγαθού, ακόμη και όταν αυτό εκφράζεται ως «απουσία κακού». Η έννοια της ευγνωμοσύνης λειτουργεί ως κεντρικός άξονας αυτής της μεταμόρφωσης, οδηγώντας σε μια βαθύτερη κατανόηση της ευτυχίας ως εσωτερικής κατάστασης και όχι εξωτερικής συνθήκης.

Η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, η έμφυλη βία και η ευθύνη όλων μας για μια κοινωνία ισότητας και σεβασμού

        

Το θέμα του παρόντος άρθρου αναδείχθηκε από την κυρία Τίνα Πετρουλάκη, ειδικευμένη στη Γλωσσολογία, Ορθοφωνία και στις Θεατρικές Σπουδές, με μακρά επαγγελματική  πορεία στην Ολλανδία και στην Ελλάδα. Κάτοικος σήμερα του Αριοχωρίου Μεσσηνίας, αποτελεί μια ιδιαίτερα δραστήρια παρουσία στα πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα της περιοχής και την ψυχή της εθελοντικής ομάδας του Αριοχωρίου, συμβάλλοντας διαχρονικά στην προώθηση του πολιτισμού, της κοινωνικής προσφοράς και της ενεργού συμμετοχής των πολιτών.

Λέγει η κα Πετρουλάκη:

Πέρυσι, στα τέλη Μαΐου, στη Β΄ Λέσχη Φιλίας, με τη συμμετοχή του θεατρικού τμήματος, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε ένα ζήτημα διαχρονικό αλλά και εξαιρετικά επίκαιρο: τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία ανά τους αιώνες, τις μορφές βίας που υφίστανται οι γυναίκες και τους τρόπους αντιμετώπισης ενός φαινομένου που εξακολουθεί να απασχολεί τις σύγχρονες κοινωνίες. Δυστυχώς, τα πρόσφατα γεγονότα που ήρθαν στο φως και στην πόλη μας υπενθυμίζουν ότι το πρόβλημα δεν ανήκει στο παρελθόν. Αντίθετα, βρίσκεται δίπλα μας, συχνά πίσω από κλειστές πόρτες, καλώντας μας να αναλάβουμε ενεργό ρόλο ως πολίτες, γείτονες, φίλοι, εκπαιδευτικοί και μέλη της κοινωνίας.

Αφιέρωμα στον μακαριστό πρωτοπρεσβύτερο π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο

  

           

Ο μακαριστός πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος υπήρξε μία από τις πλέον φωτεινές εκκλησιαστικές μορφές των τελευταίων δεκαετιών. Ιερέας με σπάνια θεολογική συγκρότηση, πατερικό φρόνημα, εκκλησιαστικό ήθος και ανεξάντλητη αγάπη προς τον άνθρωπο, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων που τον γνώρισαν είτε ως δάσκαλο, είτε ως πνευματικό, είτε ως λειτουργό του Υψίστου.

Η κοίμησή του στις 10 Σεπτεμβρίου 2018 άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Ωστόσο, η πνευματική του παρουσία παραμένει ζωντανή μέσα από τις ομιλίες, τα βιβλία, τις διδαχές του και κυρίως μέσα από τους ανθρώπους που διαμόρφωσε και καθοδήγησε προς τον Χριστό.

Άγιος Μητροφάνης ο Α΄ Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως – μνήμη 4 Ιουνίου

       

Εισαγωγή

Άγιος Μητροφάνης Κωνσταντινουπόλεως αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές της πρώιμης Εκκλησίας, καθώς συνδέεται άμεσα με τη διαμόρφωση της Εκκλησιαστικής ταυτότητας της νέας πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ζωή του, η ποιμαντική του διακονία και η πνευματική του ακτινοβολία τον καθιστούν πρότυπο ταπεινώσεως, πραότητος και διορατικότητας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 4 Ιουνίου, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του έναν ποιμένα που έθεσε τα θεμέλια της μετέπειτα Εκκλησιαστικής παράδοσης της Κωνσταντινουπόλεως.

Μια Ξεχωριστή Καλοκαιρινή Γιορτή στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας

 

Με το κλείσιμο μιας ακόμη δημιουργικής σχολικής χρονιάς, το Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας ετοιμάζεται να υποδεχθεί μαθητές, γονείς και φίλους σε μια ξεχωριστή καλοκαιρινή γιορτή γεμάτη χρώμα, μουσική και συγκίνηση. Η εκδήλωση αποτελεί έναν θεσμό που κάθε χρόνο ενώνει τη σχολική κοινότητα, αναδεικνύοντας τη συνεργασία, τη φαντασία και τη χαρά της μάθησης μέσα από την τέχνη και τη συμμετοχή.

Η φετινή γιορτή, που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026 και ώρα 19:30 μ.μ. στον προαύλιο χώρο του σχολείου, έρχεται να σηματοδοτήσει το τέλος μιας ακόμη σχολικής χρονιάς γεμάτης εμπειρίες, προσπάθεια και πρόοδο. Η αυλή του σχολείου θα μεταμορφωθεί σε μια μικρή σκηνή πολιτισμού, όπου κάθε τάξη θα έχει τη δική της στιγμή να εκφραστεί και να επικοινωνήσει μηνύματα χαράς, ειρήνης και δημιουργικότητας.

ΚΗΔΕΙΑ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΑΛΤΟΠΟΥΛΟΣ, 69 ετών, συνταξιούχος του ΝΑΤ

     

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 69 ετών, ο συνταξιούχος του ΝΑΤ Βασίλης Μπαλτόπουλος, ο οποίος είχε συμπληρώσει πάνω από 15 χρόνια θαλάσσιας υπηρεσίας.

Σύμφωνα με ενημέρωση που λάβαμε από τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων του Νοσοκομείου Καλαμάτας, κ. Δημήτρη Τσιλίκα, ο εκλιπών υπέστη πριν από λίγες ώρες βαρύ ισχαιμικό επεισόδιο. Διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στα επείγοντα του νοσοκομείου, όμως, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των εφημερευόντων ιατρών, δεν κατέστη δυνατό να κρατηθεί στη ζωή.

Η μετάβαση του παιδιού από τη νηπιακή ηλικία στη σχολική ωριμότητα: Ψυχολογικές, οικογενειακές και θεολογικές διαστάσεις μιας αναπτυξιακής διεκδίκησης

           

Ένα κοριτσάκι έξι ετών παρακαλεί τη μητέρα του να σταματήσει να του μιλά σαν να είναι τριών ετών και να αποφεύγει τη μωρουδίστικη, χαϊδευτική ομιλία, ζητώντας να αντιμετωπίζεται «σαν μεγάλη». Μια τέτοια αντίδραση δεν αποτελεί ένδειξη απόρριψης της μητρικής τρυφερότητας, αλλά αντιθέτως συνιστά ένα ιδιαίτερα θετικό και υγιές σημάδι ψυχολογικής ανάπτυξης. Το παιδί εκφράζει την ανάγκη του να αναγνωριστεί η αυξανόμενη αυτονομία του και η αναδυόμενη προσωπική του ταυτότητα, στοιχεία που αποτελούν βασικά αναπτυξιακά χαρακτηριστικά της ηλικίας των έξι ετών (Erikson, 1963).

Η ηλικία των έξι ετών αποτελεί περίοδο μετάβασης από την πρώιμη παιδική ηλικία στη σχολική ζωή. Το παιδί εγκαταλείπει σταδιακά την απόλυτη εξάρτηση από τους γονείς και εισέρχεται σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, όπου καλείται να λειτουργήσει ως αυτόνομο μέλος μιας ομάδας. Σύμφωνα με τον Erikson (1963), το παιδί εισέρχεται στο στάδιο της φιλοπονίας έναντι της κατωτερότητας (industry versus inferiority), κατά το οποίο επιδιώκει να αποδείξει την ικανότητά του, να αναλάβει ευθύνες και να αποκτήσει αίσθημα επάρκειας. Παράλληλα, σύμφωνα με τον Piaget (1965), βρίσκεται στη μετάβαση προς το στάδιο των συγκεκριμένων νοητικών πράξεων, γεγονός που του επιτρέπει να κατανοεί καλύτερα τη λογική των κοινωνικών σχέσεων και να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ξεχωριστή προσωπικότητα.

Όταν η γιαγιά Αλεξάνδρα πολλαπλασίαζε την ελπίδα όπως ο Χριστός τους πέντε άρτους στην έρημο

 

Υπήρξε μια εποχή στην Ελλάδα που οι άνθρωποι δεν μετρούσαν τον πλούτο με χρήματα, αλλά με αντοχές. Ήταν τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια, τότε που η στέρηση είχε γίνει καθημερινός σύντροφος των οικογενειών και η φτώχεια δεν αποτελούσε εξαίρεση αλλά κανόνα. Οι άνθρωποι εκείνης της γενιάς γνώρισαν την πείνα, την αγωνία, την έλλειψη και την αβεβαιότητα. Κι όμως, μέσα σε εκείνες τις δυσκολίες άνθισε μια σοφία που σήμερα μοιάζει σχεδόν χαμένη.

Οι τραυματισμένοι άνθρωποι της στέρησης δεν πετούσαν τίποτα. Ένα κομμάτι ύφασμα μπορούσε να γίνει μπάλωμα. Ένα παλιό πουκάμισο μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ποδιά, ένα σπασμένο εργαλείο   να επισκευαστεί και να ξαναχρησιμοποιηθεί. Σε κάθε αντικείμενο έβλεπαν μια μελλοντική χρησιμότητα. Δεν υπήρχε η πολυτέλεια της σπατάλης.

Υπήρχαν όμως και αδιέξοδα. Η φτώχεια συχνά τους έφερνε μπροστά σε προβλήματα που απαιτούσαν άμεσες λύσεις. Πώς θα ντυθούν τα παιδιά; Πώς θα καθαριστούν τα ρούχα; Πώς θα χορτάσει μια πολυμελής οικογένεια όταν τα χρήματα δεν επαρκούν ούτε για τα απαραίτητα;

Σε τέτοιες περιπτώσεις αναλάμβαναν δράση οι γυναίκες της εποχής. Γυναίκες που είχαν μάθει να μετατρέπουν την ανάγκη σε δημιουργία και την έλλειψη σε ευκαιρία. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η αείμνηστη γιαγιά Αλεξάνδρα, που ζούσε λίγο έξω από την Καλαμάτα.

Η Νηστεία των Αγίων Αποστόλων: Η Θεολογική Σημασία, η Ωφελιμότητα και η Εφαρμογή της στη Σύγχρονη Ζωή

    

Εισαγωγή

Η νηστεία αποτελεί μία από τις αρχαιότερες και σημαντικότερες ασκητικές πρακτικές της Χριστιανικής παράδοσης. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η νηστεία δεν αντιμετωπίζεται ως μια απλή διατροφική συνήθεια ή ως ένας εξωτερικός θρησκευτικός τύπος, αλλά ως μέσο πνευματικής καλλιέργειας, μετάνοιας και κοινωνίας με τον Θεό. Ανάμεσα στις τέσσερις μεγάλες νηστείες του εκκλησιαστικού έτους ξεχωρίζει η Νηστεία των Αγίων Αποστόλων, η οποία συνδέεται άμεσα με τη ζωή και το έργο των μαθητών του Χριστού και προετοιμάζει τους πιστούς για την εορτή των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στις 29 Ιουνίου και τη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων στις 30 Ιουνίου.

Για το έτος 2026 η νηστεία των Αγίων Αποστόλων διαρκεί είκοσι μία ημέρες, από τη Δευτέρα 8 Ιουνίου έως και την Κυριακή 28 Ιουνίου. Η διάρκεια της νηστείας είναι κινητή, καθώς εξαρτάται από την ημερομηνία του Πάσχα και αρχίζει πάντοτε μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων. Η περίοδος αυτή καλεί τους πιστούς να μιμηθούν το Αποστολικό φρόνημα, να καλλιεργήσουν την εγκράτεια και να ενισχύσουν τη σχέση τους με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Από την Έδρα της Δικαιοσύνης στο Μοναχικό Σχήμα: Η Πορεία της Μοναχής Γρηγορίας ως Μαρτυρία Συνειδητής Αφιέρωσης

                          

Η πρόσφατη ρασοφορία της νέας μοναχής Γρηγορίας, κατά κόσμον Ελευθερίας Κυριακού, στην Ιερά Μονή Παναγίας Λαμπηδόνος στο Πήλιο, αποτελεί ένα γεγονός με ιδιαίτερο συμβολισμό και πνευματικό βάθος. Η απόφασή της να εγκαταλείψει μια επιτυχημένη επαγγελματική και δικαστική σταδιοδρομία, φθάνοντας μέχρι τον βαθμό της Εισαγγελέως Πρωτοδικών, για να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, προκαλεί εύλογο ενδιαφέρον και αναδεικνύει διαχρονικά ερωτήματα σχετικά με το νόημα της ζωής, την κλήση και την προσωπική ελευθερία.

Μια λαμπρή επαγγελματική διαδρομή

Η Ελευθερία Κυριακού ακολούθησε μια πορεία που πολλοί θα χαρακτήριζαν αξιοζήλευτη. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εργάστηκε αρχικά ως δικηγόρος και στη συνέχεια εντάχθηκε στο δικαστικό σώμα, επιλέγοντας τον εισαγγελικό κλάδο.

Η εξέλιξή της μέχρι τον βαθμό της Εισαγγελέως Πρωτοδικών αποδεικνύει επιστημονική κατάρτιση, επαγγελματική συνέπεια και αφοσίωση στην απονομή της δικαιοσύνης. Σε μια εποχή όπου η επαγγελματική καταξίωση θεωρείται συχνά το ύψιστο κριτήριο επιτυχίας, η απόφασή της να εγκαταλείψει αυτή τη διαδρομή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.

Βαλύρεια Αγωνίσματα 2026: Η γιορτή του αθλητισμού, της παράδοσης και της συλλογικότητας

                        

                                            Φωτογραφίες: Kostas Kaukoulas, FB

Την 1η Ιουνίου 2026 ολοκληρώθηκαν με απόλυτη επιτυχία τα Βαλύρεια Αγωνίσματα, στο πλαίσιο του τριήμερου εορτασμού του Αγίου Πνεύματος στη Βαλύρα Μεσσηνίας. Για ακόμη μία χρονιά, ο ιστορικός θεσμός ένωσε μικρούς και μεγάλους σε μια μεγάλη γιορτή αθλητισμού, πολιτισμού και ευγενούς άμιλλας, αναδεικνύοντας νικητές αλλά και όλους εκείνους που συμμετείχαν με αγωνιστικό πνεύμα, ήθος και σεβασμό στις αξίες του τόπου μας.

Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα κατείχε ο «Δρόμος Θυσίας και Ειρήνης», μήκους 14 χιλιομέτρων, με αφετηρία την Αρκαδική Πύλη της Αρχαίας Μεσσήνης και τερματισμό την πλατεία της Βαλύρας. Στους άνδρες, την πρώτη θέση κατέκτησε ο Γεώργιος Ψαλλίδης, ακολουθούμενος από τον Προκόπη Μητσέα και τον Ξενοφώντα Παπανικολάου που παρέλαβε το μετάλλιό του χέρι-χέρι με τον γιο του στην εξέδρα. Στις γυναίκες, η Βαλυραία Χριστίνα Χριστοπούλου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με τη Ιουστίνα Μαυροπούλου και την Ιωάννα Κότσιαρη να συμπληρώνουν το βάθρο.Οι  νικητές του Δρόμου Θυσίας και Ειρήνης εντυπωσίασαν  τους κατοίκους και τους επισκέπτες με την αντοχή, την αγωνιστικότητα και το   ήθος τους, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική αξία του αθλητισμού βρίσκεται στην προσπάθεια και στην υπέρβαση.

Η ψυχή από τον Πλάτωνα μέχρι την Ορθοδοξία: Από την τριμερή ανθρωπολογία στη θεολογία της μεταμορφώσεως

    

Η προβληματική περί ψυχής αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους άξονες της Ελληνικής φιλοσοφίας και της Χριστιανικής θεολογίας. Από τον Πλάτωνα έως τους Πατέρες της Εκκλησίας, η αναζήτηση της ουσίας, της δομής και του προορισμού της ψυχής καθόρισε την ανθρωπολογία, την ηθική και την πνευματικότητα της Ευρωπαϊκής παράδοσης. Η θεωρία του Πλάτωνα περί τριμερούς ψυχής υπήρξε θεμελιώδης για την Αρχαία Ελληνική σκέψη. Ωστόσο, η Χριστιανική θεολογία, ενώ αξιοποίησε ορισμένα εννοιολογικά εργαλεία της Πλατωνικής παράδοσης, αναδιαμόρφωσε ριζικά το περιεχόμενό τους, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τη φιλοσοφική αυτοκυριαρχία στη σωτηριολογική μεταμόρφωση του ανθρώπου διά της Θείας Χάριτος.

Η μελέτη αυτή εξετάζει την εξέλιξη της έννοιας της ψυχής από τον Πλάτωνα έως την Ορθόδοξη Παράδοση, αναλύοντας τόσο τις συγκλίσεις όσο και τις ουσιώδεις διαφοροποιήσεις.

Σοφία Μπεκρῆ: Ἅγιος Ἰουστῖνος καὶ σπερματικὸς λόγος

                           

 

«Τὴν ἀπαρχὴν τῶν φιλοσόφων» τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας τὴν 1η Ἰουνίου, τὸν Ἰουστῖνο τὸν φιλόσοφο καὶ μάρτυρα, τὸν ἀνήκοντα καὶ στὴν χορεία τῶν Ἀπολογητῶν. Οἱ Ἀπολογητὲς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀνέλαβαν, κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες, ἐνώπιον τῶν Ῥωμαίων πολιτικῶν καὶ ἄλλων ἀρχόντων τὴν ὑπεράσπιση τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἔναντι στὶς ποικίλες κατηγορίες τῶν ἐθνικῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων.

Άγιος Νικήτας ο Ομολογητής: Πρότυπο Πίστεως, Αγάπης και Ομολογίας

  

           

Εισαγωγή

Η Αγία μας Εκκλησία τιμά στις 2 Ιουνίου τη μνήμη του Αγίου Νικήτα του Ομολογητού, Αρχιεπισκόπου Χαλκηδόνος, μίας εξέχουσας εκκλησιαστικής μορφής του 8ου αιώνα, η οποία σφράγισε με την αγία ζωή, τη φιλανθρωπία και την ομολογία της πίστεως μία από τις δυσκολότερες περιόδους της βυζαντινής ιστορίας. Η εορτή του αποτελεί ευκαιρία πνευματικού αναστοχασμού και ανανέωσης της δικής μας πορείας προς τον Χριστό.

Το απολυτίκιο του Αγίου συνοψίζει ολόκληρη την πνευματική του φυσιογνωμία. Τον παρουσιάζει ως «σκεῦος τίμιον τοῦ Παρακλήτου», δηλαδή ως άνθρωπο που έγινε κατοικητήριο της Θείας Χάριτος. Η ζωή του υπήρξε ευαγγελική μαρτυρία και η διδασκαλία του φως που καθοδήγησε τον λαό του Θεού κατά τους ταραγμένους χρόνους της Εικονομαχίας (Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας ).

Βαλύρεια 2026: Μια αλησμόνητη γιορτή πίστης, παράδοσης, αθλητισμού και κοινωνικών αξιών

        

Φωτογραφίες: Kostas Kaukoulas, FB
 

Με ιδιαίτερη επιτυχία και συγκινητικές στιγμές ολοκληρώθηκαν την 1η Ιουνίου 2026    τα Βαλύρεια αθλήματα, αφήνοντας στις καρδιές των Βαλυραίων καθώς και των πολυάριθμων επισκεπτών τους όμορφες αναμνήσεις από τρεις ημέρες γεμάτες πνευματικές  εκδηλώσεις, γευστικές απολαύσεις, μουσική, παραδοσιακούς χορούς και αθλητικά αγωνίσματα.

Σοφία Μπεκρῆ: Οἱ Εὐχὲς τῆς Γονυκλισίας

                 

 

Γενικὰ 

Ὡς γνωστόν, κατὰ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς Πεντηκοστῆς ἀναγιγνώσκονται οἱ Εὐχὲς τῆς Γονυκλισίας. Ὀνομάζονται ἔτσι ἀπὸ τὴν ἐπίκληση τοῦ πρεσβυτέρου «Ἔτι καὶ ἔτι, κλίναντες τὰ γόνατα, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν». 

Οἱ Εὐχὲς αὐτὲς χωρίζονται σὲ τρεῖς ὁμάδες, ὅσες καὶ οἱ ἀντίστοιχες γονυκλισίες. Κατὰ τὴν πρώτη γονυκλισία, ἀναγιγνώσκονται οἱ δύο πρῶτες Εὐχές, κατὰ τὴν δεύτερη, οἱ ἑπόμενες δύο, καὶ κατὰ τὴν τρίτη ἄλλες τρεῖς Εὐχές, συνολικά, δηλαδή, ἑπτὰ Εὐχές. Σὲ ἄλλες περιγραφές, γίνεται λόγος γιὰ τρεῖς Εὐχές· μετά, ὅμως, ἀπὸ τὴν πρώτη Εὐχὴ ἀναφράφεται ὅτι «ἐπισυνάπτει καὶ ταύτην», ὁμοίως καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν τρίτη Εὐχὴ ἐπισυνάπτεται ἄλλη μία, καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν πέμπτη Εὐχὴ ἐπισυνάπτονται ἄλλες δύο Εὐχές· ἄρα, στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα. 

Στὸ παρόν, θὰ ἀναλύσουμε τὶς Εὐχές, ἀναφέροντας τὸν συνολικό ἀριθμό τους. Νὰ σημειωθῇ ὅτι ἡ ἀνάγνωση τῶν Εὐχῶν τῆς Γονυκλισίας ξεκινάει ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τό «Φῶς ἱλαρόν» καὶ τὸ πανηγυρικὸ Προκείμενο «Τίς Θεὸς μέγας, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν». Μετὰ ἀπὸ τὸ πέρας τῶν Εὐχῶν ὁ Ἑσπερινὸς συνεχίζεται κανονικὰ μὲ τά «Πληρωτικά», ἕως τὸ τέλος. 

Κυριακή 31 Μαΐου 2026: Χορευτικές και Μουσικές Εκδηλώσεις στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας

      

Με μεγάλη επιτυχία και έντονη συγκίνηση πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 31 Μαΐου 2026 οι χορευτικές και μουσικές εκδηλώσεις στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας, οι οποίες αποτέλεσαν ένα πραγματικό σημείο αναφοράς για την τοπική κοινωνία, αλλά και για όλους όσοι είχαν την τύχη να παρευρεθούν και να συμμετάσχουν σε αυτή τη γιορτή παράδοσης, μουσικής και χορού.

Το πρόγραμμα της βραδιάς ξεκίνησε στις 21:30 με την παρουσίαση παραδοσιακών χορών από τα χορευτικά τμήματα του Συλλόγου «Ο ΘΑΜΥΡΙΣ». Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, ο προαύλιος χώρος του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας γέμισε με παλμό, ρυθμό και χρώμα, καθώς παιδιά και ενήλικες χορευτές, ντυμένοι με αυθεντικές παραδοσιακές στολές, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό πάνω στη σκηνή. Η εικόνα ήταν εντυπωσιακή και βαθιά συγκινητική: η παράδοση δεν παρουσιάστηκε απλώς ως αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανή εμπειρία που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά με σεβασμό και αγάπη.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη δασκάλα χορού, κα Τόνια Ηλιοπούλου, η οποία με μεθοδική δουλειά, υπομονή και αφοσίωση καθοδήγησε τα τμήματα καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Του Αγίου Πνεύματος στη Βαλύρα τις δεκαετίες 1960-70

                   

                      Βασιλική και Μαρία Φ. Ηλιοπούλου. Φωτό: Vicky Iliopoulou ,FB

Τη Δευτέρα, μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας και η Βαλύρα σύσσωμη, εορτάζουν τη μνήμη του Τρίτου Προσώπου της Αγίας, και Αδιαιρέτου Τριάδος. Η παράδοση συνεχίζεται σταθερά, από τότε που εγκαινιάστηκε το Παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος στη Βαλύρα, και ατενίζει σιωπηλά, ανά τους αιώνες, την Ιερά Μονή του Βουλκάνου, που στέκει σε θείο δώμα, στο διάσελο μεταξύ του όρους Ιθώμη και Εύα. Ο νους ανατρέχει στον καιρό των παππούδων μας, τότε που το πανηγύρι της Βαλύρας φάνταζε ως ιεροτελεστία στους αθώους, παιδικούς οφθαλμούς μας.

Α! Εδώ είστε πουλάκια μου, είπε με φαινομενική αυστηρότητα ο κύριος Χρήστος , ο διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας, μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας ,στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος ανήμερα , μια χρονιά, στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Τι ώρα φτάσατε στην εκκλησία;

-Στις οκτώ κύριε, απάντησαν τα παιδιά ομόφωνα.

-Επόμενο ήταν να μη βρείτε θέση μέσα στην εκκλησία, οι γιαγιάδες είναι εδώ από τα ξημερώματα με το πρώτο γλυκολάλημα της καμπάνας .

-Κι εμείς κύριε, όταν θα είμαστε παππούδες, από τις πέντε θα ερχόμαστε, απάντησε αστειευόμενος, και με σχετική τόλμη της γνώμης του ο Νίκος, που ήταν μαθητής της Πέμπτης Δημοτικού.

-Εσείς Βάσω και Μαρία, που είστε πάντα τυπικές, γιατί αργήσατε; ρώτησε ο κύριος.

Εκείνες άναψαν και κοκκίνισαν από τη ντροπή, κατέβασαν το βλέμμα μέχρι τα γιορτινά άσπρα γοβάκια τους, περιεργάστηκαν τις λεπτές δαντέλες στα καλτσάκια τους και δεν έβγαλαν μιλιά.

Ο Μεγαλοπρεπής Εσπερινός της Εορτής του Αγίου Πνεύματος στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Βαλύρα

                                                                              

                                                                         

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, κατάνυξη και τη μαζική συμμετοχή των κατοίκων τελέστηκε την Κυριακή 31 Μαΐου 2026,   ο πανηγυρικός Εσπερινός του Αγίου Πνεύματος στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Βαλύρα, σηματοδοτώντας την κορύφωση ενός ακόμη ευλογημένου εορταστικού τριημέρου που αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της θρησκευτικής και πολιτιστικής ζωής του χωριού.

Στη δυτική πλευρά της γραφικής Βαλύρας δεσπόζει ο ιστορικός Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος, ο οποίος είναι επίσης αφιερωμένος στη Ζωοδόχο Πηγή και στον Άγιο Σάββα. Ο ναός, περιτριγυρισμένος από αιωνόβια δέντρα και την ηρεμία της Μεσσηνιακής γης, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής. Κάθε χρόνο, κατά την εορτή του Αγίου Πνεύματος στην Αγία Τριάδα, η Βαλύρα ζει μοναδικές στιγμές πνευματικής ανάτασης, πολιτιστικής δημιουργίας και κοινωνικής συνοχής.

Μια αξέχαστη μουσική βραδιά στο ανακαινισμένο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας

 

Με πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων και τη συμμετοχή κατοίκων και επισκεπτών, η Βαλύρα γιορτάζει το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος μέσα από τα «Βαλύρεια 2026», έναν θεσμό που αναδεικνύει τον πολιτισμό, τη φύση και τις παραδόσεις του τόπου.

Στο πλαίσιο των εορτασμών, το Σάββατο 30 Μαΐου 2026, μετά την ολοκλήρωση της πεζοπορίας στην Τσούκα, το ενδιαφέρον μεταφέρθηκε στον προαύλιο χώρο του ανακαινισμένου Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας, όπου πραγματοποιήθηκε μεγάλη μουσική βραδιά, την οποία διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ο Θάμυρις».

Από τις 22:00 και μετά, ο χώρος γέμισε με κόσμο που συμμετείχε στο παραδοσιακό γλέντι, σε μια μουσική εκδήλωση αφιερωμένη στο δημοτικό τραγούδι και την Ελληνική παράδοση.

Tsouka Trail Βαλύρας: Ένα εορταστικό Trial φύσης, πολιτισμού και ανθρώπινης συνάντησης

                 

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε σήμερα, 30 Μαΐου 2026, το  εορταστικό Τrial πεζοπορίας της ομάδας   Tsouka Trail στη Βαλύρα, στα πλαίσια  του τριημέρου  του Αγίου Πνεύματος, προσφέροντας στους συμμετέχοντες μια μοναδική εμπειρία γνωριμίας με τη φύση, την ιστορία και την πολιτιστική παράδοση του τόπου.

Πίσω από αυτή την αξιόλογη πρωτοβουλία βρίσκεται η ομάδα Tsouka Trail, η οποία  έχει καταφέρει να αναδείξει έναν από τους ομορφότερους φυσικούς θησαυρούς της περιοχής. Ψυχή της ομάδας είναι η κ. Σοφία Μπούτση Καρύδη, η οποία μαζί με τον σύζυγό της, τον γεωπόνο κ. Νίκο Καρύδη, εργάζονται ακούραστα για την προβολή και προστασία της μοναδικής αυτής περιοχής.

Από τη σύγχυση της Βαβέλ στο Φως του Αγίου Πνεύματος

       

Η εορτή της Πεντηκοστής αποτελεί τη γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας και το αποκορύφωμα του σχεδίου της θείας οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπου. Με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους ολοκληρώνεται το έργο της ενανθρωπήσεως, της σταυρικής θυσίας και της Αναστάσεως του Χριστού, ενώ εγκαινιάζεται η ζωή της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού μέσα στην ιστορία (Πράξ. 2:1–13· Meyendorff, 1983).

Ιστορικό και θεολογικό υπόβαθρο της Πεντηκοστής

Η Πεντηκοστή έχει τις ρίζες της στην εβραϊκή εορτή των Εβδομάδων (Σαβουότ), η οποία εορταζόταν πενήντα ημέρες μετά το Πάσχα και συνδεόταν τόσο με την προσφορά των πρώτων καρπών της γης όσο και με την ανάμνηση της παράδοσης του Νόμου στον Μωυσή στο όρος Σινά (Schmemann, 1981). Στο χριστιανικό πλέον περιεχόμενο της εορτής, πενήντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Κυρίου, το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους μαθητές «ωσεί πυρός γλώσσαι», μεταμορφώνοντας μια μικρή ομάδα φοβισμένων ανθρώπων σε Αποστόλους της Οικουμένης (Πράξ. 2:1–4).

Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική στιγμή αλλά τη φανέρωση της ενεργού παρουσίας του Θεού στον κόσμο. Το Άγιο Πνεύμα καθιστά τους μαθητές φορείς της Θείας Χάριτος και τους αποστέλλει να κηρύξουν το Ευαγγέλιο «έως εσχάτου της γης» (Πράξ. 1:8).

Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής με τα «χρυσά κόλλυβα» στη Βαλύρα

                    

Εισαγωγή

Με βαθιά κατάνυξη και πλούσια συμμετοχή των ευσεβών γυναικών της Βαλύρας τελέστηκε ο Εσπερινός την παραμονή του Ψυχοσαββάτου 2026, στον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας, ιερουργούντος του πρωτοπρεσβυτέρου π. Ιωάννου Φωτεινού, με τη συνοδεία του ιεροψάλτου της Βαλύρας, κ. Γεωργίου Περιβολάρη. Ο πατήρ Ιωάννης διάβασε τα ψυχοχάρτια και τέλεσε το πρώτο Τρισάγιο. Οι πιστοί θα προσέλθουν στον Όρθρο του Ψυχοσαββάτου της Πεντηκοστής, όπου θα μνημονευθούν τα ονόματα των κεκοιμημένων κατά την προσκομιδή, στη Μεγάλη Είσοδο, και στο γενικό μνημόσυνο στο τέλος της Θείας Λειτουργίας.

 Το Ψυχοσάββατο αποτελεί μία από τις σημαντικότερες λατρευτικές εκφράσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τη μνήμη των κεκοιμημένων. Πρόκειται για ημέρα συλλογικής προσευχής υπέρ αναπαύσεως όλων των Χριστιανών που έχουν φύγει από τη ζωή, ανεξαρτήτως αν μνημονεύονται ονομαστικά ή όχι. Αν και κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, δύο Σάββατα ξεχωρίζουν ως καθολικά μνημόσυνα: το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Η θεσμοθέτηση αυτών των ημερών δεν αποτελεί απλή τυπική παράδοση, αλλά εκφράζει τη βαθιά εκκλησιολογική πεποίθηση ότι η Εκκλησία είναι μία ενιαία κοινωνία ζώντων και κεκοιμημένων, που υπερβαίνει τα όρια του χρόνου και του θανάτου (Ware, 1997).

Τα αμπελόφυλλα της Άνοιξης σε Ποντιακό τραπέζι

             

Εισαγωγή

Τα αμπελόφυλλα αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της Μεσογειακής διατροφής και της Ελληνικής γαστρονομικής παράδοσης. Την Άνοιξη, όταν τα φύλλα είναι τρυφερά και αρωματικά, συλλέγονται και αξιοποιούνται σε μια μεγάλη ποικιλία συνταγών που ξεπερνούν κατά πολύ τα κλασικά ντολμαδάκια γιαλαντζί. Η χρήση τους συνδέεται τόσο με την οικονομία της εποχικότητας όσο και με βαθιές πολιτισμικές παραδόσεις που εκτείνονται από την αρχαιότητα έως σήμερα (Dalby, 2010).

Η διατροφική και πολιτισμική αξία των αμπελοφύλλων

Τα αμπελόφυλλα είναι πλούσια σε πολυφαινόλες και αντιοξειδωτικά, ενώ έχουν χαμηλή θερμιδική αξία, γεγονός που τα καθιστά ιδιαίτερα δημοφιλή στη σύγχρονη Μεσογειακή και υγιεινή διατροφή (Orwa et al., 2009). Παράλληλα, αποτελούν βασικό στοιχείο της λεγόμενης «κουζίνας του τυλίγματος», όπου φύλλα λαχανικών χρησιμοποιούνται ως φυσικό περίβλημα για γέμιση με ρύζι, κρέας ή θαλασσινά.

Η πρακτική αυτή έχει βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα. Στην Αρχαία Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή συναντώνται πρώιμες μορφές γεμιστών φύλλων, αν και οι συνταγές διέφεραν σημαντικά από τις σημερινές (Toussaint-Samat, 2009). Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν κυρίως φύλλα συκιάς (και αργότερα αμπελιού), τα οποία ονόμαζαν «θρία». Γέμιζαν τα φύλλα με μείγμα από αλεύρι, τυρί, μέλι και λίπος. Η εξέλιξη συνεχίστηκε κατά τη Βυζαντινή και Οθωμανική περίοδο, όπου η τεχνική του «ντολμά» (γεμιστό) διαδόθηκε ευρέως σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο (Zubaida & Tapper, 1994). Στα Οθωμανικά ανάκτορα τα γέμιζαν με κιμά και ρύζι. Οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας δημιούργησαν τη χορτοφαγική εκδοχή με ρύζι, λάδι και μυρωδικά για τις περιόδους της νηστείας. Οι Οθωμανοί την ονόμασαν «γιαλαντζί», που σημαίνει «ψεύτικος», επειδή δεν περιείχε κρέας.  

Αφιέρωμα: Περικλής Βασιλείου Κόνιαρης, ο υποδηματοποιός της Βαλύρας

 

 

 

 Η ιστορία των ανθρώπων της Ελληνικής υπαίθρου είναι άρρηκτα δεμένη με τον μόχθο, την οικογένεια, την ξενιτιά, την τέχνη και την προσφορά στον συνάνθρωπο. Ανάμεσα στις μορφές που άφησαν έντονο το αποτύπωμά τους στη Βαλύρα Μεσσηνίας ξεχωρίζει ο Περικλής Βασιλείου Κόνιαρης, ένας από τους τελευταίους παραδοσιακούς υποδηματοποιούς του 20ου αιώνα, άνθρωπος εργατικός, οικογενειάρχης και κοινωνικός ευεργέτης. Με βάση τα στοιχεία που παραθέτει σε σχετική ανάρτηση ο καθηγητής Βιολογίας και Ιστοριοδίφης της Βαλύρας, κ. Ιωάννης Δ. Λύρας, μπορούμε να εντρυφήσουμε στο οικογενειακό δένδρο και στην καταγωγή του αείμνηστου Περικλή Κόνιαρη.

Αφιέρωμα στην εορτή της μνήμης της Οσίας Εμμελείας: Η οικογένεια ως εργαστήριο αγιότητας

                  

Εισαγωγή

Η μορφή της Οσίας Εμμελείας κατέχει ξεχωριστή θέση μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας, όχι μόνο ως μητέρα μεγάλων Ιεραρχών και Αγίων, αλλά και ως πρότυπο Χριστιανικής οικογένειας, ασκητικής ζωής και έμπρακτης αγάπης. Η Εκκλησία τιμά την Οσία Εμμέλεια ως μία γυναίκα που κατόρθωσε να ενώσει τη μητρική στοργή με τη βαθιά πνευματική σοφία, την κοινωνική ευθύνη με την προσευχή και την παιδαγωγία με την αγιότητα. Μέσα από τη ζωή της φανερώνεται ότι η αγιότητα δεν αποτελεί προνόμιο λίγων, αλλά κλήση όλων των ανθρώπων. Η παρουσία της στην Καππαδοκία του 4ου αιώνα συνδέεται άμεσα με την πνευματική ακτινοβολία μιας ολόκληρης οικογένειας, από την οποία προήλθαν ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ο Άγιος Πέτρος Σεβαστείας και η Αγία Μακρίνα (Βασιλείου Καισαρείας 1993).  

Τα κορδόνια

                      

Στα παλιά χρόνια, όταν τα παιδικά παπούτσια δεν είχαν τίποτα από τα εύκολα αυτοκόλλητα ή τα ελαστικά που απλώς τα φοράς και φεύγεις, υπήρχε μια μικρή καθημερινή δοκιμασία που έμοιαζε με τελετουργία. Τα κορδόνια. Δύο χοντρές κλωστές που έπρεπε να δεθούν σωστά, αλλιώς το παιδί κινδύνευε να σκοντάψει, να γεμίσει λάσπες ή να γυρίσει σπίτι με το βλέμμα της αποτυχίας και τα γόνατα γρατζουνισμένα.

Στην ύπαιθρο εκείνων των χρόνων, όπου το νηπιαγωγείο ήταν πολυτέλεια ή απλώς δεν υπήρχε, τα παιδιά πήγαιναν κατευθείαν στο Δημοτικό. Κι έτσι οι γονείς είχαν μια πρόσθετη αποστολή: να μάθουν στα παιδιά τους να δένουν τα κορδόνια πριν ακόμα μάθουν καλά-καλά να γράφουν το όνομά τους.

«Πώς θα τον πάρουμε γαμπρό αυτόν, που δεν μπορεί να δέσει τα κορδόνια του;» έλεγαν οι γιαγιάδες με εκείνο το μισό σοβαρό, μισό αστείο ύφος, που έκρυβε πάντα μια δόση αλήθειας. Γιατί, τότε, το δέσιμο των κορδονιών δεν ήταν απλώς πρακτική δεξιότητα. Ήταν ένδειξη αυτονομίας. Ένα μικρό πέρασμα στην “μεγάλη ζωή”.

Η ψυχή του κεκοιμημένου στην Ορθόδοξη παράδοση και η πορεία της μετά τον θάνατο

 

Υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων μας

Εισαγωγή

Στην Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, ο θάνατος δεν νοείται ως τέλος της ύπαρξης αλλά ως μετάβαση της ψυχής από την παρούσα ζωή στην αιώνια προοπτική της σχέσης της με τον Θεό. Η διδασκαλία για την ψυχή μετά τον θάνατο δεν είναι ενιαία σε όλες τις λεπτομέρειες σε όλα τα πατερικά και μεταγενέστερα κείμενα, ωστόσο υπάρχει ένα κοινό πνευματικό πλαίσιο: η ψυχή συνεχίζει να ζει, να συνειδητοποιεί και να πορεύεται προς τη θεία κρίση, μέσα από μια διαδικασία που υπερβαίνει τον χρόνο και την ανθρώπινη εμπειρία (Rose, 1980).

Σε ορισμένα ασκητικά και πατερικά κείμενα, αλλά και σε νεότερες πνευματικές αφηγήσεις, περιγράφεται μια σταδιακή πορεία της ψυχής μετά την έξοδό της από το σώμα, με ιδιαίτερη έμφαση στη θεία κρίση, στην προσευχή της Εκκλησίας και στη μνήμη των κεκοιμημένων (Meyendorff, 1983).

Η κούκλα του Κάφκα

                  

Λίγο πριν το τέλος της ζωής του, ο Franz Kafka έζησε μια μοναδική εμπειρία. Καθώς περπατούσε στο πάρκο Στέγκλιτζ στο Βερολίνο, συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε απαρηγόρητο γιατί είχε χάσει την κούκλα του.

Ο Κάφκα προσφέρθηκε να το βοηθήσει να βρει την κούκλα του, όμως, μη μπορώντας να την εντοπίσει, σκέφτηκε ένα τέχνασμα για να πάρει τη θλίψη από το μικρό κορίτσι. Του είπε να μην στεναχωριέται, γιατί η κούκλα είχε πάει ταξίδι και μάλιστα του είχε στείλει ένα γράμμα. Όταν το κοριτσάκι ζήτησε να δει το γράμμα, του είπε πως δεν το είχε μαζί του, αλλά θα το έφερνε την επόμενη μέρα.Όντως, την επόμενη ημέρα συναντήθηκαν ξανά στο πάρκο.

«Σε παρακαλώ μην κλαις, έφυγα σε ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο. Θα σου ξαναγράψω για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου…» έτσι άρχιζε το γράμμα.