Η κα Μαρία Αγγελή αποτελεί ένα από τα πιο ενεργά και καταξιωμένα στελέχη του Δήμου Καλαμάτας, συνδυάζοντας την νομική επιστήμη με τη δημόσια δράση. Ως δικηγόρος με βαθιά γνώση των νομικών διαδικασιών και ως δραστήρια τοπική εκπρόσωπος, έχει αφιερώσει σημαντικό μέρος της επαγγελματικής και κοινωνικής της ζωής στην πρόοδο και την ευημερία της πόλης.
Ο ιερομόναχος π. Γρηγόριος Σιμωνοπετρίτης ζει και δρα στο Άγιον Όρος, προσφέροντας πνευματική, μουσική και συγγραφική δημιουργία. Η αφοσίωσή του στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας καθιστά ζωντανή την παράδοση του Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου και αναζωογονεί την πνευματική ζωή της Μονής. Μέσα από το έργο του, οι ύμνοι, οι εκδόσεις και οι μελέτες του επιτρέπουν στους πιστούς να βιώνουν την Ορθόδοξη πίστη εν ζωεί, στο παρόν.
Ο π. Γρηγόριος ανήκει στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας και ζει τον μοναχικό βίο με αφοσίωση. Η οικογένειά του είναι πολύτεκνη και ευλογημένη: δύο αγόρια ακολουθούν τον μοναχισμό στη Σιμωνοπέτρα, οι δύο κόρες είναι μοναχές-η μία είναι ηγουμένη- στο μοναστήρι των Ορμυλίων.Και οι μακαριστοί γονείς τους φόρεσαν το Μοναχικό Σχήμα, ο πατέρας τους στη Σιμωνόπετρα και η μητέρα τους στα Ορμύλια, καθιστώντας ζωντανή την πνευματική παράδοση σε όλη την οικογένεια.
Στην καρδιά της Μεσσηνίας, ανάμεσα στις ήσυχες πλατείες και τα μικρά χωριουδάκια που μοιάζουν να έχουν παγώσει στο χρόνο, υπάρχει μια μορφή που καταφέρνει να συνδυάζει την αφοσίωση στην τοπική κοινωνία με την αγάπη για την τέχνη της φωτογραφίας. Ο κ. Γιώργος Οικονομόπουλος, οδηγός του Δήμου Μεσσήνης και αχώριστος φίλος της Βαλύρας, έχει καταφέρει να γίνει μια ευχάριστη πηγή ενημέρωσης και έμπνευσης για τους δημότες, συνδέοντας καθημερινά την πράξη με την ομορφιά, το καθήκον με την έμπνευση.
Με τον φακό του στα χέρια, ο Γιώργος απαθανατίζει τα έργα που πραγματοποιούνται στην περιοχή, από μικρές επισκευές σε δρόμους έως μεγάλα τεχνητά έργα που αλλάζουν την όψη του Δήμου. Οι φωτογραφίες του δεν είναι απλώς εικόνες: είναι ιστορίες που ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας. Κάθε καρέ δείχνει τον μόχθο των ανθρώπων, την ομορφιά των φυσικών τοπίων και την καθημερινή προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανός ο Δήμος μας . Μέσα από τις φωτογραφίες του, οι δημότες νιώθουν να συμμετέχουν νοερά στα έργα και στις περιπέτειες της περιοχής, σαν να περπατούν οι ίδιοι στα στενά δρομάκια και τις πλατείες που εκείνος αποτυπώνει.
Η κοσμική θεολογία του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού αποτελεί ένα από τα πλέον βαθυστόχαστα και συνθετικά επιτεύγματα της πατερικής σκέψης. Κεντρική θέση σε αυτήν κατέχει η θεωρία των «λόγων των όντων», σύμφωνα με την οποία κάθε κτιστό ον έχει τον δικό του θεϊκό λόγο, δηλαδή το θεληματικό και νοηματικό του περιεχόμενο μέσα στο αιώνιο σχέδιο του Θεού. Οι λόγοι αυτοί δεν είναι αυτόνομες ιδέες, αλλά προαιώνια θελήματα του Θεού, ενυπάρχοντα στον ένα Λόγο, τον Υιό και Λόγο του Θεού. Ο άνθρωπος, ως μικρόκοσμος και μεσίτης, καλείται να ενώσει εν εαυτώ το κτιστό και το άκτιστο, οδεύοντας προς το κατ΄ομοίωσιν με τον Θεό και Πατέρα του.
Σκοπός του παρόντος δοκιμίου είναι η θεολογική ανάπτυξη της διδασκαλίας του Αγίου Μαξίμου περί των λόγων των όντων, η υποστήριξή της με άλλα πατερικά χωρία, καθώς και η ποιμαντική της ερμηνεία με κατανοητά παραδείγματα για τη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή.
Ο Άγιος Τιμόθεος αποτελεί μία από τις πλέον χαρακτηριστικές μορφές της αποστολικής Εκκλησίας. Μαθητής, συνεργάτης και πνευματικό τέκνο του Αποστόλου Παύλου, ενσάρκωσε το πρότυπο του νέου ανθρώπου που αφιερώνεται ολοκληρωτικά στο Ευαγγέλιο. Η Εκκλησία τιμά στο πρόσωπό του την υπακοή, την ταπείνωση, την πνευματική ανδρεία και τη διάκριση, αρετές που τον οδήγησαν μέχρι το μαρτύριο. Ο Άγιος Τιμόθεος γεννήθηκε στα Λύστρα της Λυκαονίας. Η μητέρα του Ευ¬νίκη και η γιαγιά του Λωΐδα τον ανέθρεψαν με τις Άγιες Γραφές. Κατά τη δεύτερη αποστολική περιοδεία, ο Απόστολος Παύλος τον επέλεξε ως συνοδοιπόρο και στενό συνεργάτη. Αργότερα τον χειροτόνησε πρώτο Επίσκοπο Εφέσου, όπου διακόνησε με ζήλο και σοφία. Το τέλος της ζωής του σφραγίστηκε με μαρτύριο, όταν ελέγχοντας ειδωλολατρική τελετή λιθοβολήθηκε από το πλήθος.Η μνήμη του τιμάται από την εκκλησία μας στις 22 Ιανουαρίου.
Θα έλεγε κανείς πως ήταν σαν μια ιερά μονή του Αγίου Όρους — κι όμως δεν ήταν. Ο Άγιος που ζούσε εκεί δεν ήταν γνωστός Όσιος, ούτε ιερομόναχος εν ζωή, κι όμως όλα έμοιαζαν σαν να ανήκαν σε εκείνη την άχρονη γεωγραφία του πνεύματος. Αδυνατώ ακόμη και τώρα να περιγράψω το συναίσθημα. Όλα κυλούσαν ήρεμα μέσα στην αιωνιότητα, σαν πάνω σε ένα αθάνατο ρόδο που δεν το άγγιζε ο χρόνος. Ο χρόνος, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο ένα αιώνιο παρόν, μέσα στο οποίο η ψυχή άπλωνε γαλήνια τα φτερά της και ο νους έλαμπε σαν ήλιος εντός της.
Τίποτα δεν ήταν — κι όμως ήταν τα πάντα, όχι στον κόσμο των αισθήσεων αλλά σε ένα υπεραισθητό επίπεδο. Δεν ήταν όραμα, ούτε όνειρο. Ήταν μια απίστευτα ζωντανή εμπειρία. Απλώς ξάπλωσα κουρασμένος και έφυγα. Όταν επέστρεψα, μετά από λίγη ώρα, είχα την αίσθηση πως έλειπα για πολλά χρόνια.
Η Μεσσηνία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο επίκεντρο μιας σοβαρής κακοκαιρίας, η οποία ξεκίνησε την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026 και αναμένεται να επηρεάσει την περιοχή με έντονα φαινόμενα έως και το μεσημέρι της Πέμπτης 22 Ιανουαρίου.
Σήμερα, στην Παγκόσμια Ημέρα της Αγκαλιάς, θυμόμαστε κάτι απλό που συχνά ξεχνάμε: πόση δύναμη κρύβεται σε μια ανθρώπινη επαφή. Μια αγκαλιά μπορεί να ειπωθεί χωρίς φωνή, να ακουστεί χωρίς λέξεις και να μείνει στη μνήμη περισσότερο από κάθε φράση που ειπώθηκε ποτέ.
Ο μπάρμπα Δημητρός ήταν ένας απόφοιτος του Σχολαρχείου, πολύ εργατικός γεωργός της δεκαετίας του 1960. Είχαν ήδη μεγαλώσει τέσσερα παιδιά του, ζούσαν στην Αμερική, και έμενε στο παλιό πατρικό του σπίτι έξω από τη Μεσσήνη, με την καλή του σύζυγο και άριστη νοικοκυρά, την κυρά Αγνή. Όταν τα παιδιά ήταν μικρά, το πρόγραμμα της οικογένειας ήταν πλούσιο σε δραστηριότητες· έτρεχαν οι δύο γονείς να προλάβουν τα πάντα. Τώρα όμως, που η οικογενειακή φωλιά είχε αδειάσει, ένα παράπονο σκέπαζε τα πάντα, μαζί με τα ροζιασμένα χέρια, τις βαθιές ρυτίδες στο μέτωπο και τα χιονισμένα τους μαλλιά.
Ο μπάρμπα Δημητρός, για να μην κάθεται μέσα στο σπίτι, να σκέφτεται και να μελαγχολεί, πάντα κάποια αγροτική εργασία έβρισκε καθημερινά, για να απασχολείται μέχρι το ηλιοβασίλεμα.
Η κυρά Αγνή είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στον Θεό· πήγαινε τακτικά στην εκκλησία, επισκεπτόταν συνομήλικες γειτόνισσες, συγγενείς και φίλες, μαγείρευε, έφτιαχνε παραδοσιακά γλυκίσματα και έπλεκε πουλόβερ και ζακέτες για τον άνδρα της. Συντροφιά της ήταν ένα όμορφο, χνουδωτό, ασπρόμαυρο γατάκι, που το φρόντιζε σαν παιδί της.
Παραμονή της ονομαστικής της εορτής, στις 20 Ιανουαρίου 1961, προς το απόγευμα,
Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής (580–662 μ.Χ.) συγκαταλέγεται ἀναμφίβολα μεταξὺ τῶν κορυφαίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν βαθύτερων θεολόγων τῆς χριστιανικῆς παραδόσεως. Ἡ σκέψη του δὲν περιορίζεται σὲ ἕνα στενὸ δογματικὸ πλαίσιο, ἀλλὰ ἀναπτύσσεται ὡς ὀλιστικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου, τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ Θεοῦ. Στὸ πρόσωπό του συναντῶνται ἡ φιλοσοφικὴ παιδεία τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας, ἡ πατερικὴ θεολογία τῶν Καππαδοκῶν, ἡ μυστικὴ παράδοση τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ ἡ ἀσκητικὴ πείρα τῆς μοναχικῆς ζωῆς.
Η επίκληση προς τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο για την ελευθέρωση της γλώσσας του ανθρώπου από την αδυναμία δεν αποτελεί απλώς ευσεβή ρητορική διατύπωση, αλλά συνοψίζει μια βαθιά ανθρωπολογική και θεολογική αγωνία: την αγωνία του ανθρώπου να μιλήσει αληθινά. Η αναφορά στη σιωπή του πατρός του Ζαχαρίου, με τη σύλληψη και στην επαναφορά του προφορικού λόγου με τη γέννηση του Προδρόμου (Λκ 1,20· 1,64), εισάγει το ζήτημα του λόγου όχι ως τεχνικής ικανότητας, αλλά ως χαρισματικής και υπαρξιακής πραγματικότητας.
Με έμπνευση μία σχετική ανάρτηση στην εδιαφέρουσα σελίδα του κ. Γιώργου Γεωργουδάκη στο FB, παραθέτουμε το ακόλουθο θεολογικό δοκίμιο και ένα ερωτηματολόγιο αυτοεκτίμησης του ενδιάθετου και προφορικού μας λόγου.
Με ιδιαίτερη συγκίνηση και προσμονή γέμισαν και φέτος οι καρδιές των Βαλυραίων κατά την εορτή του πολιούχου του χωριού μας, Αγίου Αθανασίου. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος, Βαλυραίος στην καταγωγή, αποτελεί πάντοτε σημείο αναφοράς για τον τόπο μας. Η απουσία του από τη φετινή πανήγυρη προκάλεσε εύλογες σκέψεις και εικασίες, όχι όμως απογοήτευση, αλλά κατανόηση και αγάπη.
Οι Βαλυραίοι που τον αγαπούν και τον τιμούν περίμεναν να τον υποδεχθούν με σεβασμό και χαρά. Ωστόσο, το ιδιαίτερα βαρύ ποιμαντικό και διοικητικό πρόγραμμα του Σεβασμιωτάτου στη Μητρόπολή του δεν επέτρεψε την παρουσία του. Παρά τη φυσική του απουσία, ο λόγος και η καρδιά του ήταν κοντά μας. Μας απέστειλε τις θερμές ευχές του και την αρχιερατική του ευλογία, επιβεβαιώνοντας ότι η αληθινή πνευματική σχέση δεν γνωρίζει αποστάσεις.
Η Εκκλησία του Χριστού δεν ζει εκτός της ιστορίας, αλλά εντός αυτής, συμπορευόμενη με τις χαρές, τους πόνους και τις δοκιμασίες του λαού του Θεού. Κατά την παρούσα περίοδο, η γρίππη τύπου Α δοκιμάζει πολλούς συνανθρώπους μας, ανάμεσά τους και τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο.
Στον σύγχρονο κόσμο της έντασης, της βιασύνης και της εσωτερικής διάσπασης, η Εκκλησία επαναφέρει με απλότητα και δύναμη έναν παλαιό αλλά διαχρονικό λόγο: την ειρήνη της καρδιάς. «Να γίνεις τόπος ειρήνης» δεν αποτελεί απλώς μια ηθική προτροπή, αλλά μια βαθιά ευαγγελική και πατερική στάση ζωής. Πρόκειται για κάλεσμα προσωπικής μεταμόρφωσης, ώστε ο άνθρωπος να γίνει χώρος παρουσίας της θείας χάριτος, από όπου ακτινοβολεί η ειρήνη προς τον πλησίον και τον κόσμο.
Η ειρήνη, κατά την ορθόδοξη παράδοση, δεν είναι απουσία συγκρούσεων, αλλά καρπός συμφιλίωσης του ανθρώπου με τον Θεό, τον εαυτό του και τον άλλον, με βάση την πατερική σοφία.
Η υπερηφάνεια και η αλαζονεία κατέχουν κεντρική θέση στην πατερική ανθρωπολογία και ασκητική θεολογία, όχι απλώς ως ηθικά ελαττώματα, αλλά ως οντολογική διαστροφή της σχέσεως του ανθρώπου προς τον Θεό. Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν αντιλαμβάνονται την υπερηφάνεια ως απλό ψυχολογικό χαρακτηριστικό, αλλά ως πνευματική κατάσταση ανταρσίας, η οποία έχει ως αρχέτυπο την πτώση του διαβόλου και ως διαρκή στόχο την αποκοπή του ανθρώπου από τη χάρη.
Στο πλαίσιο αυτό, η μοναχική ζωή και ιδιαιτέρως το Μοναχικό Σχήμα, μαζί με την ανάλαβο, λειτουργούν όχι μόνο ως εξωτερικά σημεία αφιερώσεως, αλλά ως μυσταγωγικά όπλα ταπεινώσεως και θείας προστασίας κατά της υπερηφανείας και της αλαζονείας. Ο συμβολικός λόγος της εκκλησιαστικής παραδόσεως —όπως η έκφραση «φαλλός του Βελίαρ»— δεν στοχεύει σε σωματικές αναφορές, αλλά στη δραματική απεικόνιση της αλαζονικής “επαρμένης” στάσεως του πονηρού και της συντριβής της διά του Σταυρού.
Ο άνθρωπος, ως πρόσωπο ελεύθερο και σχεσιακό, βιώνει εσωτερικούς μηχανισμούς αξιολόγησης των πράξεων και των προθέσεών του. Η συνείδηση και η ενοχή αποτελούν δύο τέτοιους μηχανισμούς, οι οποίοι, αν και συχνά συνυπάρχουν, δεν ταυτίζονται ούτε λειτουργικά ούτε οντολογικά. Η αδυναμία διάκρισής τους οδηγεί είτε σε πνευματική σύγχυση είτε σε ψυχοπαθολογικές καταστάσεις, όπως το χρόνιο άγχος, η κατάθλιψη ή η θρησκευτική ενοχοποίηση.
Η Ορθόδοξη θεολογία προσεγγίζει τη συνείδηση ως καρδιακή λειτουργία που συνδέεται με το «κατ’ εικόνα», ενώ η ψυχολογία εξετάζει την ενοχή ως συναίσθημα που συχνά διαμορφώνεται από πρώιμες σχέσεις και κοινωνικά πρότυπα. Στόχος του παρόντος δοκιμίου είναι να αναπτύξει σε βάθος τα κριτήρια διάκρισης των δύο, αναδεικνύοντας τη θεραπευτική τους κατανόηση. Ακολουθεί ένα ερωτηματολόγιο αυτοπαρατήρησης όσον αφορά τη φωνή της συνείδησης εντός μας.
Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου
Ανήμερα της εορτής του Αγίου Αθανασίου, μιας ημέρας με ξεχωριστή πνευματική και συναισθηματική σημασία για τη Βαλύρα, γράφτηκε ένα όμορφο οικογενειακό κεφάλαιο στη μακρινή Μελβούρνη της Αυστραλίας. Σε εκκλησία της ομογένειας, μέσα σε κλίμα συγκίνησης και χαράς, τελέστηκε ο γάμος της εγγονής της οικογένειας Μητρόπουλου – Παναγούλια.
Ο Ευθύμης επιθυμούσε πολύ να αποκτήσει μια όμορφη αγιογραφία του Αγίου Ευθυμίου για το γραφείο του, αφού ήταν ο προστάτης του Άγιος. Εργαζόταν σκληρά και, όποτε έβρισκε ελεύθερες ώρες τον χρόνο που ήταν μάχιμος μηχανικός, είτε περιηγούνταν στο διαδίκτυο είτε επισκεπτόταν καταστήματα με θρησκευτικά είδη, αναζητώντας μια «ωραία» εικόνα του Αγίου Ευθυμίου.
Το «ωραία», βέβαια, ήταν σχετικό. Για τον Ευθύμη σήμαινε: να τη δω, να ταυτιστώ τόσο πολύ με τη μορφή του Αγίου, ώστε να πέσω κάτω ξερός!
Κάποιες εικόνες πράγματι χτύπησαν ελαφρά το καμπανάκι στην καρδιά του και ο νους του χάρηκε. Μα η χαρά κρατούσε λίγο· σύντομα κάτι άλλο, άσχετο, τραβούσε την προσοχή του και το προηγούμενο συναίσθημα ξεχνιόταν. Έτσι, για πολλά χρόνια, μέχρι και τη συνταξιοδότησή του, δεν είχε εντοπίσει την τέλεια εικόνα του προστάτου Αγίου του.
Μια μέρα, λίγο μετά τη συνταξιοδότηση, του ήρθε μια ιδέα.
Είχε μάθει να προχωρά μόνη της. Από νωρίς. Με πείσμα και ευφυΐα, με μια σιωπηλή φιλοδοξία που δεν ζητούσε χειροκρότημα. Έγινε μια επιτυχημένη επαγγελματίας, από αυτές που όλοι σέβονται αλλά λίγοι γνωρίζουν. Στο γραφείο της υπήρχε τάξη, συνέπεια, έλεγχος. Στην ψυχή της, όμως, υπήρχε ένα κλάμα που ανέβαινε μέχρι τον λαιμό και σταματούσε εκεί, σαν να ντρεπόταν να ακουστεί.
Δεν έκλαψε ποτέ μπροστά σε άλλους. Το θεωρούσε αδυναμία. Κάτι σχεδόν ανήθικο. «Οι δυνατοί αντέχουν», έλεγε μέσα της. Κι έτσι άντεξε. Κατάπιε. Αποθήκευσε.
Η αγάπη, όταν χτύπησε δειλά την πόρτα της, βρήκε το σπίτι τακτοποιημένο αλλά κλειστό. Δεν ήξερε πώς να τη μοιραστεί. Δεν έμαθε ποτέ να συνυπάρχει. Οι άνθρωποι τής φαίνονταν απαιτητικοί, η εγγύτητα επικίνδυνη. Ακόμη και την εκκλησία την προσπερνούσε· όχι από άρνηση, αλλά από μια παράξενη πεποίθηση ότι και με τον Θεό τα καταφέρνει κανείς μόνος του.
Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός (1392-1444), γνωστός ως «Προμαχώνας της Ορθοδοξίας», υπήρξε κορυφαία μορφή της βυζαντινής θεολογίας και κύριος εκφραστής της αντίστασης κατά της ένωσης των Εκκλησιών υπό τους όρους του Παπισμού. Η ζωή και το έργο του συνδέθηκαν με τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστης σε μια εποχή πολιτικής πίεσης και θρησκευτικής αναταραχής, καθιστώντας τον σύμβολο πνευματικής ελευθερίας.Η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Μάρκου στις 19 Ιανουαρίου.
Η έννοια της συνείδησης κατέχει κεντρική θέση στην ορθόδοξη θεολογία, όχι ως αυτόνομη ηθική λειτουργία ή ψυχολογικός μηχανισμός, αλλά ως υπαρξιακός χώρος συνάντησης του ανθρώπου με τον Θεό. Στην πατερική παράδοση, και ιδιαιτέρως στον Μέγα Βασίλειο, η συνείδηση νοείται ως «φυσικός νόμος» εγγεγραμμένος στην ανθρώπινη ύπαρξη, ο οποίος δεν επιβάλλεται εξωτερικά, αλλά φωτίζει εσωτερικά. Δεν εξαναγκάζει τη βούληση, αλλά καλεί τον άνθρωπο σε ελεύθερη ανταπόκριση.
Η συνείδηση γίνεται έτσι τόπος διαλόγου, ελέγχου, φωτισμού και τελικά μεταμόρφωσης. Το παρόν άρθρο εξετάζει θεολογικά την έννοια της συνείδησης, παρουσιάζει τη διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου και άλλων Πατέρων της Εκκλησίας, προσφέρει παράλληλη νεοελληνική απόδοση πατερικών χωρίων, αναλύει τη λειτουργία της συνείδησης στη σύγχρονη ποιμαντική πράξη και καταλήγει σε θεολογικά συμπεράσματα.
Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή (Λουκ. 17:12‑19) περιγράφει την θεραπεία των δέκα λεπρών, φωτίζοντας την πίστη, την ευγνωμοσύνη και την κοινωνία μας με τον Χριστό. Η ιστορία διδάσκει ότι η πίστη που σώζει συνοδεύεται πάντα από ευγνωμοσύνη και έμπρακτη αγάπη (ekklisiaonline.g).
Στη σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα παρατηρεῖται, ὄχι σπάνια, μία τάση αὐθαίρετης καὶ ἀπλουστευτικῆς προσέγγισης τῶν ἱερῶν πραγμάτων. Ἡ τάση αὐτή συχνὰ ἐπενδύεται μὲ λόγο εὐσεβοφανῆ, καλλιτεχνικὲς διαθέσεις ἢ συναισθηματικὲς ἐξάρσεις, καὶ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν πεποίθηση ὅτι «ὁ Θεὸς εἶναι παντοῦ» καὶ ὅτι, ἐπομένως, οἱ ἐκκλησιαστικοὶ θεσμοὶ καὶ τὰ λειτουργικὰ ὅρια εἶναι δευτερεύοντα.
Με εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και τη δέουσα κατάνυξη τελέστηκε απόψε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός επί τη μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Αθανασίου του Μεγάλου, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, στον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας.
Το πώς ο Άγιος Αθανάσιος έδεσε θαυματουργικά όλους τους Βαλυραίους —ζωντανούς και κεκοιμημένους— με χρυσά δεσμά, ως ένα ενιαίο σώμα της Εκκλησίας μας, δεν επιδέχεται λογική εξήγηση κατά άνθρωπον. Μονάχα μέσα από τα ανεξήγητα, μα απολύτως υπαρκτά γεγονότα, μπορεί κανείς να συλλάβει το βάθος αυτής της ιδιαίτερης σχέσης που ενώνει τους Βαλυραίους μεταξύ τους.
Το παρόν δοκίμιο αναλύει κάθε πρόταση του Αγίου Νεκταρίου ως ξεχωριστή ενότητα, με θεολογικά σχόλια, πατερικά παραθέματα και πνευματική εφαρμογή.
Σήμερα, παραμονή της εορτής της μνήμης του Αγίου Αθανασίου, η καρδιά της Βαλύρας χτυπά πιο δυνατά. Το χωριό μας πανηγυρίζει, δοξολογεί και ευχαριστεί τον Θεό για τον μέγιστο προστάτη και πολιούχο του, τον Άγιο Αθανάσιο τον Μέγα, τον στύλο της Ορθοδοξίας, τον υπέρμαχο της αληθείας, τον ακατάβλητο αγωνιστή της πίστεως.
Ο ιερός αυτός τόπος, ο ναός του Αγίου Αθανασίου, δεν είναι απλώς ένα κτίσμα· είναι η πνευματική μήτρα της ζωής μας. Εδώ αναδυθήκαμε από την αγία κολυμβήθρα ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Εδώ ενώσαμε τις ζωές μας με το μυστήριο του γάμου. Εδώ κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Και εδώ, τέλος, λαμβάνουμε την τελευταία ευλογία κατά την εξόδιο ακολουθία, παραδίδοντας την ψυχή μας στα χέρια του Θεού.
Ήταν όμορφη με τρόπο που δεν χρειαζόταν προσπάθεια. Διέθετε ευφυΐα, καλλιέργεια σπάνια, λόγο πυκνό και καθαρό. Διάβαζε φιλοσόφους, ποίηση και ιστορία, και η μνήμη της συγκρατούσε τα πάντα, σαν προσεκτικό αρχείο. Δεν της έλειπαν τα χαρίσματα. Της έλειπε η ανάπαυση του νου και της καρδιάς.
Ζούσε με τη γηραιά μητέρα της σε ένα σπίτι παραδοσιακό κι ομορφοστολισμένο, όπου οι ώρες είχαν βάρος μαζί με νόημα φροντίδας ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Τα απογεύματα έπεφταν βαριά, σαν κουρτίνες. Η μητέρα μιλούσε λίγο. Η Ζήνα πολύ. Ίσως γιατί κάπου μέσα της φοβόταν πως αν σωπάσει, θα χαθεί για πάντα η ζωή.
Φωτό: Chatgpt
Η είσοδος είναι ελεύθερη και μας περιμένουν όλους.
Θερμές ευχές στους Πολιτιστικούς Συλλόγους της Βαλύρας, καλή και παραγωγική χρονιά, με νόημα για την όμορφη κοινωνία μας, που αξίζει το καλύτερο!
Φωτό: Chatgpt
Στη Βαλύρα, εκεί όπου ο χρόνος κυλά λίγο πιο αργά και οι μικρές χαρές έχουν μεγαλύτερη αξία, η κα Μαρία Μιχαλοστάμου περίμενε υπομονετικά τη μεγάλη στιγμή. Και να που ήρθε! Η χήνα της, λες και άκουσε τις σκέψεις και τις ευχές της, της χάρισε το πρώτο της γερό αυγό. Το νέο δεν άργησε να ταξιδέψει, να σχολιαστεί και να γεννήσει –τι άλλο;– ελπίδες. «Θέλω χηνάκι!» έγραψε η συμμαθήτριά μου κα Αγλαΐα Μακρή στο Facebook, κι έτσι μια απλή στιγμή της καθημερινότητας στη Βαλύρα μετατράπηκε σε μια μικρή ιστορία προσμονής και φροντίδας.
Η Εκκλησία του Χριστού πορεύεται μέσα στην ιστορία ως φορέας της Αληθείας και ταυτόχρονα ως χώρος σωτηρίας του ανθρώπου. Σε εποχές πνευματικής σύγχυσης, η ευθύνη της εκκλησιαστικής ηγεσίας, αλλά και του πληρώματος, καθίσταται ιδιαίτερα βαριά. Η επιδίωξη της ειρήνης, του διαλόγου και της συνυπάρξεως με τον ετερόδοξο κόσμο δεν μπορεί να αποκοπεί από τη θεμελιώδη εκκλησιολογική αυτοσυνειδησία της Ορθοδοξίας ως της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Στο πλαίσιο αυτό, ο λόγος του γέροντος Γαβριήλ προκάλεσε έντονο προβληματισμό και διχογνωμία, καθώς στρέφεται με αυστηρότητα προς τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, εγείροντας σοβαρά κανονικά, δογματικά και ηθικά ζητήματα. Για την κατανόηση του πλαισίου και της βαρύτητας του λόγου του γέροντος, παρατίθεται αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα:
Η πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί της υπάρξεως και της ενεργού παρουσίας των Αγγέλων στη ζωή του ανθρώπου αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της αποκαλυφθείσης αλήθειας. Ιδιαιτέρως συγκινητική και θεολογικά βαθιά είναι η διδασκαλία περί του Φύλακος Αγγέλου των βρεφών και νηπίων, τα οποία, λόγω της πνευματικής τους ακακίας και καθαρότητας, φαίνεται να έχουν ιδιαίτερη σχέση με τον αγγελικό κόσμο.
Σκοπός του παρόντος δοκιμίου είναι να εξετάσει θεολογικά και πατερικά το ζήτημα της σχέσεως των βρεφών και νηπίων με τον φύλακα άγγελό τους, φωτίζοντας τη βιβλική, πατερική και εκκλησιαστική παράδοση, καθώς και τις πνευματικές προεκτάσεις αυτής της διδασκαλίας.
-Πολύ ωραία κοπέλα για οικογένεια… ποια είναι;» ρώτησε σιγανά ο Ιωάννης τον φίλο του, καθώς η αείμνηστη δεσποινίς Μάκα —καθηγήτρια Θεολογίας στο Γυμνάσιο Μελιγαλά— περνούσε από την πλατεία, στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
-Ξέχασέ την!» απάντησε ο φίλος του, με τόνο αποφασιστικό. «Ιδίως αυτή την κοπέλα!»
Ο Ιωάννης αιφνιδιάστηκε. «Γιατί;» κοκκίνισε από την ξαφνική αντίδραση.
-Ρωτάς γιατί; Η συγκεκριμένη είναι κατοικιτήριο του Αγίου Πνεύματος και λαμπάδα στο Θείον Φως. Ένας άνδρας σαν κι εσένα… χωρίς παρεξήγηση, δεν θα της ταίριαζε.»
-Μου αρέσει που λες "χωρίς παρεξήγηση". Γιατί; Ωραίος δεν είμαι; Περιουσία δεν έχω; Δουλευταράς δεν είμαι; Δεν είμαι, αν και ερασιτέχνης, ο καλύτερος μπουζουκτζής της περιοχής; Ποιος σας έβγαλε ασπροπρόσωπους στο πανηγύρι; Δεν βοηθάω κόσμο, δεν παίρνω παιδιά στο συνεργείο να βγάλουν μεροκάματο; Εγώ δεν πιστεύω στον Θεό; Δεν είμαι κατοικιτήριο του Αγίου Πνεύματος; Του διαβόλου κάλτσα είμαι;»
Θόδωρος Σταυριανόπουλος
MSc Ηθ. Φιλοσοφίας - Μαθηματικός
H εποχή μας χαρακτηρίζεται από μια σοβαρή φτώχεια φιλοσοφικής παιδείας και μια απαξίωση της φιλοσοφίας και των ανθρωπιστικών σπουδών.
Η φιλοσοφία αποτελεί μια πνευματική δραστηριότητα που έχει έναν καθαρά θεωρητικό χαρακτήρα και συνδέεται στενά με το πεδίο της ανθρώπινης πράξης. Για αυτό ενδιαφέρει, όχι μόνον τον φιλόσοφο, αλλά και τον απλό, καθημερινό άνθρωπο.
Η σύνδεση ακριβώς αυτή της φιλοσοφίας με την πράξη και κατ’ επέκταση με την κοινωνία είναι που της προσδίδει ένα κοινωνικό πρόσωπο και μια εξόχως κοινωνική διάσταση.
Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου
Έφυγε από τη ζωή ο συγχωριανός μας Παναγιώτης Μ. Καρύδης, σε ηλικία 78 ετών. Η νεκρώσιμος ακολουθία, σύμφωνα με ενημέρωση που είχαμε από τον πρωτοπρεσβύτερο, π. Ιωάννη Φωτεινό, και Επαρχιακό Γραφείο Εξυπηρετήσεων Αφοί ΧΙΩΤΗ Μελιγαλά -Οιχαλίας και Καλαμάτας , τελέστηκε την Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 13.00μ.μ όπως όρισε η οικογένειά του, στον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας.
Ο Άγιος Παύλος ο Θηβαίος θεωρείται ο πρώτος ερημίτης της Εκκλησίας και θεμελιωτής του αναχωρητικού μοναχισμού. Η ζωή του αποτελεί πρότυπο απόλυτης αφιέρωσης στον Θεό και πλήρους αποκοπής από τον κόσμο.
