Ο Παγκόσμιος Εορτασμός του Θερινού Ηλιοστασίου στην Αρχαιότητα και Σήμερα

                         

                                                                         Φωτό: Pinterest

Εισαγωγή

Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αστρονομικά γεγονότα του έτους. Πρόκειται για τη στιγμή κατά την οποία ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της φαινόμενης πορείας του στον ουρανό, χαρίζοντας στο βόρειο ημισφαίριο τη μεγαλύτερη ημέρα και τη μικρότερη νύχτα του χρόνου. Η λέξη «ηλιοστάσιο» προέρχεται από τις Ελληνικές λέξεις «ήλιος» και «στάση», αποδίδοντας εύστοχα την εντύπωση ότι ο Ήλιος «στέκεται» για λίγο πριν αρχίσει την αντίστροφη πορεία του.

Ωστόσο, το θερινό ηλιοστάσιο δεν υπήρξε μόνο ένα αστρονομικό φαινόμενο. Από τα βάθη της προϊστορίας μέχρι τη σύγχρονη εποχή, συνδέθηκε με τη γεωργία, τη θρησκεία, τη λαϊκή παράδοση, την κοινωνική συνοχή και την πνευματική αναζήτηση. Οι άνθρωποι όλων των πολιτισμών αναγνώρισαν στη μέγιστη επικράτηση του φυσικού φωτός ένα σύμβολο ζωής, γονιμότητας, αφθονίας και ελπίδας (Ruggles, 2015).

Η Βαλύρα εορτάζει τον Άγιο Ιωάννη τον Ριγανά στο γραφικό ξωκκλήσι της

     

Κάθε χρόνο, στις 24 Ιουνίου, η Βαλύρα τιμά με ιδιαίτερη ευλάβεια και κατάνυξη το Γενέθλιο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του Αγίου που ο λαός μας ονόμασε «Ριγανά» και «Λαμπατάρη». Η ημέρα αυτή αποτελεί για τους κατοίκους του χωριού μια ξεχωριστή πνευματική και λαογραφική γιορτή, καθώς συνδέεται άρρηκτα με το μικρό, γραφικό και ιστορικό ξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Ριγανά, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες της Ιερής Ιθώμης, μέσα σε ένα ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον που αποπνέει γαλήνη, ευλογία και ιστορική μνήμη.

Το ταπεινό πέτρινο εκκλησάκι χάνεται κυριολεκτικά στα βάθη του χρόνου. Κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια πότε ακριβώς κτίστηκε. Ωστόσο, η παράδοση των παλαιοτέρων και τα ευρήματα της περιοχής μαρτυρούν την παλαιότητά του. Παλιά πιθάρια και άλλα ίχνη ανθρώπινης παρουσίας που έχουν κατά καιρούς εντοπιστεί γύρω από το ξωκκλήσι, αποδεικνύουν ότι ο χώρος κατοικούνταν και χρησιμοποιούνταν ήδη από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Οι γενιές των Βαλυραίων διατήρησαν με σεβασμό και φροντίδα αυτό το μικρό θρησκευτικό μνημείο, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ένας τόπος προσευχής, περισυλλογής και πνευματικής ανάτασης.

Η μακαρία γη της Μεσσηνίας δεν είναι των αδαών χαβούζα

 

Εισαγωγή

Η Μεσσηνία δεν είναι απλώς μία γεωγραφική ενότητα της νοτιοδυτικής Πελοποννήσου. Είναι ένας τόπος ιστορικής συνέχειας, πολιτισμικής κληρονομιάς, αγροτικής παραγωγικότητας και ιδιαίτερης περιβαλλοντικής αξίας. Από τις ελαιοκαλλιέργειες που παράγουν το φημισμένο ελαιόλαδο ΠΟΠ Καλαμάτας έως τις εύφορες πεδιάδες, τους υγροτόπους και τα παραδοσιακά χωριά της ενδοχώρας, η Μεσσηνία συνιστά ένα μοναδικό οικοσύστημα ανθρώπου και φύσης. Η γη αυτή, που επί αιώνες συντηρεί κοινωνίες, οικογένειες και οικονομικές δραστηριότητες, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας απεριόριστος χώρος υποδοχής κάθε είδους δραστηριότητας χωρίς χωροταξικό σχεδιασμό, κοινωνική συναίνεση και περιβαλλοντική λογοδοσία.

Τα τελευταία χρόνια, η ενεργειακή μετάβαση και οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κυκλική οικονομία έχουν ενισχύσει σημαντικά τις επενδύσεις στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, συμπεριλαμβανομένων των μονάδων βιοαερίου. Η τεχνολογία αυτή παρουσιάζεται ως μία περιβαλλοντικά φιλική λύση για τη διαχείριση οργανικών αποβλήτων και την παραγωγή ενέργειας. Ωστόσο, όταν τέτοιες εγκαταστάσεις σχεδιάζονται χωρίς επαρκή κοινωνική διαβούλευση ή όταν προκαλούν εύλογες ανησυχίες στις τοπικές κοινωνίες, ανακύπτουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τα όρια της ανάπτυξης, τη δημοκρατική νομιμοποίηση των επενδύσεων και την προστασία του περιβάλλοντος.

Η περίπτωση της σχεδιαζόμενης μονάδας βιοαερίου στη Βιομηχανική Περιοχή Μελιγαλά αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σύγκρουσης.

Οι Παιδικοί Εφιάλτες: Ιατρική, Ψυχολογική και Θεολογική Προσέγγιση

             

«Τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν κόσμο χωρίς φόβους· χρειάζονται ενήλικες με αληθινή αγάπη που θα τα βοηθήσουν να μεταμορφώσουν τους φόβους τους σε ψυχική δύναμη, εμπιστοσύνη και Θεού ελπίδα.»

Περίληψη

Οι παιδικοί εφιάλτες αποτελούν ένα συχνό φαινόμενο της αναπτυξιακής ηλικίας και επηρεάζουν σημαντικό ποσοστό παιδιών, ιδιαίτερα μεταξύ τριών και έξι -επτά ετών. Αν και συχνά θεωρούνται ένα φυσιολογικό στάδιο της ανάπτυξης, η συχνότητα, η ένταση και οι επιπτώσεις τους στην ψυχοσυναισθηματική ζωή του παιδιού καθιστούν αναγκαία τη συστηματική μελέτη τους. Το παρόν άρθρο εξετάζει τους παιδικούς εφιάλτες μέσα από τρεις αλληλοσυμπληρούμενες οπτικές: την ιατρική, την ψυχολογική και τη θεολογική. Παράλληλα, παρουσιάζονται σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις, όπως η Θεραπεία Πρόβας Εικόνων (Imagery Rehearsal Therapy – IRT), καθώς και η συμβολή της πνευματικής ζωής στην ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας του παιδιού.

Λέξεις-κλειδιά: παιδικοί εφιάλτες, ύπνος REM, παιδική ψυχολογία, τραύμα, Θεραπεία Πρόβας Εικόνων, Ορθόδοξη Θεολογία.

Γεννημένοι Πρωθυπουργοί και Υπουργοί δεν υπάρχουν !

                      

                                                   Θόδωρος Σταυριανόπουλος

                                         Μαθηματικός - Msc Ηθικής Φιλοσοφίας  

Το όλο εγχείρημα της διακυβέρνησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια καθίσταται πολιτικός γρίφος. Διότι από τη μια το πολιτικό σύστημα αναπαύτηκε στους μηχανισμούς της πλειοψηφίας και κατέρρευσε αφού πρώτα έχασε τον αυτοσεβασμό του και από την άλλη η πολιτεία που μέμφεται την πολιτική πρέπει η ίδια να δώσει νέες δυνάμεις σ’ αυτήν.

 Ένα είναι σίγουρο ότι οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις τελειώσανε, οι κυβερνήσεις ευρείας σύνθεσης έρχονται στο προσκήνιο και πρέπει το πολιτικό σύστημα να μάθει να συνεργάζεται. Τα κόμματα κρίνεται αναγκαίο να μάθουν να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Ο Ελληνικός λαός οδηγείται και ψηφίζει μέσα σε ένα σκηνικό τεχνητής πόλωσης. Εκτιμώ ότι υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι που ακόμα παρά τα όσα έχουν συμβεί και τα όσα ακόμα συμβαίνουν στο πολιτικό τοπίο δεν έχουν λάβει το μήνυμα για το πώς θα επιλέγουν πηγαίνοντας στην κάλπη.

Μία Μυητική Διαδρομή με Νόημα Ψυχής

                             

Υπάρχουν διαδρομές που καταγράφονται στα χιλιόμετρα, στις υψομετρικές διαφορές και στις ώρες πορείας. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι διαδρομές που χαράζονται βαθιά στην ψυχή, αφήνοντας ανεξίτηλα ίχνη στη μνήμη και στην καρδιά. Μια τέτοια διαδρομή ήταν η πρόσφατη ανάβαση, διάσχιση και κατάβαση στο επιβλητικό φαράγγι του Ριντόμου στον Ταΰγετο, την οποία αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο η κυρία Αγγελική Τζαβάρα, ταμίας του Διοικητικού Συμβουλίου, αλλά κυρίως η ψυχή και η ακούραστη κινητήριος δύναμη του Ορειβατικού Συλλόγου Καλαμάτας.

Οι φωτογραφίες της δεν αποτέλεσαν απλώς μια όμορφη καταγραφή μιας πεζοπορικής εξόρμησης. Είναι εικόνες γεμάτες συναίσθημα, εικόνες που μιλούν για τη δύναμη της φύσης, για τη συντροφικότητα, για την αγάπη προς το βουνό και για τη βαθιά σύνδεση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι αναστάτωσαν ευχάριστα το διαδίκτυο και συγκέντρωσαν τον θαυμασμό όσων είχαν την τύχη να τις δουν.

Η Πνευματική Ελευθερία στους Αγίους Πατέρες: Θεολογική Προσέγγιση με Έμφαση στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή

     

Εισαγωγή

Η ελευθερία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θεολογικά και ανθρωπολογικά ζητήματα της Χριστιανικής παράδοσης. Στη σύγχρονη εποχή η ελευθερία συνδέεται συχνά με την αυτονομία, την ανεξαρτησία και τη δυνατότητα επιλογής χωρίς εξωτερικούς περιορισμούς. Ωστόσο, η πατερική θεολογία προσεγγίζει την ελευθερία από διαφορετική προοπτική. Για τους Αγίους Πατέρες, η αληθινή ελευθερία δεν ταυτίζεται με την αυθαιρεσία ούτε με την ανεξέλεγκτη ικανοποίηση των επιθυμιών, αλλά με την αποκατάσταση της ανθρώπινης φύσης στην κοινωνία με τον Θεό.

Η Αγία Γραφή παρουσιάζει την ελευθερία ως δώρο του Θεού και ως κατάσταση ζωής εν Χριστώ. Ο Απόστολος Παύλος τονίζει ότι «τῇ ἐλευθερίᾳ οὖν ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε» (Γαλ. 5:1), ενώ ο Κύριος διαβεβαιώνει ότι «ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ιω. 8:32). Η Πατερική σκέψη αναπτύσσει περαιτέρω αυτή τη βιβλική διδασκαλία, συνδέοντας την ελευθερία με την κάθαρση από τα πάθη, την άσκηση της αρετής και τη θέωση.

Ιδιαίτερη θέση στη θεολογική επεξεργασία του ζητήματος κατέχει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο οποίος ανέλυσε   τη σχέση μεταξύ ανθρώπινης βούλησης και Θείας Χάριτος. Η διδασκαλία του για το φυσικό και το γνωμικό θέλημα προσφέρει ένα ολοκληρωμένο θεολογικό πλαίσιο για την κατανόηση της πνευματικής ελευθερίας.

Τιμώντας τον Πατέρα: Έναν Άνθρωπο που Χτίζει Ζωές με Αγάπη και Παράδειγμα

 

Υπάρχουν πρόσωπα στη ζωή μας που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή και στον χαρακτήρα μας. Πρόσωπα που, ακόμη κι όταν δεν μιλούν πολύ, διδάσκουν καθημερινά με τη στάση, το ήθος και τις πράξεις τους. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει η μορφή του πατέρα. Ενός ανθρώπου που συχνά εργάζεται αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της αναγνώρισης, αλλά η συμβολή του στην οικογένεια και στη διαμόρφωση των παιδιών του είναι ανεκτίμητη.

Η Γιορτή του Πατέρα (την Τρίτη Κυριακή του Ιουνίου) αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία να σταθούμε για λίγο και να αναλογιστούμε τον ρόλο του. Να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να αναγνωρίσουμε τις θυσίες του και να τιμήσουμε την παρουσία του στη ζωή μας. Δεν πρόκειται απλώς για μια ετήσια γιορτή· είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε παιδί που μεγαλώνει με αξίες, αυτοπεποίθηση και αγάπη, βρίσκεται συχνά ένας πατέρας που έδωσε τον καλύτερο εαυτό του.

Το ταξίδι των οκτώ ωρών

       

Το καλοκαίρι του 1970 η Καλαμάτα μύριζε ακόμη γιασεμί, φρεσκοποτισμένο χώμα και ελιές που ψήνονταν κάτω από τον Μεσσηνιακό ήλιο. Οι άνθρωποι ζούσαν πιο αργά, οι γειτόνισσες κουβέντιαζαν στα πεζούλια και τα τρένα δεν έτρεχαν· συλλογίζονταν.

Ένα τέτοιο πρωινό ο Αριστείδης, νιόπαντρος μόλις έξι μήνες, ανέβηκε στο τρένο για την Αθήνα. Η γυναίκα του, η Μαρία, τον είχε ξεπροβοδίσει στον σταθμό με ένα ταπεράκι κεφτέδες και δυο συμβουλές.

—Να τρως και να προσέχεις.

Ο Αριστείδης γέλασε.

—Σαν να πηγαίνω στον πόλεμο  το είπες.

—Με οκτώ ώρες τρένο, σχεδόν πας, απάντησε εκείνη.

Το βαγόνι ήταν ξύλινο, με καθίσματα που έτριζαν σε κάθε στροφή. Απέναντι από τη θέση του καθόταν ένας ιερέας γύρω στα εξήντα, με γκρίζα γένια και ήρεμο πρόσωπο. Διάβαζε προσεκτικά ένα μικρό Ευαγγέλιο και δεν έδινε σημασία σε κανέναν.

Κοντά και απέναντι στον Αριστείδη κάθισε ένας ηλικιωμένος χωρικός. Ήταν γύρω στα ογδόντα, καλοστεκούμενος, με περιποιημένο μουστάκι, καθαρό γιλέκο και γυαλιά με χρυσό σκελετό. Είχε μια αρχοντιά που δεν ταίριαζε με τα τραχιά χέρια του.

Ύστερα από λίγη ώρα, καθώς το τρένο άφηνε πίσω  τους ελαιώνες, ο Αριστείδης αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή.

—Καλημέρα σας. Αριστείδης λέγομαι.

Η Χρυσή Άνοιξη του Φθινοπώρου της Ζωής : Όσα αφήνουμε πίσω μας, όσα συναντούμε μπροστά μας και όσα κουβαλάμε μέσα μας

     

Η Γεροντική Ηλικία μέσα από την Ιατρική, την Ψυχολογία, την Κοινωνιολογία και τη Θεολογία

 

Εισαγωγή: Η ηλικία ως περίοδος μεταμόρφωσης και όχι παρακμής

Η ανθρώπινη ζωή μοιάζει με έναν μεγάλο κύκλο εποχών. Η παιδική ηλικία θυμίζει την Άνοιξη της ανακάλυψης, η νεότητα το Καλοκαίρι της δημιουργίας, η ωριμότητα το Φθινόπωρο της παραγωγής και η γεροντική ηλικία μια βαθύτερη Άνοιξη, όπου οι καρποί μιας ολόκληρης ζωής μπορούν να προσφερθούν στους άλλους. Η Τρίτη Ηλικία δεν αποτελεί απλώς μια βιολογική φάση που χαρακτηρίζεται από αλλαγές στο σώμα, αλλά μια πολυδιάστατη περίοδο κατά την οποία ο άνθρωπος καλείται να αναδιαμορφώσει τη σχέση του με τον εαυτό του, τους άλλους και το νόημα της ύπαρξής του.

Στη σύγχρονη κοινωνία συχνά κυριαρχεί η αντίληψη ότι η αξία του ανθρώπου συνδέεται με την παραγωγικότητα, την ταχύτητα και τη σωματική νεότητα. Έτσι, η γήρανση πολλές φορές παρουσιάζεται λανθασμένα ως περίοδος απώλειας και εξάρτησης. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστημονική προσέγγιση υπογραμμίζει ότι η ηλικία δεν καθορίζεται μόνο από τη βιολογία, αλλά και από την ψυχολογική κατάσταση, τις κοινωνικές σχέσεις, το περιβάλλον και την προσωπική νοηματοδότηση της ζωής (World Health Organization [WHO], 2020).

Η μετάβαση στη γεροντική ηλικία περιλαμβάνει τρεις σημαντικές διαστάσεις: όσα αφήνουμε πίσω μας, όσα συναντούμε μπροστά μας και όσα κουβαλάμε μέσα μας. Αυτή η τριπλή οπτική μάς βοηθά να κατανοήσουμε ότι η γήρανση δεν είναι απλώς μια πορεία απωλειών, αλλά μια διαδικασία μεταμόρφωσης.

«Πολιτική πόλωση, εμπάθεια και αξιοπρέπεια: Μια διεπιστημονική ανάγνωση του δημοσίου λόγου»

       

Η πολιτική πόλωση αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά χαρακτηριστικά των σύγχρονων δημοκρατιών. Πρόκειται για μια διαδικασία κατά την οποία οι κοινωνικές ομάδες διαχωρίζονται ολοένα και περισσότερο σε αντίπαλα στρατόπεδα, αναπτύσσοντας όχι μόνο διαφορετικές πολιτικές απόψεις αλλά και έντονα συναισθήματα αντιπάθειας προς τους αντιπάλους τους (Iyengar et al., 2019).   Η αντιπαράθεση δεν αφορά  την αξιολόγηση επιχειρημάτων ή γεγονότων, αλλά την ηθική απαξίωση  του προσώπου του άλλου.

Υπάρχει η θεμιτή διαφωνία αλλά και η  εμμονική στοχοποίηση. Η διάκριση αυτή είναι κοινωνιολογικά σημαντική, διότι υποδηλώνει τη μετάβαση από τον δημοκρατικό διάλογο σε μια μορφή συμβολικού πολέμου, όπου ο αντίπαλος δεν θεωρείται συνομιλητής αλλά εχθρός. Όπως υποστηρίζει ο Habermas (1989), η δημοκρατία προϋποθέτει επικοινωνιακή λογική και αμοιβαία αναγνώριση των συμμετεχόντων. Όταν αυτή η προϋπόθεση καταρρέει, ο δημόσιος λόγος εκφυλίζεται σε πεδίο αμοιβαίας ακύρωσης.

Συχνά παρατηρούμε επαναλαμβανόμενη αναφορά σε «καθημερινές αναρτήσεις», «χυδαίους χαρακτηρισμούς» και «ατελείωτες προσβολές». Πρόκειται για μια μορφή ψηφιακής συλλογικής συμπεριφοράς που ενισχύεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι διαδικτυακές πλατφόρμες συχνά λειτουργούν ως «ηχώ-θάλαμοι» (echo chambers), μέσα στους οποίους οι άνθρωποι εκτίθενται κυρίως σε απόψεις που επιβεβαιώνουν τις ήδη υπάρχουσες πεποιθήσεις τους (Sunstein, 2018).

Σοφία Μπεκρῆ: Τῆς Ἐκκλησίας τὰ νεόφωτα ἄστρα

              

«Τοὺς νεοφανεῖς ἀστέρας», «τοὺς ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις περιφανῶς ἀθλήσαντας» τιμᾶ κατ’ ἔθος ἡ Ἐκκλησία μας τὴν Γ’ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου (B’ μετὰ τῶν Ἁγίων Πάντων). Σύμφωνα μὲ τὸ Συναξάριο τῆς ἑορτῆς, τὴν Ἀκολουθία τῆς ὁποίας ἔχει συνθέσει ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, αὐτὴν τὴν ἡμέρα «μνείαν ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν Ἁγίων Νεοφανῶν τοῦ Χριστοῦ Μαρτύρων τῶν μετὰ τὴν Ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων».

Ἡ πρόνοια τοῦ ἀγαθοῦ καὶ φιλεύσπλαγχνου Θεοῦ ἐνήργησε, ὥστε κατὰ τὴν πολύχρονη αἰχμαλωσία τὸ γένος μας νὰ μὴν μείνῃ ἀπαραμύθητο, ἀλλὰ «δι’ αὐτῆς καὶ ἐξ αὐτῆς (τῆς αἰχμαλωσίας) εὐκλεής (ἔνδοξος) καὶ ἄξιος καρπὸς ἀνεβλάστησεν, οἱ νεοφανεῖς μάρτυρες» (ἀπὸ τὸν Οἶκο τῆς ἑορτῆς).

Διπλῆ, ἑπομένως, ἡ προσφορὰ τῶν Νεομαρτύρων: πνευματικὴ καὶ ἐθνική. 

Σοφία Μπεκρῆ:Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Γ’ Κυριακῆς Ματθαίου (στ’ 22 - 33)

          

 Ἡ σωστὴ προτεραιότητα 

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Γ’ Κυριακῆς Ματθαίου (στ’ 22 - 33) ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου, στὴν ὁποία ἐξαγγέλονται οἱ βασικὲς ἀρχὲς τῆς διδασκαλίας Του. Πράγματι, μετὰ ἀπὸ τὴν κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν, ὁ Κύριος ξεκινάει νὰ διδάσκῃ καὶ κηρύσσει «τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας» σὲ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν. 

Ἡ ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία τοῦ Κυρίου (Ματθ. ε’ - ζ’) εἶναι ἕνα ὁλοκληρωμένο κείμενο διδασκαλίας τῆς ὀρθῆς πίστεως, ζωῆς καὶ πολιτείας. Ἐξ ἄλλου, ἡ βίωση τῶν ἀρχῶν τῆς πολιτείας ποὺ ἵδρυσε ὁ Χριστὸς στὴν γῆ ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν εἴσοδο στὴν οὐράνια βασιλεία. Ὁ Ἴδιος διευκρινίζει: «οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.» (ὅ. π., ζ’ 21). Καὶ ἀκόμη πιὸ χαρακτηριστικά: «ὃς ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (ὅ. π., στ’ 19). Συνεπῶς, γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ μεγάλου αὐτοῦ δώρου δὲν ἀρκεῖ ἁπλῶς ἡ ὀρθὴ πίστη, ἀλλὰ χρειάζεται ἡ ἐπισφράγισή της μὲ τὴν συνεπῆ ζωὴ καὶ τὴν δίκαιη καὶ ἀγαπητικὴ πολιτεία μας. 

Μέρος Β΄: Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και η διαμάχη για το σώμα του Μωυσή στην Καθολική Επιστολή του Αγίου Ιούδα του Αδελφοθέου

      

  Ένα διαχρονικό μάθημα πνευματικής ωριμότητας

Ανάμεσα στα πλέον αινιγματικά χωρία της Καινής Διαθήκης συγκαταλέγεται η αναφορά του  Αγίου Ιούδα του Αδελφοθέου στη διαμάχη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τον διάβολο για το σώμα του Μωυσή (Ιούδα 1:9). Αν και το περιστατικό αυτό δεν περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, φαίνεται ότι προέρχεται από αρχαία Ιουδαϊκή παράδοση, γνωστή στους πρώτους Χριστιανούς αναγνώστες της επιστολής. Ο Άγιος Ιούδας δεν ενδιαφέρεται τόσο να εξηγήσει το ιστορικό γεγονός όσο να αναδείξει το βαθύ πνευματικό μήνυμα που αυτό περιέχει.

Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο αρχηγός των επουρανίων δυνάμεων, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπος με τον ίδιο τον διάβολο, δεν χρησιμοποιεί ύβρεις, προσβολές ή καταδικαστικές εκφράσεις. Δεν στηρίζεται στη δύναμή του ούτε στην Αγγελική του εξουσία. Αντίθετα, λέγει απλά: «Επιτιμήσαι σοι Κύριος». Με αυτή τη σύντομη φράση παραπέμπει την τελική κρίση στον Θεό, αναγνωρίζοντας ότι η απόλυτη δικαιοσύνη και εξουσία ανήκουν μόνο σε Εκείνον.

Η στάση αυτή αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα ταπεινώσεως ολόκληρης της Αγίας Γραφής.

Μέρος Α΄: Ο Άγιος Ιούδας ο Αδελφόθεος και η Καθολική Επιστολή του

    

Ένα διαχρονικό μήνυμα πίστης, διάκρισης και ελπίδας στον σύγχρονο κόσμο

Εισαγωγή

Ο Άγιος Ιούδας ο Αδελφόθεος αποτελεί μία από τις πλέον ξεχωριστές μορφές της Αποστολικής εποχής. Υπήρξε συγγενής του Κυρίου κατά την ανθρώπινη φύση και η Εκκλησία τον τιμά ως συγγραφέα της σύντομης αλλά θεολογικά πυκνής Καθολικής Επιστολής του Ιούδα. Αν και η επιστολή του αποτελείται μόλις από είκοσι πέντε στίχους, περιέχει πνευματικό πλούτο που παραμένει επίκαιρος μέχρι σήμερα.

Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να παρουσιάσει τον βίο του Αγίου Ιούδα του Αδελφοθέου,  να αναλύσει την Καθολική Επιστολή του μέσα από βιβλικές και πατερικές προσεγγίσεις και να αναδείξει τη διαχρονική της αξία μέσω σύγχρονων παραδειγμάτων.

Η Αμαρτία ως Ασθένεια της Ψυχής και η Θεραπεία της κατά τον Μέγα Βασίλειο

                

Εισαγωγή

Ο Μέγας Βασίλειος, ένας από τους σημαντικότερους Πατέρες της Εκκλησίας του 4ου αιώνα, προσέγγισε την πνευματική ζωή με τρόπο βαθιά θεολογικό αλλά και εξαιρετικά ρεαλιστικό. Η παιδεία του στη φιλοσοφία, η γνώση της ιατρικής επιστήμης και η ποιμαντική του εμπειρία συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας θεολογίας που αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο ως ενότητα ψυχής και σώματος. Στο πλαίσιο αυτό, ο Άγιος χρησιμοποιεί συχνά ιατρικές εικόνες και αναλογίες για να περιγράψει την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ακόλουθο χωρίο από τους «Όρους κατά πλάτος»:

«Όπως η αρρώστια δημιουργεί στο σώμα την ανορεξία και την αποστροφή προς τα φαγητά, έτσι και η αμαρτία δημιουργεί στην ψυχή νωθρότητα και οκνηρία ως προς τις εντολές του Θεού» (Μέγας Βασίλειος, PG 31, 1197B).

Η σύντομη αυτή φράση συμπυκνώνει μια ολόκληρη ανθρωπολογική και θεραπευτική θεώρηση της πνευματικής ζωής. Η αμαρτία δεν παρουσιάζεται ως απλή παράβαση ενός ηθικού κανόνα ούτε ως νομικό αδίκημα που απαιτεί εξωτερική τιμωρία. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως νόσος της ψυχής που αλλοιώνει τη φυσιολογική λειτουργία των πνευματικών δυνάμεων του ανθρώπου. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σημασία αυτής της πατερικής διδασκαλίας, τη βιβλική της θεμελίωση, τις συνέπειές της για την πνευματική ζωή και τον τρόπο θεραπείας που προτείνει η Ορθόδοξη παράδοση.

«Γι΄αυτούς τους ανθρώπους δεν λυπάσαι όταν φεύγουν. Χαίρεσαι γιατί υπήρξαν»

 

Στη μνήμη του Ηλία Περικλή Κόνιαρη

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Υπάρχουν άνθρωποι που όταν φεύγουν από τη ζωή αφήνουν πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι των οποίων η πορεία είναι τόσο πλήρης, τόσο δημιουργική και τόσο ωφέλιμη για τους γύρω τους, ώστε η θλίψη της απώλειας συνοδεύεται από ένα βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης.

Σε αυτούς ανήκε ο αείμνηστος Ηλίας Περικλή Κόνιαρης.

Η κόρη του, η δικηγόρος κ. Αρετή Κόνιαρη, αποχαιρέτησε τον πατέρα της με μια φράση που συγκίνησε όλους όσοι τη διάβασαν ή την άκουσαν:

«Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν λυπάσαι όταν φεύγουν. Χαίρεσαι γιατί υπήρξαν.»

Μέσα σε λίγες μόνο λέξεις περιέγραψε μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή ενενήντα τριών ετών γεμάτη αγώνα, δημιουργία, αξιοπρέπεια, οικογενειακή αγάπη και προσφορά στον τόπο.

Της Καλαμάτας τα Μπουρίνια και η Αντιπλημμυρική Προστασία

    

Εισαγωγή

Η Καλαμάτα, πρωτεύουσα της Μεσσηνίας και μία από τις σημαντικότερες πόλεις της νότιας Ελλάδας, αριθμεί περίπου 70.000 κατοίκους στον Δήμο και αποτελεί το διοικητικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. Η γεωγραφική της θέση, ανάμεσα στον Μεσσηνιακό Κόλπο και τις παρυφές του Ταϋγέτου, προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα ανάπτυξης, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί αυξημένες προκλήσεις όσον αφορά τη διαχείριση των ακραίων καιρικών φαινομένων.

Τα τελευταία χρόνια, οι κάτοικοι της Καλαμάτας βιώνουν ολοένα συχνότερα έντονες βροχοπτώσεις και ξαφνικά μπουρίνια, τα οποία μετατρέπουν δρόμους σε χειμάρρους και προκαλούν προβλήματα στην κυκλοφορία, στις επιχειρήσεις και στις κατοικίες. Η κλιματική αλλαγή, η αστικοποίηση και οι πιέσεις στις υφιστάμενες υποδομές καθιστούν την αντιπλημμυρική προστασία μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες για το μέλλον της πόλης.

Το Θείον Φως κατά τον Άγιο Πορφύριο

 

Εισαγωγή

Η εμπειρία του Θείου Φωτός αποτελεί έναν από τους βαθύτερους πυρήνες της Ορθόδοξης πνευματικής ζωής. Από την Παλαιά Διαθήκη μέχρι την Αποστολική και Πατερική παράδοση, το φως δεν αποτελεί απλώς ένα ποιητικό σύμβολο, αλλά την αποκάλυψη της παρουσίας του Θεού και της ενέργειας της Θείας Χάριτος μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη. Ο Θεός αποκαλύπτεται ως «φῶς» και καλεί τον άνθρωπο να μεταμορφωθεί, να εξέλθει από τη σκιά της πτώσεως και να εισέλθει στην κοινωνία της αγάπης Του.

Η διδασκαλία του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη κινείται ακριβώς σε αυτή την πατερική γραμμή. Ο Άγιος δεν παρουσίασε τη χριστιανική ζωή ως μια αγχώδη προσπάθεια αυτοβελτιώσεως ή ως έναν αδιάκοπο αγώνα εναντίον των αδυναμιών μας, αλλά ως μια πορεία γεμάτη φως, αγάπη και ζωντανή σχέση με τον Χριστό. Για εκείνον, η ψυχή του ανθρώπου δεν θεραπεύεται όταν παραμένει διαρκώς στραμμένη στο σκοτάδι των παθών της, αλλά όταν ανοίγεται στο φως του Χριστού.

Αποχαιρετισμός στον Ηλία Περικλή Κόνιαρη – έναν Βαλυραίο που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του

            

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετά η Βαλύρα Ιθώμης τον αγαπητό συμπατριώτη μας Ηλία Περικλή Κόνιαρη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, αφήνοντας πίσω του μια ζωή γεμάτη δημιουργία, οικογενειακές αξίες, επαγγελματική επιτυχία και ανιδιοτελή προσφορά στον τόπο που αγάπησε.

Ο Ηλίας Κόνιαρης νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας «Άγιος Παντελεήμων», όπου άφησε την τελευταία του πνοή. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκίνηση στους συγγενείς, στους φίλους και σε όλους όσοι γνώρισαν τον ίδιο και την οικογένειά του, τόσο στη Βαλύρα όσο και στην Αθήνα, όπου δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για περισσότερο από μισό αιώνα.

Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε στο Κοιμητήριο Χαλανδρίου Αθηνών, την Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, με την οικογένειά του, συγγενείς και φίλους να συνοδεύουν τον αγαπημένο τους άνθρωπο στην τελευταία του κατοικία.

Το Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό – Διαρθρωτικό Σχέδιο της Ελλάδας

 

Τι πραγματικά σημαίνει για τον απλό πολίτη και ιδιαίτερα για τον αγροτικό κόσμο

Εισαγωγή

Τα τελευταία χρόνια, πολλοί Έλληνες πολίτες ακούνε συχνά όρους όπως «δημοσιονομική πειθαρχία», «πρωτογενή πλεονάσματα», «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα», «ευρωπαϊκές δεσμεύσεις», «νέο Σύμφωνο Σταθερότητας» και αναρωτιούνται τι σημαίνουν όλα αυτά στην καθημερινότητά τους.

Η συζήτηση αναζωπυρώθηκε όταν ο δημοσιογράφος και πρώην υπουργός Πάνος Παναγιωτόπουλος υποστήριξε δημόσια ότι η Ελληνική κυβέρνηση έχει καταθέσει ένα τετραετές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής στην Ευρωπαϊκή Ένωση (έτη 26-29) το οποίο, κατά την άποψή του, θα οδηγήσει σε μια περίοδο αυστηρής λιτότητας.

Ανεξάρτητα από τις πολιτικές τοποθετήσεις, αξίζει να εξετάσουμε με ψυχραιμία τι ακριβώς είναι αυτό το πρόγραμμα, ποιοι είναι οι στόχοι του και κυρίως τι σημαίνει για τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο, τον συνταξιούχο, τον μικροεπαγγελματία και την Ελληνική οικογένεια.

Η σεμνότητα του μυστηρίου του γάμου ως αξία του χθες και το θέαμα του σήμερα

     

                  Γάμος στη Βαλύρα τον περασμένο αιώνα. Φωτό: lyrasi.blogspot.com

Ο γάμος στη Βαλύρα και γενικώς στη Μεσσηνία δεν υπήρξε ποτέ μια απλή κοινωνική εκδήλωση. Για πολλές γενιές αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του ανθρώπου, μια ιερή μετάβαση από την ατομική ζωή στη δημιουργία οικογένειας. Ήταν μυστήριο της Εκκλησίας, κοινωνικό γεγονός του χωριού, αλλά και βαθιά πολιτισμική πράξη, μέσα από την οποία εκφράζονταν οι αξίες της πίστης, της τιμής, της οικογένειας, της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας.

Στη Μεσσηνία, όπως και σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, ο γάμος περιβαλλόταν από πλούσια λαογραφικά έθιμα. Από το προξενιό και τον αρραβώνα μέχρι το γαμήλιο γλέντι και το ξεστρώσιμο του κρεβατιού, κάθε πράξη είχε συμβολισμό και νόημα. Σήμερα πολλά από αυτά τα έθιμα επιβιώνουν, άλλα έχουν αλλάξει μορφή και κάποια έχουν σχεδόν χαθεί. Παράλληλα, η ίδια η αντίληψη για το μυστήριο του γάμου έχει μεταβληθεί, γεγονός που συχνά προκαλεί προβληματισμό στις παλαιότερες γενιές.

Ο παραδοσιακός γάμος της Μεσσηνίας δεν ήταν απλώς μια ημέρα χαράς. Ήταν μια σχολή ζωής, όπου η οικογένεια, η πίστη, η κοινότητα και η παράδοση συναντιούνταν σε μια μοναδική σύνθεση. Σήμερα, μέσα στις γρήγορες αλλαγές της εποχής, η διατήρηση των εθίμων δεν αποτελεί νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά γέφυρα με τις ρίζες μας. Και ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση των καιρών μας να είναι η ισορροπία ανάμεσα στη σύγχρονη έκφραση και στη διαφύλαξη της ιερότητας του μυστηρίου, ώστε ο γάμος να παραμένει όχι μόνο ένα όμορφο γεγονός, αλλά και μια βαθιά πνευματική αρχή ζωής.

Καθαρισμός οικοπέδων και αγροτεμαχίων: Τι πρέπει να γνωρίζουν οι πολίτες έως τις 22 Ιουνίου

       

Η προθεσμία για τον υποχρεωτικό καθαρισμό και τη δήλωση καθαρισμού οικοπέδων και ακάλυπτων χώρων παρατάθηκε έως τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026. Από τις 23 Ιουνίου ξεκινούν έλεγχοι και επιβολή προστίμων.

Ποιους αφορά

Η υποχρέωση αφορά ιδιοκτήτες, μισθωτές, επικαρπωτές και κατόχους οικοπέδων και ακάλυπτων χώρων, καθώς και αγροτεμαχίων που βρίσκονται κοντά σε οικισμούς ή κατοικημένες περιοχές και μπορεί να αποτελέσουν εστία εκδήλωσης ή εξάπλωσης πυρκαγιάς.

Η Αιωνία Κοινωνία των Αγίων : Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης ως μαρτυρία της ζωντανής παρουσίας της Εκκλησίας

 

 

Εισαγωγή: Η κοινωνία των Αγίων ως μυστήριο ζωής

Η πίστη στην «Κοινωνία των Αγίων» αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και αποκαλύπτει το βαθύτερο μυστήριο της Εκκλησίας ως ζωντανού Σώματος Χριστού. Η Εκκλησία δεν περιορίζεται σε μια ιστορική κοινότητα ανθρώπων που ζουν στον παρόντα κόσμο, αλλά εκτείνεται πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου, περιλαμβάνοντας τους Αγίους, τους αγγέλους και όλους εκείνους που έχουν ενωθεί με τον Θεό μέσα στη χάρη του Αγίου Πνεύματος (Ζηζιούλας, 2006).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί ότι η ζωή των Αγίων δεν αποτελεί ανάμνηση ανθρώπων του παρελθόντος, αλλά διαρκή πραγματικότητα. Οι Άγιοι δεν είναι πρόσωπα απομακρυσμένα από την καθημερινή ζωή των πιστών· είναι μέλη της ίδιας Εκκλησίας, τα οποία συνεχίζουν να μετέχουν στη θεία ζωή και να αποτελούν πνευματική παρουσία και βοήθεια για τον κόσμο. Όπως επισημαίνει ο Lossky (1997), η αγιότητα είναι η φανέρωση της μεταμόρφωσης του ανθρώπου από τη Θεία Χάρη και η είσοδός του στην κοινωνία της ζωής του Θεού.

Μέσα σε αυτή την προοπτική, η ζωή συγχρόνων Αγίων, όπως ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ο Άγιος Ιάκωβος δεν υπήρξε απλώς ένας ευλαβής μοναχός και ηγούμενος, αλλά ένας άνθρωπος που φανέρωσε στην εποχή μας ότι η κοινωνία με τον Θεό και τους Αγίους παραμένει μια ζωντανή εμπειρία. Η ζωή του μαρτυρεί ότι η αγιότητα δεν ανήκει μόνο σε παλαιότερες εποχές, αλλά μπορεί να αναδειχθεί μέσα στις δυσκολίες, στις δοκιμασίες και στις ανάγκες του σύγχρονου κόσμου.

Η περίπτωση του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική, διότι η πνευματική του εμπειρία συνδεόταν βαθιά με τη βεβαιότητα της παρουσίας του ουρανίου κόσμου. Οι μαρτυρίες ανθρώπων που τον γνώρισαν αναφέρουν ότι είχε ιδιαίτερη-ζωντανή σχέση με τον Όσιο Δαυίδ, τον προστάτη της Μονής όπου υπηρέτησε ως ηγούμενος, αλλά και με άλλους Αγίους, τους οποίους βίωνε ως ζωντανά μέλη της Εκκλησίας (Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ, 2018).

Η ζωή του Αγίου Ιακώβου αποτελεί επομένως μια πρόσκληση να κατανοήσουμε βαθύτερα ότι η Εκκλησία δεν είναι μόνο ένας θεσμός ή μια θρησκευτική παράδοση, αλλά ένας χώρος κοινωνίας προσώπων, όπου ο ουρανός και η γη συναντώνται μέσα στην αγάπη του Θεού.

Πνευματική αυτογνωσία και ίαση: Θεολογικό αφιέρωμα στον μακαριστό αρχιμανδρίτη Συμεών Κραγιόπουλο

 

Εισαγωγή

Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται από έντονη ψυχική κόπωση, υπαρξιακή αβεβαιότητα και διάχυτο άγχος, το οποίο συχνά δεν έχει καθαρά εξωτερικά αίτια, αλλά εσωτερικές πνευματικές ρίζες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ορθόδοξη πατερική παράδοση επανέρχεται ως θεραπευτικός λόγος, όχι με την έννοια μιας αφηρημένης ηθικολογίας, αλλά ως εμπειρική οδός ίασης του ανθρωπίνου προσώπου.

Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη σύγχρονη πατερική μαρτυρία κατέχει ο μακαριστός αρχιμανδρίτης Συμεών Κραγιόπουλος, ο οποίος ανέπτυξε έναν λόγο βαθιά υπαρξιακό, ψυχολογικά διεισδυτικό και ταυτόχρονα απολύτως αγιοπατερικό. Το έργο του δεν περιορίζεται σε ηθικές νουθεσίες, αλλά αποτελεί μια «πνευματική ψυχοθεραπευτική» πρόταση, όπου η αυτογνωσία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά προϋπόθεση θεραπείας και κοινωνίας με τον Θεό.

Στο παρόν αφιέρωμα θα επιχειρηθεί μια θεολογική προσέγγιση της έννοιας της πνευματικής αυτογνωσίας και της ίασης στον π. Συμεών, με άξονα τη σχέση ανθρώπου–Θεού, τη δυναμική της μετανοίας, τη λειτουργία του πόνου και του άγχους, καθώς και τη θεραπευτική σημασία της εκκλησιαστικής ζωής.

Η κα Ματούλα Βαλέρη-Φειδά μας κέρασε αγάπη και γεύση!

          

Η γλυκύτατη νύφη της Βαλύρας, κα Ματούλα Βαλέρη-Φειδά, μας εξέπληξε ευχάριστα σήμερα, Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026 στη συνάντηση της ομάδας του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας με το υπέροχο cheesecake που ετοίμασε με μεράκι και αγάπη.

Κι ενώ δεν είχαν ακόμη καταλαγιάσει οι άριστες εντυπώσεις μας από τα εξαίσια αμυγδαλωτά που είχε προσφέρει στην προηγούμενη συνάντησή μας, αυτή τη φορά μας χάρισε ένα καλοφτιαγμένο cheesecake ψυγείου, το οποίο απογείωσε με επικάλυψη από σπιτική μαρμελάδα μαύρου μούρου. Η μαρμελάδα ήταν φτιαγμένη από τα μούρα που συνέλεξε η ίδια από τις μουριές της Βαλύρας και αποτέλεσε πραγματική γευστική αποκάλυψη.

Μάλιστα, ακόμη και οι κυρίες που νηστεύουν μέχρι τις 29 Ιουνίου, εορτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον πειρασμό να δοκιμάσουν διακριτικά, έστω και με ένα μικρό ξύλινο κουταλάκι, τη θαυμάσια μαρμελάδα, η οποία κέρδισε αμέσως τις εντυπώσεις.

Το θέμα της σημερινής συνάντησης ήταν η κοινωνική και υπαρξιακή μοναξιά. Η κα Ματούλα μοιράστηκε μαζί μας ότι φροντίζει καθημερινά να παραμένει δημιουργική και δραστήρια, διατηρώντας ζωντανή επαφή με τους ανθρώπους και το περιβάλλον της. Έτσι, όπως η ίδια παραδέχθηκε, η κοινωνική μοναξιά δεν βρίσκει χώρο στη ζωή της.

Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας: Μία χρονιά δημιουργίας, προσφοράς και ουσιαστικής ανθρώπινης σύνδεσης

         

Τη Δευτέρα 15 Ιουνίου και ώρα 19:30  συνήλθε η δεκαπενταμελής ομάδα του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας, στην αίθουσα του παλιού Δημαρχείου Ιθώμης, στην τελευταία συνάντηση της φετινής περιόδου. Βασικός σκοπός ήταν η ολοκλήρωση της θεματικής ενότητας που απασχόλησε τις κυρίες καθ’ όλη τη διάρκεια των τελευταίων συναντήσεων: τη συναισθηματική, την κοινωνική και την υπαρξιακή μοναξιά.

Η βραδιά ξεκίνησε με τον πιο γλυκό τρόπο. Η Βαλυραία νύφη μας, κα Ματίνα Βαλέρη-Φειδά προσέφερε στις συμμετέχουσες ένα λαχταριστό cheesecake, στολισμένο με σπιτική μαρμελάδα από μαύρα μούρα από τις ώριμες μουριές της Βαλύρας. Το άρωμα των φρούτων, η ζεστή ατμόσφαιρα και η φιλική διάθεση δημιούργησαν το ιδανικό πλαίσιο για έναν ουσιαστικό και ειλικρινή διάλογο.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν η κοινωνική και η υπαρξιακή μοναξιά, με την αμέριστη υποστήριξη μίας φιλολόγου με γνώσεις ψυχοθεραπείας και μίας ψυχολόγου της ομάδας. Κάθε μέλος συμμετείχε ενεργά, μοιράστηκε σκέψεις, βιώματα και προσωπικές εμπειρίες, αποδεικνύοντας ότι η ανοιχτή επικοινωνία και η αλληλοκατανόηση αποτελούν πολύτιμα εργαλεία ψυχικής ενδυνάμωσης.

Ανάμεσά μας ήταν και η νέα κάτοικος της Βαλύρας, η Ουγγρικής καταγωγής κα Σούζη Τάκακς, η οποία τόνισε στον λόγο της τη θέρμη με την οποία την υποδέχθηκαν οι κάτοικοι του χωριού. Από τη Θεσσαλονίκη είχαμε και την Βαλυραία νύφη μας κα Παρασκευούλα Φειδά, η οποία εμπλούτισε με  τις προσωπικές της εμπειρίες και το ψυχικό της σθένος τη συζήτηση.

Ο παππούς Θανάσης και το AI

       

Ο Αύγουστος του 2025 είχε απλώσει τη ζέστη του πάνω από τα λιόδεντρα και τις ξερολιθιές ενός μικρού χωριού της Μεσσηνίας. Τα τζιτζίκια τραγουδούσαν ασταμάτητα και ο παππούς Θανάσης, στα ογδόντα πέντε του χρόνια, καθόταν κάτω από την κληματαριά της αυλής του, παρέα με τις τρεις γάτες του: τη Μαυρούλα, τον Σβούρα και τη Ζαχαρούλα.

Ο Θανάσης ήταν άνθρωπος παλιάς κοπής. Δεν άλλαζε εύκολα συνήθειες και, κυρίως, δεν εγκατέλειπε ό,τι αγαπούσε. Ο γιος του, ο Παναγιώτης, τον παρακαλούσε χρόνια να αφήσει το χωριό και να μετακομίσει   στις Ηνωμένες Πολιτείες.

—Πατέρα, θα είσαι κοντά μας, του έλεγε.

—Κι η Μαρία πού θα με βρει αν φύγω; απαντούσε εκείνος.

Η Μαρία, η αγαπημένη του γυναίκα, είχε φύγει από τη ζωή πριν από αρκετά χρόνια. Κάθε Σάββατο ο Θανάσης πήγαινε στο κοιμητήριο, καθάριζε το μνήμα της, άναβε το καντήλι και της μιλούσε σαν να στεκόταν ακόμη δίπλα του. Στα Ψυχοσάββατα, στη γιορτή της και στα γενέθλιά της δεν παρέλειπε ποτέ να της πάει λουλούδια.

Εκτός από τη Μαρία, ήταν δεμένος με τον κήπο του, το περιβόλι του και τις γάτες του. Γι’ αυτό και δεν ήθελε ούτε να ακούσει για ξενιτιά.

Εκείνο το καλοκαίρι τον επισκέφθηκε ο εγγονός του, ο Γιώργος, επιτυχημένος επιχειρηματίας στη Νέα Υόρκη. Τον παρατηρούσε διακριτικά επί μέρες. Ο παππούς ήταν δραστήριος, πιστός στον Θεό, νοικοκύρης και αξιοπρεπής. Όμως τα βράδια, όταν έσβηναν τα φώτα του χωριού, η σιωπή γινόταν βαριά.

Μάραθος (Foeniculum vulgare): Ιστορία, Βοτανικά Χαρακτηριστικά, Θεραπευτικές Ιδιότητες και Παραδοσιακές Χρήσεις

 

Εισαγωγή

Ο μάραθος (Foeniculum vulgare Mill.) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά της Μεσογείου, με ιστορία που εκτείνεται από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα. Το χαρακτηριστικό άρωμα γλυκάνισου, η ευρεία χρήση του στη γαστρονομία και οι πολυάριθμες φαρμακολογικές του ιδιότητες έχουν καταστήσει το φυτό ιδιαίτερα δημοφιλές τόσο στη λαϊκή παράδοση όσο και στη σύγχρονη φυτοθεραπεία (Badgujar et al., 2014). Ο μάραθος χρησιμοποιείται ως τρόφιμο, καρύκευμα, φαρμακευτικό βότανο, πρώτη ύλη για αιθέρια έλαια και συστατικό καλλυντικών προϊόντων.

Ιστορική Αναδρομή

Η καταγωγή του μάραθου εντοπίζεται στη λεκάνη της Μεσογείου. Αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι ήταν γνωστός ήδη από τη Μυκηναϊκή εποχή, ενώ το όνομά του εμφανίζεται σε πινακίδες της Γραμμικής Β. Στην αρχαία Ελλάδα ονομαζόταν «μάραθρον» και συνδέθηκε με σημαντικά ιστορικά γεγονότα (ουσιαστικά και συμβολικά), όπως η Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., καθώς η περιοχή ήταν κατάφυτη από άγριο μάραθο (Dalby, 2003).

Ο Κοσμικός Πελαγιανισμός και οι Επιπτώσεις του στη Σύγχρονη Ευρώπη: Το Αντίδοτο του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς

           

Εισαγωγή

Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή κοινωνία χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακή τεχνολογική πρόοδο, οικονομική ανάπτυξη και διεύρυνση των ατομικών δικαιωμάτων. Παράλληλα όμως βιώνει μια βαθιά πνευματική κρίση, η οποία εκδηλώνεται με την αύξηση της μοναξιάς, του υπαρξιακού κενού, της αποξένωσης, της κατάθλιψης και της αδυναμίας εύρεσης νοήματος ζωής. Πολλοί Ορθόδοξοι θεολόγοι θεωρούν ότι πίσω από αυτή την κρίση βρίσκεται μια βαθύτερη ανθρωπολογική μετατόπιση: η πεποίθηση ότι ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει την ολοκλήρωσή του αποκλειστικά μέσω των δικών του δυνάμεων, ανεξάρτητα από τον Θεό.

Η αντίληψη αυτή συνδέεται με αυτό που ονομάζεται «κοσμικός πελαγιανισμός». Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα στη σύγχρονη θεολογική συζήτηση για να περιγράψει μια νοοτροπία αυτονομίας και αυτάρκειας του ανθρώπου, η οποία θυμίζει τις βασικές θέσεις της αρχαίας αιρέσεως του Πελαγιανισμού. Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894–1979), ένας από τους σημαντικότερους Ορθόδοξους θεολόγους του 20ού αιώνα, διέγνωσε εγκαίρως ότι η βαθύτερη κρίση της Ευρώπης δεν είναι πολιτική ή οικονομική αλλά πρωτίστως πνευματική και θεολογική. Κατά τον ίδιο, η αντικατάσταση του Θεανθρώπου Χριστού από τον αυτόνομο άνθρωπο αποτελεί τη ρίζα των σύγχρονων αδιεξόδων (Popović, 1978).

Σκοπός του παρόντος αφιερώματος είναι να αναδείξει την ιστορική προέλευση του Πελαγιανισμού, να εξετάσει τη μετεξέλιξή του σε κοσμική μορφή μέσα στον σύγχρονο Ευρωπαϊκό πολιτισμό και να παρουσιάσει τη θεολογική απάντηση που προσφέρει ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς μέσα από τη θεανθρωποκεντρική του θεώρηση.

Η Μεταμόρφωση του Ανθρώπου διά της Θείας Κοινωνίας: Η Πατερική Θεώρηση της Ενώσεως με τον Χριστό

           

Εισαγωγή

Η Θεία Ευχαριστία αποτελεί το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής και το κορυφαίο Μυστήριο της σωτηρίας. Δεν είναι απλώς μια συμβολική ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου, αλλά η πραγματική μετοχή στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, διά της οποίας ο άνθρωπος μεταμορφώνεται, αγιάζεται και πορεύεται προς τη θέωση. Ο ίδιος ο Κύριος διακήρυξε:

«Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ιω. 6:56).

Η πατερική παράδοση βλέπει τη Θεία Κοινωνία ως την κατ’ εξοχήν πηγή ανακαινίσεως του ανθρώπου, ως το μυστήριο εκείνο που συνεχίζει μέσα στην Εκκλησία το έργο της Ενανθρωπήσεως και της Αναστάσεως του Χριστού.

Σοφία Μπεκρῆ:Τὰ προσόντα τῶν μαθητῶν

         

Ὅπως ἡ Ἐκκλησία μας συλλέγει, μετὰ ἀπὸ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς χάριτός Του, τοὺς Ἁγίους Πάντες, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός μας ξεκινάει τὴν ἐπὶ γῆς διδασκαλία Του, συλλέγοντας προσεκτικὰ τοὺς πρώτους συνεργάτες Του. 

Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, προτοῦ συλλέξει ὁ Κύριος τοὺς μαθητές Του, τοὺς ἐπιλέγει πρῶτα, ἀσφαλῶς ὄχι τυχαῖα. Οὔτε τὸν τόπο διδασκαλίας Του ἐπιλέγει τυχαῖα ὁ Κύριος. Ἐγκαθίσταται στὴν Καπερναούμ, «πέραν τοῦ Ἰορδάνου», στὴν «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν», ἐκεῖ ὅπου κυριαρχοῦσε τὸ σκοτάδι τῶν εἰδώλων, ὥστε, τώρα, μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου, «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα.» (Ματθ., δ’ 13-16). 

Ἀλλὰ καὶ ὁ χρόνος τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου δὲν ἐπιλέγεται τυχαῖα. Ὁ Κύριος «ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν» ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν σύλληψη τοῦ Ἰωάννου, ὁπότε τὸ κλίμα στὴν Ἰουδαία εἶναι ἐχθρικὸ γι’ αὐτόν, ἐνῷ ἡ ἀπομακρυσμένη Γαλιλαία ἀποτελεῖ πρόσφορο ἔδαφος γιὰ τὸν φωτισμὸ τοῦ «ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου» λαοῦ ἀπὸ τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης. 

Ρήματα Ζωής Αιωνίου στα Τέσσερα Ευαγγέλια

     

Εισαγωγή

Η φράση «ῥήματα ζωῆς αἰωνίου» (Ιω. 6,68) αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες ομολογίες της Καινής Διαθήκης. Ο Απόστολος Πέτρος, απαντώντας στην ερώτηση του Κυρίου μετά την αποχώρηση πολλών μαθητών, διακηρύσσει: «Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις». Η ομολογία αυτή δεν αναφέρεται απλώς στην ομορφιά ή στη σοφία της διδασκαλίας του Χριστού, αλλά στην ίδια τη ζωοποιό δύναμη των λόγων Του. Τα λόγια του Χριστού δεν είναι ανθρώπινες ιδέες· είναι λόγοι θείας αποκαλύψεως, οι οποίοι μεταδίδουν ζωή, αλήθεια, φως και σωτηρία.

Η έννοια των «ρημάτων ζωής αιωνίου» διατρέχει και τα τέσσερα Ευαγγέλια. Κάθε Ευαγγελιστής παρουσιάζει διαφορετικές πτυχές της διδασκαλίας του Κυρίου, χωρίς να αλλοιώνει την ενότητα του προσώπου Του. Ο Ματθαίος προβάλλει τον Χριστό ως τον νέο Νομοθέτη· ο Μάρκος ως τον Κύριο της εξουσίας και της δυνάμεως· ο Λουκάς ως τον Σωτήρα της αγάπης και του ελέους· και ο Ιωάννης ως τον σαρκωμένο Λόγο, του οποίου τα ρήματα είναι «πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστι» (Ιω. 6,63).

Πένθος: Βασιλική Καμπούκου, 92 ετών

                      

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με βαθιά θλίψη η Βαλύρα πληροφορήθηκε την απώλεια της Βασιλικής («Μπεμπέκας») χήρας Λαμπρινού Καμπούκου, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών. Η εκλιπούσα νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα στο Γενικό Νοσοκομείο Καλαμάτας, όπου έδωσε με αξιοπρέπεια τον δύσκολο αγώνα για την υγεία της, μέχρι την τελευταία στιγμή.

Πένθος: Αργύρης Παν. Θεοδωρόπουλος, 91 ετών

                       

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

 Η τοπική κοινωνία της Βαλύρας αποχαιρετά με συγκίνηση τον Αργύρη Παν. Θεοδωρόπουλο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών, αφήνοντας πίσω του μια μακρά πορεία γεμάτη οικογενειακή προσφορά, ήθος και αξιοπρέπεια. Ο εκλιπών υπήρξε ένας άνθρωπος αγαπητός στους συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς του, που τον γνώρισαν και εκτίμησαν για τον χαρακτήρα, την εργατικότητα και την καλοσύνη του.

Μια γιορτή γεμάτη φως, ελπίδα και παιδικά χαμόγελα στο Δημοτικό Σχολείο Βαλύρας

     

Με ιδιαίτερη χαρά, συγκίνηση και περηφάνια παρακολουθήσαμε την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026 την καλοκαιρινή γιορτή του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού Σχολείου Βαλύρας, μια εκδήλωση αφιερωμένη στα παιδιά, στη δημιουργικότητα, στην ειρήνη και στις διαχρονικές αξίες που καλλιεργεί η εκπαίδευση.

Η γιορτή πραγματοποιήθηκε στον προαύλιο χώρο του σχολείου, ο οποίος γέμισε από γονείς, συγγενείς, φίλους και κατοίκους της τοπικής κοινωνίας που έσπευσαν να χειροκροτήσουν τους μικρούς πρωταγωνιστές της βραδιάς. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς, αισιοδοξίας και συγκίνησης, οι μαθητές όλων των τάξεων παρουσίασαν ένα πλούσιο πρόγραμμα με τραγούδια, ποιήματα, χορούς, θεατρικά δρώμενα και δημιουργικές δράσεις, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι το σχολείο αποτελεί χώρο γνώσης, πολιτισμού, έκφρασης και ανθρωπιάς.

«Οι Γονείς μου Χρειάζονται Επικοινωνιακό Επίδεσμο»

     

Η Λυδία ήταν σχεδόν επτά ετών. Ένα παιδί με ζωηρό βλέμμα, ευφυΐα και εκείνη τη σπάνια παιδική ικανότητα να λέει μεγάλες αλήθειες με λίγες μόνο λέξεις. Στη διάρκεια μιας ψυχολογικής συνεδρίας, ενώ ζωγράφιζε και μιλούσε για την καθημερινότητά της, σταμάτησε ξαφνικά.

Κοίταξε την ψυχοθεραπεύτρια με σοβαρότητα.

— «Μπορώ να καθίσω στην καρέκλα σας;»

Η ψυχοθεραπεύτρια χαμογέλασε.

— «Βεβαίως.»

Η Λυδία σηκώθηκε, πήγε πίσω από το γραφείο και κάθισε στη θέση της θεραπεύτριας. Πήρε ένα στυλό και ένα χαρτί με τρόπο που θύμιζε έμπειρο γιατρό. Για λίγα δευτερόλεπτα έγραφε σιωπηλά, σκυμμένη πάνω από τη «συνταγή» της.

Όταν τελείωσε, ύψωσε το χαρτί.

— «Έτοιμο.»

— «Τι γράφει η συνταγή;» ρώτησε η θεραπεύτρια.

Η μικρή πήρε μια βαθιά ανάσα.

— «Οι γονείς μου χρειάζονται επικοινωνιακό επίδεσμο. »

Η ψυχοθεραπεύτρια έμεινε για λίγο σιωπηλή. Όχι από έκπληξη. Από σεβασμό.

Γιατί μέσα σε πέντε λέξεις, ένα παιδί είχε περιγράψει κάτι που πολλοί ενήλικες δυσκολεύονται να κατανοήσουν.

Από το Εγώ στον Εαυτό: Ένας Διάλογος μεταξύ ενός Οσίου κι ενός Γνωσιακού Ψυχολόγου στο Άγιον Όρος

         

Το απόγευμα είχε αρχίσει να γέρνει πάνω από τις πλαγιές του Άθω. Ο αέρας κουβαλούσε τη μυρωδιά του πεύκου και της θάλασσας. Ένας ψυχολόγος γνωσιακής κατεύθυνσης, ο Νικόλαος, είχε φτάσει ύστερα από πολύωρη πεζοπορία σε ένα μικρό κελλί. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν το Άγιον Όρος, αλλά αυτή τη φορά τον απασχολούσε κάτι βαθύτερο. Είχε μελετήσει τη γνωσιακή ψυχολογία, τις θεωρίες του εαυτού, τη θεραπεία σχημάτων, τις σύγχρονες έρευνες για τη συνείδηση. Ωστόσο, ένιωθε ότι κάποια ερωτήματα παρέμεναν ανοιχτά.

Τον υποδέχθηκε ένας ηλικιωμένος μοναχός, γνωστός για τη διάκρισή του. Το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο, φωτισμένο από εκείνη την ήρεμη χαρά που δεν μοιάζει με ευχαρίστηση αλλά με βαθιά ειρήνη.

— Καλώς ήρθες, παιδί μου, είπε ο Όσιος. Κάθισε να σε κεράσουμε.

 Αφού κάθισαν έξω από  το κελλί, ο ψυχολόγος άνοιξε τη συζήτηση.

Η ορτανσία που ανθίζει μαζί με τις αναμνήσεις της ζωής

              

Στην όμορφη και καταπράσινη γωνιά της Μεσσηνίας, στα γραφικά Τσουκαλαίικα, ζει μια γυναίκα που έχει καταφέρει να συνδυάσει δύο μεγάλες αγάπες της ζωής της: τη μαγειρική και την καλλιέργεια λουλουδιών. Η κυρία Βούλα Δημητρακοπούλου, γνωστή στην τοπική κοινωνία για τις μαγειρικές της ικανότητες αλλά και για την αγάπη που τρέφει προς τη φύση, αποτελεί ένα ξεχωριστό παράδειγμα ανθρώπου που βρίσκει καθημερινά χαρά μέσα από απλά αλλά ουσιαστικά πράγματα.

Όσοι τη γνωρίζουν μιλούν με θαυμασμό για το ταλέντο της στην κουζίνα. Οι συνταγές της, βασισμένες στην παραδοσιακή Μεσσηνιακή γαστρονομία αλλά εμπλουτισμένες με τη δική της προσωπική πινελιά, έχουν κερδίσει τις καρδιές συγγενών, φίλων και γειτόνων. Από τα παραδοσιακά λαδερά και τις πίτες μέχρι τα γλυκά του κουταλιού και τα σπιτικά γλυκίσματα, η κυρία Βούλα δημιουργεί γεύσεις που ξυπνούν μνήμες και συναισθήματα.

Η μαγειρική, όπως συνηθίζει να λέει, είναι μια πράξη αγάπης. Μέσα από τα φαγητά της εκφράζει τη φροντίδα και τη φιλοξενία που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους της Ελληνικής επαρχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι το τραπέζι της αποτελεί συχνά σημείο συνάντησης για οικογένεια και φίλους, οι οποίοι απολαμβάνουν όχι μόνο τις γεύσεις αλλά και τη ζεστασιά της παρουσίας της.

Παράλληλα όμως με την τέχνη της μαγειρικής, η κυρία Βούλα έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τα λουλούδια.

Το κέντημα της κόρης του παπά

              

Το σωτήριον έτος 1965 η μικρή Τούλα ήταν έντεκα ετών και φοιτούσε στην έκτη τάξη του Δημοτικού, σε ένα ήσυχο προάστιο της Αττικής. Ήταν ένα παιδί γελαστό, με δυο καστανές πλεξίδες που χόρευαν στους ώμους της καθώς έτρεχε στην αυλή του σχολείου. Φορούσε τη μπλε σχολική ποδιά με τον άσπρο γιακά και κρατούσε πάντοτε τα βιβλία της σφιχτά στην αγκαλιά της, σαν να ήταν πολύτιμοι θησαυροί.

Εκείνα τα χρόνια το σχολείο δεν ήταν μόνο αριθμητική και γλώσσα. Στο πρόγραμμα υπήρχαν και τα Οικοκυρικά, ένα μάθημα που προετοίμαζε κυρίως τα κορίτσια για τη μελλοντική τους ζωή. Η δασκάλα τους δίδασκε οικιακή οικονομία, καλούς τρόπους, καθαριότητα, τάξη, αλλά και πρακτικές δεξιότητες όπως το ράψιμο και το κέντημα.

Η Τούλα αγαπούσε ιδιαίτερα τις ώρες της χειροτεχνίας. Της άρεσε να βλέπει πώς μια απλή κλωστή μπορούσε να μεταμορφώσει ένα λευκό ύφασμα σε έργο τέχνης. Όταν η δασκάλα ανακοίνωσε ότι όλες οι μαθήτριες της έκτης τάξης θα ετοίμαζαν ένα κεντητό ρητό για την προίκα τους, η τάξη γέμισε ψιθύρους και ενθουσιασμό.

Τα περισσότερα κορίτσια άρχισαν να ψάχνουν σε περιοδικά και σε παλιά τετράδια για όμορφα γνωμικά. Η Τούλα όμως είχε ήδη κάτι στο μυαλό της.

Η πνευματική μεταμόρφωση του Οσίου Ονουφρίου στην Έρημο της Άνω Αιγύπτου

                 

 

Εισαγωγή

Η Εκκλησία μας τιμά στις 12 Ιουνίου τη μνήμη του μεγάλου ασκητού της ερήμου, του Οσίου Ονουφρίου του Αιγυπτίου, ενός από τους λαμπρότερους αστέρες του αιγυπτιακού μοναχισμού. Η μορφή του, περιβεβλημένη με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, αναδεικνύει το ύψος στο οποίο μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος όταν παραδοθεί ολοκληρωτικά στην αγάπη του Θεού. Ο Όσιος Ονούφριος εγκατέλειψε τα πρόσκαιρα μεγαλεία του κόσμου, τη βασιλική καταγωγή και κάθε ανθρώπινη άνεση, για να αποκτήσει τον «πολύτιμον μαργαρίτην» της Βασιλείας του Θεού (Ματθ. 13:46).

Η ζωή του αποτελεί ζωντανό υπόδειγμα πνευματικής μεταμορφώσεως, καθώς η έρημος δεν υπήρξε γι’ αυτόν τόπος εγκατάλειψης αλλά τόπος θείας κοινωνίας, καθάρσεως και αγιασμού. Μέσα στη σιωπή, στη νηστεία, στην προσευχή και στην ακτημοσύνη, ο Όσιος μεταμορφώθηκε σε δοχείο της Θείας Χάριτος, διδάσκοντας διαχρονικά ότι η αληθινή ελευθερία βρίσκεται στην απόλυτη εμπιστοσύνη προς τον Θεό.

Όταν η προίκα ήταν κοινωνικό κεφάλαιο και οι πρωτευουσιάνες νοικοκυρές τα είχαν όλα

       

Αν άνοιγε κανείς σήμερα το παλιό, ξύλινο ερμάρι της γιαγιάς ή τη γυάλινη βιτρίνα στην τραπεζαρία της σε ένα διαμέρισμα της παλιάς Αθήνας, εκεί όπου οι πολυκατοικίες έχουν ακόμη μάρμαρα στις σκάλες και αυλές  μοσχοβολούν γιασεμί, θα ένιωθε πως δεν ανοίγει απλώς ένα έπιπλο, αλλά ένα ολόκληρο κεφάλαιο ζωής. Ένα κεφάλαιο από τότε που οι πρωτευουσιάνες νοικοκυρές δεν είχαν απλώς “πράγματα”, αλλά είχαν τα πάντα τακτοποιημένα σε μια τάξη σχεδόν τελετουργική, σαν να προετοίμαζαν κάθε μέρα για γιορτή, ακόμη κι αν ήταν Τρίτη μεσημέρι.

Το ερμάρι στεκόταν βαρύ, σιωπηλό, με εκείνη τη μυρωδιά του παλιού ξύλου και της λεβάντας που δεν φεύγει ποτέ. Στα χαμηλά ράφια του βρίσκονταν τα μεγάλα σκεύη, αυτά που δεν έβλεπαν το φως παρά μόνο σε μεγάλες στιγμές. Οι τετράγωνες πιατέλες   έμοιαζαν σαν μικρά λευκά πεδία μάχης όπου θα κατέληγε το ψητό της Κυριακής. Δίπλα τους, οι μακρόστενες ψαριέρες   περίμεναν υπομονετικά τις μέρες που ο παππούς γύριζε από την Ψαραγορά της Αθήνας με φρέσκο ψάρι τυλιγμένο σε εφημερίδα.