Έως και τη δεκαετία του 1980, όχι μόνο στη Βαλύρα αλλά και στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας, ανάμεσα στα προικιά ξεχώριζαν τα πολυδουλεμένα, υφασμένα και κεντημένα είτε στη ραπτομηχανή είτε στο χέρι, με κορυφαίο το κεντρικό μαξιλάρι του καναπέ στο παραδοσιακό σαλόνι του σπιτιού. Το μαξιλάρι του καναπέ αποτελούσε το άριστο δείγμα της ποιότητας της προίκας της κόρης, ενώ παράλληλα έδειχνε πτυχές του χαρακτήρα της μέλλουσας νύφης, τις νοητικές της ικανότητες και δεξιότητες, τις προτιμήσεις της και την καλαισθησία της.
Στη Βαλύρα, όλες ανεξαιρέτως οι κοπέλες κεντούσαν ή ύφαιναν επιμελώς το γαμήλιο μαξιλάρι για τον καναπέ τους ή για το παραδοσιακό ντιβάνι που υπολόγιζαν να λάβουν ως κληρονομιά στον γάμο τους. Εργάζονταν ακόμη και έναν ολόκληρο χρόνο για να ολοκληρώσουν το κέντημα του μαξιλαριού και φαντάζονταν με ευχαρίστηση την εντύπωση που θα έκανε στους καλεσμένους και στον κοινωνικό περίγυρο, όταν, με το θέλημα του Θεού, θα ερχόταν εκείνη η ευλογημένη ημέρα που θα παρουσίαζαν δημόσια τα προικιά τους.
