Ο μακαριστός πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος υπήρξε μία από τις πλέον φωτεινές εκκλησιαστικές μορφές των τελευταίων δεκαετιών. Ιερέας με σπάνια θεολογική συγκρότηση, πατερικό φρόνημα, εκκλησιαστικό ήθος και ανεξάντλητη αγάπη προς τον άνθρωπο, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ψυχές χιλιάδων ανθρώπων που τον γνώρισαν είτε ως δάσκαλο, είτε ως πνευματικό, είτε ως λειτουργό του Υψίστου.
Η κοίμησή του στις 10 Σεπτεμβρίου 2018 άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Ωστόσο, η πνευματική του παρουσία παραμένει ζωντανή μέσα από τις ομιλίες, τα βιβλία, τις διδαχές του και κυρίως μέσα από τους ανθρώπους που διαμόρφωσε και καθοδήγησε προς τον Χριστό.
Από την Κωνσταντινούπολη στην Εκκλησία
Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1949, έφερε σε όλη του τη ζωή τη λεπτότητα, την αρχοντιά και την πνευματική ευγένεια της Ρωμηοσύνης. Σπούδασε Οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεολογία, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές.
Διέθετε εξαιρετικά ευρύ γνωστικό ορίζοντα. Είχε βαθιά γνώση της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της φυσικής, της χημείας, της πολιτικής, της ιατρικής και ακόμη του αθλητισμού. Για δύο χρόνια φοίτησε στην Ιατρική Σχολή, όμως τελικά επέλεξε τη Θεολογία, θεωρώντας ότι η ιατρική θεραπεύει τον άνθρωπο ως βιολογική ύπαρξη, ενώ η θεολογία τον προσεγγίζει ως εικόνα Θεού που καλείται να αγιασθεί και να φθάσει στη θέωση.
Η επιλογή αυτή καθόρισε ολόκληρη την πορεία της ζωής του.
Η μεγάλη σχολή της Ιεραποστολής
Πριν ακόμη χειροτονηθεί, υπηρέτησε ως λαϊκός στην Εξωτερική Ιεραποστολή της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εκεί συνεργάστηκε στενά με τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, Αναστάσιο Γιαννουλάτο, και διακρίθηκε για την οργανωτικότητα, τη διορατικότητα και την αφοσίωσή του στο ιεραποστολικό έργο.
Η περίοδος αυτή διαμόρφωσε το παγκόσμιο εκκλησιαστικό του όραμα. Έμαθε να βλέπει την Εκκλησία όχι ως κλειστό σύστημα αλλά ως ανοιχτή αγκαλιά για κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φυλής, γλώσσας ή καταγωγής. Αυτή η εμπειρία σφράγισε αργότερα ολόκληρη τη διακονία του στη Γλυφάδα.
Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντική κατηχητική δράση, εκπαιδεύοντας νέους κατηχητές και μεταδίδοντας τη χαρά της Ορθόδοξης πίστης σε πλήθος νέων ανθρώπων.
Η κλήση στην Ιεροσύνη
Σε στενούς συνεργάτες και πνευματικά του παιδιά είχε εκμυστηρευθεί ότι επιθυμούσε να ακολουθήσει τον δρόμο της Ιεροσύνης. Η επιθυμία αυτή δεν αποτελούσε προσωπική φιλοδοξία αλλά καρπό βαθιάς εσωτερικής κλήσης.
Η χειροτονία του ως διακόνου πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 1982 στον Ιερό Ναό της Νέας Σμύρνης όπου και διέμενε. Σύμφωνα με μαρτυρίες που διασώζονται στο βιβλίο της Παναγιώτας Κουτσομιχάλη «Όσα χωράει ένα βιβλίο», κατά τη διάρκεια της ακολουθίας ένα μεγάλο σμήνος περιστεριών εισήλθε αιφνιδίως στον ναό. Μερικά κάθισαν στον τρούλο, ενώ άλλα πετούσαν πάνω από τον λαό και τον χειροτονούμενο.
Το γεγονός χαράχθηκε στη μνήμη των παρισταμένων ως ένα ιδιαίτερο σημείο που συνδέθηκε με την έναρξη της ιερατικής του πορείας.
Ο λειτουργός και πνευματικός πατέρας
Ως διάκονος, ως πρεσβύτερος και αργότερα ως πνευματικός, ο π. Κωνσταντίνος αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη διακονία του λαού του Θεού.Διακόνησε επί σειρά ετών ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου (Δικηγορικών) Γλυφάδας.
Λειτουργούσε σχεδόν καθημερινά.
Εξομολογούσε καθημερινά.
Καθοδηγούσε αμέτρητες ψυχές.
Οργάνωνε κατηχητικά σχολεία.
Παρέδιδε ομιλίες και κύκλους μελέτης.
Πραγματοποιούσε σεμινάρια γονέων.
Εκπαίδευε κατηχητές.
Παρέδιδε αντιαιρετικά μαθήματα.
Οργάνωνε σεμινάρια για κληρικούς.
Παρέδιδε μαθήματα αγιογραφίας και βυζαντινής μουσικής.
Είχε την εκπομπή Ράδιο Παράγκα στο 89,4.
Όλα αυτά δεν ήταν απλώς δραστηριότητες. Ήταν η έκφραση της βαθιάς πεποίθησής του ότι η Εκκλησία οφείλει να μορφώνει, να θεραπεύει και να αναγεννά τον άνθρωπο.
Η φιλανθρωπία ως τρόπος ζωής
Η αγάπη του προς τους πάσχοντες δεν περιοριζόταν στα λόγια.
Καθημερινά εξασφάλιζε τροφή σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Στήριζε οικογένειες που δοκιμάζονταν οικονομικά.
Πλήρωνε λογαριασμούς, χρέη και ενοίκια χωρίς να το γνωρίζει κανείς.
Βοηθούσε ανθρώπους να σταθούν ξανά στα πόδια τους με αξιοπρέπεια.
Η φιλανθρωπία του ήταν αθόρυβη. Δεν επιζητούσε αναγνώριση. Για εκείνον, κάθε άνθρωπος ήταν εικόνα του Χριστού.
Η πατερική και χριστοκεντρική θεολογία του
Όσοι τον γνώρισαν μαρτυρούν ότι υπήρξε γνήσια πατερική μορφή.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν αποτελούσαν γι’ αυτόν απλό αντικείμενο μελέτης. Ήταν ζωντανή εμπειρία. Κατόρθωνε να μεταφέρει τη σοφία των Πατέρων στα σύγχρονα προβλήματα με τρόπο απλό και θεραπευτικό.
Ήταν βαθιά δογματικός χωρίς να γίνεται φανατικός.
Για τον π. Κωνσταντίνο, το δόγμα δεν ήταν θεωρία αλλά τρόπος σωτηρίας. Η ορθή πίστη οδηγεί στην ορθή ζωή και στην αληθινή θεραπεία του ανθρώπου.
Παράλληλα ήταν αυθεντικά εκκλησιαστικός. Δεν δημιουργούσε οπαδούς γύρω από το πρόσωπό του. Οδηγούσε όλους προς την Εκκλησία και τον Χριστό.
Πάνω απ’ όλα ήταν χριστοκεντρικός. Κάθε ομιλία, κάθε συμβουλή, κάθε εξομολόγηση κατέληγε στο πρόσωπο του Χριστού. Δεν ήθελε οι άνθρωποι να εξαρτώνται από τον πνευματικό τους αλλά να αγαπήσουν τον Θεάνθρωπο και να ζήσουν μέσα στη χάρη Του.
Πνευματικοί μαργαρίτες
Ανάμεσα στις πολλές διδαχές του ξεχωρίζουν ορισμένες που συνεχίζουν να καθοδηγούν τους ανθρώπους.
Δίδασκε τη δυσπιστία απέναντι στον εγωιστικό λογισμό, τονίζοντας ότι όσο ο άνθρωπος αγωνίζεται με τα πάθη του χρειάζεται διάκριση και πνευματική καθοδήγηση.
Ερμήνευε τη θεραπευτική πορεία του νου μέσα από τα τρία ρήματα «κατέφαγεν», «εξηράνθη» και «απέπνιξεν», δείχνοντας πώς ο άνθρωπος χάνει τη χάρη και πώς μπορεί να την ανακτήσει.
Ιδιαίτερα γνωστές έμειναν οι επτά συμβουλές του για τον χριστιανικό γάμο, οι οποίες αποτελούν μέχρι σήμερα πολύτιμη παρακαταθήκη οικογενειακής ζωής.
Ακούμε τους πάντες, αποφασίζουμε μόνοι μας.
Δεν κατηγορεί ο ένας τον άλλον σε τρίτους (ούτε στους γονείς)· ο ένας κάνει πάντα τον δικηγόρο του άλλου.
Στο σπίτι έχουμε ΜΟΝΟ υποχρεώσεις και ΚΑΝΕΝΑ δικαίωμα.
Οικονομικά και περιουσιακά: Όλα ανήκουν και στους δύο.
Κανείς δεν πιέζει τον άλλον σε θέματα πνευματικής ζωής.
Λήψη αποφάσεων: Λέμε τη γνώμη μας, και αν διαφωνούμε, δίνουμε μια προθεσμία χωρίς πίεση.
Ο θυμός: Ποτέ δεν κοιμόμαστε τσακωμένοι· ζητάμε συγχώρεση πριν κλείσει η ημέρα.
Στο έργο του «Πόνου πονήματα» ανέδειξε τη μετάβαση από την εξωτερική δράση στο μυστήριο του ησυχασμού, εκεί όπου η καρδιά συναντά αληθινά τον Θεό.
Η μαρτυρία της Παναγιώτας Κουτσομιχάλη
Ιδιαίτερη θέση στη διατήρηση της μνήμης του κατέχει το βιβλίο «Όσα χωράει ένα βιβλίο» της Παναγιώτας Κουτσομιχάλη.
Η συγγραφέας τον γνώρισε ως λαϊκό υπεύθυνο της Ιεραποστολής κατά την εκπαίδευση κατηχητών της Αποστολικής Διακονίας. Η σχέση τους εξελίχθηκε σε πολυετή πνευματική μαθητεία.
Η ίδια περιγράφει πως, όταν πρωτοπήγε στο κατηχητικό, θεωρούσε τον Θεό αυστηρό τιμωρό, επηρεασμένη από γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης. Κοντά στον Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο ανακάλυψε τον Θεό της αγάπης και της σωτηρίας.
Εργαζόμενη εθελοντικά στην Ιεραποστολή συνειδητοποίησε ότι βοηθήθηκε περισσότερο απ’ όσο βοήθησε. Ο μελλοντικός ιερέας φρόντιζε καθημερινά τόσο για τις υλικές όσο και για τις πνευματικές ανάγκες των νέων ανθρώπων που τον περιστοίχιζαν.
Τους έθετε βαθιά θεολογικά ερωτήματα, όπως το περίφημο «ποια είναι η Ογδόη Ημέρα;», καλλιεργώντας την αναζήτηση και τη θεολογική σκέψη.
Όταν ολοκληρώθηκε η διακονία της στην Ιεραποστολή, της χάρισε το «Ωρολόγιον το Μέγα» και τη μύησε στον σωστό τρόπο της εκκλησιαστικής προσευχής.
Τα πνευματικά του παιδιά
Η μεγαλύτερη ίσως απόδειξη της αξίας ενός πνευματικού πατέρα είναι οι άνθρωποι που διαμόρφωσε.
Ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγεται η κ. Μαρία Φ. Ηλιοπούλου από τη Βαλύρα Μεσσηνίας, μαθήτριά του στην αγιογραφία. Όσοι τη γνωρίζουν διαπιστώνουν ότι οι πνευματικές εγγραφές που άφησε μέσα της ο δάσκαλός της παραμένουν ζωντανές.
Η φροντίδα που προσφέρει σε πάσχοντες της ενορίας της, η ανιδιοτελής και αφανής διακονία της και η συχνή αναφορά στον π. Κωνσταντίνο αποκαλύπτουν τη βαθιά επίδραση που άσκησε στη ζωή της.
Το ίδιο καταθέτουν και αμέτρητοι άλλοι μαθητές του σε ολόκληρη την Ελλάδα. Δεν δημιούργησε εξαρτημένους ανθρώπους αλλά ελεύθερες προσωπικότητες που έμαθαν να αγαπούν τον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Τα 3 Βιβλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
1. Ώρες για σκοτάδι, ώρες για φως
Περιγραφή: Πρόκειται για ένα βαθύ πνευματικό και θεολογικό μυθιστόρημα. Μέσα από τις σελίδες του, ο π. Κωνσταντίνος πραγματεύεται τις εσωτερικές συγκρούσεις του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος ταλαντεύεται ανάμεσα στο «σκοτάδι» των παθών, της αμφιβολίας και της αμαρτίας, και στο «φως» της θείας Χάριτος, της μετάνοιας και της λύτρωσης. Το βιβλίο λειτουργεί ως ένας πνευματικός οδηγός για το πώς μπορεί κανείς να μετατρέψει τις σκοτεινές περιόδους της ζωής του σε ευκαιρίες πνευματικής αναγέννησης.
2. Το σταυροδρόμι της καρδιάς μου
Περιγραφή: Ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό έργο, γραμμένο με τέτοιον τρόπο που απευθύνεται με την ίδια αμεσότητα τόσο σε εφήβους όσο και σε ενήλικες. Το βιβλίο εστιάζει στην έννοια του «σταυροδρομίου» ως τον τόπο συνάντησης λαών, πολιτισμών αλλά και προσωπικών επιλογών. Έχοντας έντονο το άρωμα της γενέτειράς του, της Κωνσταντινούπολης, ο π. Κωνσταντίνος δείχνει ότι κάθε συνάντηση με τον «άλλο» ή τον «ξένο» μπορεί να εμπεριέχει πόνο, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί ευλογία και ευκαιρία να ξεπεραστεί ο ατομικός εγωισμός. (Από το βιβλίο αυτό ξεχωρίζει και το γνωστό αυτοτελές διήγημα «Τα βάσανα του Θεμιστοκλή»).
3. Το τέλος ενός ανώνυμου
Περιγραφή: Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα που εστιάζει στην αξία της αφάνειας, της ταπείνωσης και της αληθινής αγάπης για την πατρίδα και την αλήθεια. Η πλοκή ακολουθεί νέους ανθρώπους που, μακριά από ιδεολογικές ή πολιτικές ταμπέλες (δεξιοί, αριστεροί κλπ.), κινούνται αποκλειστικά από την αγάπη τους για την αλήθεια. Ο συγγραφέας αναπτύσσει την ιδέα ότι όσο περισσότερο αγαπάς την αλήθεια, τόσο διευρύνονται τα όρια της πατρίδας σου: από τη γη των προγόνων σου, στην οικουμένη και τελικά στον ίδιο τον ουρανό. Το «τέλος» του ανώνυμου ήρωα δεν είναι αφανισμός, αλλά η απόλυτη δικαίωση μέσα στην αγκαλιά του Θεού.
4. Ένα βιβλίο ως σκυτάλη μνήμης
Ιδιαίτερο συμβολισμό απέκτησε το γεγονός ότι την Κυριακή της Πεντηκοστής του 2026, αμέσως μετά τις γονυκλισίες στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλύρας, η Μαρία Ηλιοπούλου μου παρέδωσε το βιβλίο της Παναγιώτας Κουτσομιχάλη, δίνοντας αφορμή για τη συγγραφή αυτού του αφιερώματος.Την ευχαριστώ για αυτή την πνευματική ευκαιρία.
Ήταν μια συμβολική σκυταλοδρομία μνήμης, πίστης και ευγνωμοσύνης προς έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του Χριστού και των αδελφών του.
Επίλογος
Ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος υπήρξε θεολόγος, ιεραπόστολος, δάσκαλος, πνευματικός πατέρας, φιλάνθρωπος και λειτουργός του Θεού. Πάνω απ’ όλα όμως υπήρξε άνθρωπος της αγάπης.
Το έργο του δεν περιορίζεται στα βιβλία που έγραψε, στις ομιλίες που εκφώνησε ή στις χιλιάδες ώρες εξομολόγησης που αφιέρωσε. Συνεχίζει να ζει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων που διαμόρφωσε, στις ψυχές που παρηγόρησε και στις ζωές που οδήγησε προς τον Χριστό.
Η μνήμη του παραμένει ευλογία και η παρακαταθήκη του πολύτιμος φάρος για τις επόμενες γενιές.
Αιωνία του η μνήμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου