Η κατσικούλα μασούσε αργά μια μικρή, ξερή λεπίδα χόρτου, χωρίς να παίρνει τα μάτια της από τις κατακόκκινες, υπερβολικά μεγάλες σφαίρες. Αναρωτιόταν σιωπηλά γιατί να είναι τόσο μεγάλες. Στο μυαλό της, η ειλικρίνεια κατοικούσε στην τροφή που μεγαλώνει αργά, με τον ρυθμό της γης. Εκείνες οι φράουλες της φαίνονταν σαν μεταφορά για τον κόσμο των ανθρώπων: εντυπωσιακές στην όψη, αλλά ίσως κενές από γεύση και αλήθεια. Υπήρχε κάτι το ανησυχητικά αυτάρεσκο στο μέγεθός τους, σαν να ζητούσαν προσοχή με έναν τρόπο σχεδόν επίμονο.
Η γάτα, καθισμένη με τις πατούσες της τέλεια ευθυγραμμισμένες και την ουρά της ακίνητη, παρατηρούσε αλλιώς. Ο φράχτης μπροστά τους δεν ήταν για εκείνη απλώς ένα εμπόδιο, αλλά ένα σύμβολο. Ένα ανθρώπινο όριο, χτισμένο για να προστατεύει, που συχνά καταλήγει να αιχμαλωτίζει. Σκεφτόταν πως κοιτούσαν κάτι που ανήκε σε άλλους, κι όμως ήταν εκείνες που διέθεταν την πραγματική ελευθερία: να παρατηρούν χωρίς την αγωνία της ιδιοκτησίας. Στο βλέμμα της υπήρχε μια ήρεμη διαπίστωση πως ο σύγχρονος κόσμος είχε μπερδέψει το «μεγάλο» με το «σπουδαίο», την επίπλαστη εικόνα με την ουσία.
Και οι δύο, μέσα στη σιωπηλή τους σύμπνοια, ένιωθαν μια λεπτή θλίψη για την ανάγκη του ανθρώπου να υπερβαίνει το φυσικό μέτρο. Οι φράουλες-γίγαντες δεν ήταν απλώς καρποί· ήταν αποτέλεσμα μιας βιαστικής φιλοδοξίας να εντυπωσιάσει. Εκείνες, αντίθετα, δεν χρειάζονταν να κατέχουν τίποτα για να νιώθουν πλήρεις. Τους αρκούσε η κοινή στιγμή και η παρουσία η μία της άλλης.
Τότε, ο ήχος βαριών βημάτων στο χώμα διέκοψε απαλά τη σιωπή. Ο ιδιοκτήτης του κτήματος πλησίασε στον φράχτη κρατώντας ένα τελάρο, με βλέμμα γεμάτο ικανοποίηση. Η κατσικούλα σήκωσε ελαφρώς το κεφάλι και τον κοίταξε με μια ήρεμη, εξεταστική σοβαρότητα. Δεν υπήρχε ζήλια στο βλέμμα της· μόνο μια βαθιά, σχεδόν αρχαία ερώτηση, σαν να ζύγιζε το νόημα της περηφάνειάς του. Έμεινε ακίνητη, σαν άγαλμα ευπρέπειας.
Η γάτα, αντίθετα, δεν του χάρισε καν το βλέμμα της. Έστρεψε ελαφρώς το κεφάλι προς την άλλη κατεύθυνση, σε μια πράξη ευγενικής αδιαφορίας. Για εκείνη, ο άνθρωπος ήταν απλώς διαχειριστής ενός σκηνικού που δεν είχε ουσία. Όταν εκείνος πλησίασε, εκείνη έκλεισε αργά τα μάτια, σε μια ήσυχη δήλωση ανεξαρτησίας.
Καθώς ο άνθρωπος άρχισε να μαζεύει τις τεράστιες φράουλες, οι δύο φίλες απομακρύνθηκαν από τον φράχτη χωρίς βιασύνη. Πριν φύγουν οριστικά, στάθηκαν για μια στιγμή και, μέσα τους, γεννήθηκε μια ευχή για τον κόσμο. Η κατσικούλα ευχήθηκε να ξαναβρεί ο κόσμος τη σιωπή του, να μάθει να εκτιμά το «αρκετό» αντί για το «τεράστιο», να επιστρέψει στην ειλικρίνεια της φυσικής ύπαρξης. Η γάτα ευχήθηκε οι ψυχές να ανακτήσουν την αυτάρκειά τους, να κοιτάξουν μέσα τους με την ίδια σοβαρότητα που κοιτούν προς τα έξω, και να αναγνωρίσουν την ευπρέπεια ως μορφή θείας ελευθερίας.
Έπειτα πήραν το δικό τους το μονοπάτι — ένα στενό πέρασμα γεμάτο αγριολούλουδα και πέτρες λειασμένες από τον χρόνο. Δεν οδηγούσε κάπου συγκεκριμένα, αλλά βαθύτερα μέσα στα πράγματα. Η κατσικούλα πατούσε σταθερά, νιώθοντας τη γη, ενώ η γάτα κινούνταν αθόρυβα ανάμεσα στις σκιές. Δεν μιλούσαν πια. Η σιωπή τους ήταν πλήρης.
Όσο απομακρύνονταν, το βάρος της υπερβολής έμενε πίσω. Το μονοπάτι τις επανέφερε στις σωστές αναλογίες, εκεί όπου το μικρό και το μεγάλο είχαν την ίδια αξία. Στο τέλος, έφτασαν σε έναν απόκρημνο βράχο, εκεί όπου ο ορίζοντας άγγιζε το άπειρο. Στάθηκαν ακίνητες, κοιτώντας μπροστά.
Μέσα στην κατσικούλα, η σιωπή ρίζωσε βαθιά, σαν αρχαίο δέντρο. Ήταν η σιωπή της αποδοχής, της πληρότητας χωρίς απαίτηση. Μέσα στη γάτα, η σιωπή απλώθηκε σαν ήρεμη λίμνη που αντανακλά το φως πριν ακόμη εμφανιστεί. Ήταν η σιωπή της καθαρής επίγνωσης.
Δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο. Στο λυκόφως, οι δύο μορφές έμειναν ακίνητες, και η σιωπή τους μίλησε καθαρά: πως η αλήθεια δεν βρίσκεται σε αυτό που κατέχεις, αλλά σε αυτό που μπορείς να αντικρίσεις χωρίς φόβο, με γυμνή την ψυχή. Και αυτό ήταν αρκετό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου