Φωτογραφίες: κα Βούλα Δημητρακοπούλου στο FB
Η Άνοιξη έρχεται πάντοτε αθόρυβα, σχεδόν ψιθυριστά. Πριν ακόμη ζεστάνει καλά ο ήλιος, πριν γεμίσουν οι κήποι με χρώματα, υπάρχει ένα λεπτό σημάδι που την προαναγγέλλει: το άρωμα των ανθών της γης . Ένα άρωμα διάφανο, σχεδόν αέρινο, που θυμίζει ότι η φύση ξυπνά και ότι η γη ετοιμάζεται να προσφέρει ξανά τους πρώτους της καρπούς.
Με λουλουδένιο στεφάνι στόλισε τη σελίδα της στο Facebook η κα Βούλα Δημητρακοπούλου, η φίλη μας από τα Τσουκαλαίικα Μεσσηνίας, καλωσορίζοντας την Άνοιξη με λεπτότητα και ευαισθησία. Ανάμεσα στις φωτογραφίες των λευκών ανθών, που μοιάζουν σαν μικρά άστρα πάνω στο καλαίσθητο στεφάνι, εμφανίστηκε και μια άλλη εικόνα της εποχής: μια αγκαλιά από τρυφερά σπαράγγια. Και μαζί με αυτά, μια απλή αλλά αγαπημένη οδηγία μαγειρικής — ότι γίνονται μια εξαιρετική ωμελέτα.
Η ανάρτηση αυτή ήταν αρκετή για να μας θυμίσει ότι η Άνοιξη δεν είναι μόνο χρώματα και αρώματα. Είναι και γεύσεις.
Λίγα λόγια για την ιστορία των σπαραγγιών
Το σπαράγγι είναι από τα αρχαιότερα λαχανικά που γνώρισε ο άνθρωπος. Η καλλιέργειά του καταγράφεται ήδη στην αρχαία Αίγυπτο, ενώ οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι το γνώριζαν και το εκτιμούσαν ιδιαίτερα. Οι αρχαίοι Έλληνες το θεωρούσαν φυτό με θεραπευτικές ιδιότητες και το συνέδεαν με την υγεία και την ευεξία.
Ο ίδιος ο Ιπποκράτης αναφέρει το σπαράγγι ως φαρμακευτικό φυτό, κυρίως για τη διουρητική του δράση. Οι Ρωμαίοι μάλιστα είχαν αναπτύξει τόσο την καλλιέργεια όσο και τη συντήρησή του, φτάνοντας στο σημείο να το αποξηραίνουν για να το χρησιμοποιούν και εκτός εποχής.
Η λέξη “σπαράγγι” προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό “ασπάραγος” ή “σπάραγγος”, που σήμαινε το νεαρό βλαστάρι. Στην ελληνική ύπαιθρο τα άγρια σπαράγγια εξακολουθούν μέχρι σήμερα να αποτελούν μια μικρή ανοιξιάτικη χαρά για όσους γνωρίζουν τα μονοπάτια της φύσης και τα αναζητούν.
Κάθε Άνοιξη ένα δώρο της γης
Τα σπαράγγια εμφανίζονται νωρίς την Άνοιξη, συχνά πριν ακόμη πρασινίσουν καλά τα χωράφια. Ξεπετάγονται από το χώμα σαν λεπτά, ευλύγιστα βλαστάρια και συλλέγονται όσο είναι ακόμη τρυφερά.
Στην Ελληνική ύπαιθρο, ιδιαίτερα στις άκρες των χωραφιών, στα πρανή των δρόμων ή κοντά σε ρεματιές, φυτρώνουν τα γνωστά άγρια σπαράγγια. Είναι πιο λεπτά, πιο έντονα στη γεύση και πολλοί τα θεωρούν ακόμη πιο νόστιμα από τα καλλιεργημένα.
Για πολλές οικογένειες της επαρχίας, το μάζεμα των σπαραγγιών είναι σχεδόν ένα μικρό τελετουργικό της Άνοιξης. Μια βόλτα στη φύση που καταλήγει σε ένα απλό αλλά νοστιμότατο γεύμα στο σπίτι.
Η διατροφική τους αξία
Εκτός από νόστιμα, τα σπαράγγια είναι και ιδιαίτερα ωφέλιμα για τον οργανισμό. Περιέχουν πολλές βιταμίνες, όπως βιταμίνη Α, βιταμίνη C, βιταμίνη Ε και βιταμίνες του συμπλέγματος Β, ενώ είναι πλούσια σε φυλλικό οξύ.
Είναι επίσης χαμηλά σε θερμίδες και έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, γεγονός που βοηθά στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Παράλληλα, η διουρητική τους δράση βοηθά τον οργανισμό να αποβάλλει τις τοξίνες.
Τα σπαράγγια περιέχουν ακόμη αντιοξειδωτικές ουσίες που συμβάλλουν στην προστασία των κυττάρων από τη φθορά του χρόνου. Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρούνται ένα από τα πιο υγιεινά λαχανικά της εποχής.
Σπαράγγια και Σαρακοστή
Η εποχή των σπαραγγιών συμπίπτει συχνά με τη Μεγάλη Σαρακοστή, την περίοδο της νηστείας πριν από το Πάσχα. Έτσι, αποτελούν μια εξαιρετική επιλογή για νηστίσιμα πιάτα, απλά αλλά γεμάτα γεύση.
Ένας πολύ παραδοσιακός τρόπος μαγειρέματος είναι τα αλευρωμένα τηγανητά σπαράγγια.
Η συνταγή είναι απλή:
Πλένουμε καλά τα σπαράγγια και κόβουμε το σκληρό κάτω μέρος τους. Τα σκουπίζουμε ελαφρά για να φύγει η υγρασία και τα περνάμε από λίγο αλεύρι. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε ελαιόλαδο και τα τηγανίζουμε μέχρι να πάρουν ένα ελαφρύ χρυσαφένιο χρώμα. Στο τέλος προσθέτουμε λίγο αλάτι και, αν θέλουμε, λίγες σταγόνες λεμόνι.
Το αποτέλεσμα είναι τραγανό, αρωματικό και πολύ νόστιμο. Ταιριάζει τέλεια με ψωμί χωριάτικο και μια απλή σαλάτα.
Μια άλλη νηστίσιμη πρόταση είναι τα σπαράγγια σωτέ με ελαιόλαδο, σκόρδο και λίγο λεμόνι. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο, προσθέτουμε ένα ψιλοκομμένο σκόρδο και στη συνέχεια τα σπαράγγια κομμένα σε μικρά κομμάτια. Σοτάρονται για λίγα λεπτά μέχρι να μαλακώσουν και στο τέλος προσθέτουμε λίγο χυμό λεμονιού.
Απλό φαγητό, αλλά γεμάτο άρωμα Άνοιξης.
Θερμές ευχαριστίες στην κα Βούλα Δημητρακοπούλου
Η μικρή αυτή ανοιξιάτικη έμπνευση οφείλεται στην κα Βούλα Δημητρακοπούλου, η οποία με την ευγενική της ανάρτηση μας θύμισε την ομορφιά των απλών πραγμάτων: ένα στεφάνι με δροσερούς ανθούς, μια αγκαλιά από σπαράγγια, μια καλή ιδέα για το τραπέζι.
Η παρουσία της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χαρακτηρίζεται συχνά από ευαισθησία, αγάπη για τη φύση και διάθεση να μοιραστεί μικρές χαρές της καθημερινότητάς της μαζί μας. Με εικόνες και σκέψεις που συνδέονται με τις εποχές, τις γεύσεις και την ελληνική παράδοση, δημιουργεί έναν μικρό χώρο επικοινωνίας και μνήμης.
Τέτοιες αναρτήσεις δεν είναι απλώς φωτογραφίες. Είναι μικρές υπενθυμίσεις ότι η ζωή βρίσκεται πολλές φορές στα απλά: στο άρωμα ενός λουλουδιού, σε έναν περίπατο στην εξοχή, σε ένα ταπεινό αλλά νόστιμο έδεσμα.
Η ωραία ιδέα της ωμελέτας με σπαράγγια που πρότεινε θα την κρατήσουμε για λίγο αργότερα. Γιατί τώρα, μέσα στη Σαρακοστή, θα αρκεστούμε στις νηστίσιμες εκδοχές τους.
Μετά την ανάσταση
Όταν φτάσει η Ανάσταση και λήξει η περίοδος της νηστείας, τότε η πρόταση της κας Βούλας θα βρει τη θέση της στο τραπέζι μας.
Η κλασική ωμελέτα με σπαράγγια είναι από τα πιο αγαπημένα ανοιξιάτικα πιάτα. Τα σπαράγγια κόβονται σε μικρά κομμάτια και σοτάρονται ελαφρά σε λίγο ελαιόλαδο. Στη συνέχεια προστίθενται χτυπημένα αυγά με λίγο αλάτι και πιπέρι και ψήνονται μέχρι να δέσει η ωμελέτα.
Πολλοί προσθέτουν και λίγο τυρί ή μυρωδικά, όμως ακόμη και στην πιο απλή μορφή της παραμένει εξαιρετική.
Ένα πιάτο λιτό, ανοιξιάτικο και γεμάτο άρωμα γης.
Και έτσι, από το ανθισμένο στεφάνι, μέχρι τα τρυφερά σπαράγγια και την υπόσχεση μιας ωμελέτας μετά την Ανάσταση, η Άνοιξη βρίσκει τον τρόπο να μπει στο σπίτι μας — με εικόνες, με μνήμες και με γεύσεις.
Ένα μικρό ευχαριστώ στην κα Βούλα Δημητρακοπούλου για την έμπνευση και την όμορφη αυτή υπενθύμιση ότι η Άνοιξη ξεκινά πολλές φορές από μια απλή, ανθρώπινη ανάρτηση.
Βιβλιογραφία
Αθήναιος. Δειπνοσοφισταί. Μετάφραση και σχόλια σε διάφορες νεότερες εκδόσεις. Στο έργο αναφέρονται πολλές τροφές της αρχαιότητας και στοιχεία της αρχαίας ελληνικής διατροφής.
Ιπποκράτης. Περί Διαίτης. Αρχαία ελληνικά ιατρικά κείμενα όπου αναφέρονται φυτά και τρόφιμα με θεραπευτικές ιδιότητες, μεταξύ αυτών και το σπαράγγι.
ΕΦΕΤ – Ελληνικός Οργανισμός Ελέγχου Τροφίμων. Διατροφικοί οδηγοί και στοιχεία για τη θρεπτική αξία λαχανικών.
Λουκάκος, Ηλίας Μαμαλάκης (επιμ.). Η ελληνική κουζίνα – παραδοσιακές συνταγές. Εκδόσεις γαστρονομίας. Αναφορές στη χρήση λαχανικών της ελληνικής υπαίθρου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου