Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙΝΟΦΑΝΟΥΣ ΛΕΥΙΤΙΚΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ, ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΦΟΡΟΥ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΤΤΑ ΚΑΙ ΑΘΛΗΦΟΡΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑΣ ΑΥΤΟΥ ΑΝΘΗΣ

Ἅγιοι γίνεσθε ὅτι ἐγὼ Ἅγιος εἰμί» (Α´ Πέτρ. 1, 16)
 ΑΓΙΟΣ. Κατά κανόνα ἐνίοτε καί κατ’ εἰωθός ἀεί,  εἰς τήν τῶν ἀνθρώπων σκέψιν ὁ ἅγιος ὁρᾶται ὡς ἕν ἐξωγήϊνο ὄν, καί ὡς ἐκ τούτου καί ἡ ἁγιότης ἐκλαμβάνεται, ὥς τι  οὐτοπικόν τε καί ἀνέφικτον, τουτέστιν ἄσχετον τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι ἀσφαλῶς  καί πολιτεύεσθαι ἐν τῇ πεπερασμένῃ ταύτῃ βιοτῇ καί γεώδει πραγματικότητι.
Ἀσφαλῶς καί βεβαίως οἱ ἅγιοι δέν εἶναί τινες ἐξωγήινοι, τινές ὑπερφυσικοί ἄνθρωποι, μερικοί τέλος πάντων συνάνθρωποι, οἵτινες ἔχουσι εἰδικά ἤ ἴδια χαρακτηριστικά τε καί χαρίσματα, ἅτινα καθιστῶσιν τούτους a priori ἁγίους ὡς κατέχοντάς τι ἐπί πλέον τῶν ὑπολοίπων ἀνθρώπων. 

Ἁπλῶς εἶναι ἀπολύτως ὡς καί ἡμεῖς ἅπαντες, τουτέστιν κοινοί ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι τιμῶσιν πρωτίστως τό «ἄνω θρώσκω» καί δευτερευόντως, διά τῆς χρηστῆς τῶν βιοτῆς, διά τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως αὐτῶν, διά τοῦ ἐναρέτου ἀγῶνος, διά τῆς ἀναλώσεως αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς ἔργοις ὑπέρ τῶν ἀδυνάτων συνανθρώπων καί διά τῆς ἐπιμόνου προσευχῆς, κατορθώνουν νά εὐαρεστήσωσι Θεόν τε καί ἠγαπημένα Τούτου πλάσματα,  καί ἐν τέλει Θεοδικαίως χαριτώνονται παρά τοῦ Κυρίου, καί οὕτω ὡς πρεσβευταί Αὐτοῦ καί ὄργανα τῆς Θείας Χάριτος δύνανται ἵνα ποιῶσιν μεγάλα τε καί ἐξαίσια θαυμαστά, ἐν ἄλλοις τῇ τοῦ Χριστοῦ εὐδοκίᾳ ποιοῦντες σημεῖα καί τέρατα μέ ἀποκλειστικόν σκοπόν τήν δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Ἐν ὀλίγοις οἱ ἅγιοί εἰσιν ἄνθρωποι χαριτωμένοι, δι’ ὅ καί ὁ Χριστός κατηξίωσεν αὐτούς διά τῆς ἀνεκτιμήτου δωρεᾶς τοῦ μεταφέρειν τήν Θείαν Χάριν ἐν ἀνθρώποις, διότι, ὡς λέγει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος, οἱ ἅγιοι εἶναι ἀπόδειξις τῆς ἀκενώτου Θεϊκῆς ἀγάπης, ἥτις οὐσιαστικά ἐκφράζεται διά τῆς δυνατότητος τοῦ αὐθεντικοῦ ἀνθρώπου νά καθίσταται κοινωνός τῆς θείας φύσεως καί κατά χάριν Θεός. «Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ αὕτη ἐστίν ἡ μέθεξις καί ἡ μετουσία τῆς αὐτοῦ Θεότητος».
Εἰς τήν αὐτήν γραμμήν καί ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, παρέχων τό τοῦ ἁγίου στίγμα, σημειώνει: «Ἄνθρωποι ὑπῆρχον κἀκεῖνοι ὡς καί ἡμεῖς καί οὐδέν πλέον ἡμῶν ἐκέκτηντο εἰ μή ταπείνωσιν καί τήν πρός τόν Θεόν ἀγάπην». Ἄνθρωποι λοιπόν ἦταν οἱ ἅγιοι καί εἰς οὐδέν διέφεραν ἡμῶν, ἐκτός τοῦ ὅτι εἶχον ταπείνωσιν, πίστιν καί ἀγάπην πρός τόν Θεόν.
Καί, εἰς τό ἴδιον μῆκος κύματος κινούμενος ὁ Θεσσαλονίκης ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, τονίζει: «Οἱ ἅγιοι εἶναι οὐσιαστικῶς οἱ αὐθεντικοί ἄνθρωποι, δηλαδή γνησιώτατοι ἄνθρωποι, τῶν ὁποίων ἡ καρδία  συνυφαίνεται μέ τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καί τήν ἀπαλλαγήν ἐκ τῶν παθῶν, ἅτινα ἀλλοτριώνουν τό «κατ’ εἰκόνα» καί συνεπῶς ἀλλοιώνουν καί ἀμαυρώνουν τό ἀνθρώπινον πρόσωπον».
Χαρακτηριστικώτατον δ’ ἐστί τοῦ τό ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Μεγάλου παράδειγμα. Καίτοι ἦτο κάτοχος τῆς θύραθεν σοφίας, χρηματίσας δή καί διδάσκαλος τῶν τέκνων τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου, ὁμιλῶν μεθ’ ἑνός ἀγραμμάτου ἀσκητοῦ, ἐζήτει διακαῶς τάς αὐτοῦ συμβουλάς, ὥστε οἱ παρευρισκόμενοι σκανδαλισθέντες τοῦ εἶπον: «Πῶς ἐστί δυνατόν ὑμεῖς αὐτός, ὁ μέγας διδάσκαλος καί κάτοχος τῆς Ἑλληνικῆς τε καί Ρωμαϊκῆς παιδείας ζητεῖς συμβουλάς παρ’ ἑνός ἀξέστου καλογήρου;».
Καί ὁ ἅγιος Ἀρσένιος ὅλως φυσικῶς ἀπήντησε: «Τήν Ἑλληνικήν καί Ρωμαϊκήν παίδευσιν καλῶς ἐπίσταμαι, ἀλλά τό ἀλφάβητον τοῦ ἀγροίκου τούτου οὔπω μεμάθηκα». Ἐν ἄλλοις λόγοις ἕτερον ἑκάτερον τῆς κοσμικῆς παιδείας ἐστι ἡ πνευματική σοφία. Καί εἶπεν τοῦτ’ αὐτό, διότι, ἐπειδή ἀκριβῶς ὁ ἅγιος ἔχει μεγάλην ταπείνωσιν, εἶναι  ἁπλοῦς καί ἀνεπιτήδευτος τοῖς  λόγοις, ταῖς πράξεσιν, ἁπλούστατος, προσηνής καί ἄμεσος εἰς τάς σχέσεις του μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους.
Δέν ἐνδιαφέρεται νά ἐντυπωσιάσει, δι’ αὐτό καί δεικνύει εἰς τούς ἄλλους ἀνθρώπους αὐτό, ὅπερ πράγματι εἶναι, καί, ὡς λίαν εὐστόχως ὁ Μέγας Βασίλειος, εἶπεν: «Οἷος εἶ, τοιοῦτος καί φαίνου». Ἐξ ἄλλου ὁ ταπεινός ἄνθρωπος εἶναι καί ἄνθρωπος ἀγάπης.
Ὁ ἐγωιστής οὐ δύναται ἵνα ἀγαπήσῃ ἕτερον οὐδένα, εἰ μή ἑαυτόν καί μόνον. Ἀντιθέτως ὁ ταπεινός ἄνθρωπος βιώνει ἐμπειρικῶς τήν τῆς ἀγάπης διάστασιν, ὡς δή τονίζεται ὑπό τοῦ ἁγίου Δωροθέου: «Ὅσον ἑνοῦταί τις τῷ πλησίον αὐτοῦ διά τῆς ἀγάπης, τοσοῦτον καί μετά τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ».
Ὁ ταπεινός ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει τάς  ἀδυναμίας καί τά ἐλαττώματα αὐτοῦ, δι’ αὐτό καί θεωρεῖ ἑαυτόν «ὑποκάτω ἁπάσης τῆς κτίσεως». Δέν θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὁ ὀμφαλός τῆς γῆς καί τοῦ ἐνδιαφέροντος τῶν ἄλλων. Ὁ ταπεινός ἄνθρωπος ἀναγνωρίζει οὐσιαστικῶς ὅτι αἱ ἱκανότητες καί αἱ δεξιότητες, ἅτινας κατέχει, εἶναι δῶρον Θεοῦ.
Αὐτοί ἀκριβῶς οἱ ἄνθρωποι λόγω τῆς αὐθεντικότητας αὐτῶν κατόρθωσαν ἵνα ἑνωθῶσιν μετά τῶν θείων τε καί  ἀκτίστων ἐνεργειῶν, καί νά γίνουν οὕτω θεοί κατά χάριν, καί ὡς ἐκ τούτων, καί ἐν Πάτραις Ἀχαΐας,  πανθομολογεῖται καί κηρύσσεται πρός δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ ἡμῶν Θεοῦ, καί ὁ σύγχρονος «ὁσιομάρτυς ἐκ τῆς ἱερατικῆς φάρας» τῶν Ζαροχλεΐκων, σημειοφόρος καί θαυματουργός, π. Νικόλαος Πέττας, ἅγιος καί ἀκάματος  ἐργάτης τοῦ Κυριακοῦ Ἀμπελῶνος, ὅστις ἐλάμπρυνεν τό ἱερατικόν ὑπούργημα διά τῆς πολυσχιδοῦς αὐτοῦ διακονίας, ταπεινότατος διάκονος τοῦ Ὑψίστου καί μέγας θεράπων τῶν ἀνθρώπων.
Καθηγητής  τε καί διδάσκαλος τῆς θύραθεν σοφίας καί βαθύς γνώστης τῆς ἄνωθεν κατερχομένης τοιαύτης. Ἐγαλούχησε θεαρέστως πλῆθος φοιτητῶν καί πνευματικῶν ἀνθρώπων, οἵτινες λαμπρύνουσι τήν σήμερον, Ἐκκλησίαν τε καί ἐπιστήμην. 
Καί ὁ σημειοφόρος οὗτος π. Νικόλαος Πέττας,  μετά τῆς ἀθληφόρου αὐτοῦ κυρα-πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, τήν σήμερον εἰσίν ὁδοδεῖκται καί φωτεινά παραδείγματα πρός μίμησιν δι’ ἡμᾶς, τούς ἐν Πάτραις οἰκοῦντας, ἀλλ’ καί ἁπανταχοῦ τοῦ κόσμου παροικοῦντας. Εἰσίν ὄντως φαεινοί ὁδοδεῖκται,  οἵτινες δεικνύουσιν τήν ἀληθινήν ὁδόν, τήν ἀπάγουσαν εἰς τήν τῶν Οὐρανῶν Βασιλείαν.
Εἶναι δέ ἀδιάψευστος  πραγματικότης ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος χρείαν ἔχει τοιούτων ἁγίων ἀνθρώπων, ὡς παραδειγμάτων πρός μίμησιν, διότι ἔχει ἀπολέσει τήν αὐθεντικότητα αὐτοῦ, καί οὕτως ἀδυνατεῖ ὅπως καταλάβῃ τόν  ὕψιστον προορισμόν αὐτοῦ.
Ἡ ἑκουσία ὑποδούλωσις αὐτοῦ εἰς τά σατανικά πάθη, καί ἰδίως ὁ ἑωσφορικός ἐγωισμός καθίστανται  αἰτία, ὥστε νά γίνῃ ἡ ζωή αὐτοῦ κόλασις. Ἡ παγκόσμιος ἀκαταστασία, ἡ ἀναταραχή τῶν ἐθνῶν καί ἡ οἰκονομική κρίσις, καί κατ’ ἐξοχήν ἡ κρίσις ἰδανικῶν, ἰδεῶν,  θεσμῶν τε καί  ἀξιῶν, ἀποτελοῦν συνέπειαν τῆς ἀπώλειας τῆς αὐθεντικότητος αὐτοῦ.
Ἐπιβάλλεται τουτέστιν ὁ ἄνθρωπος ἵνα αὐτοπροσδιορισθῇ εἰ δυνατόν ἐπανευαγγελισθῇ, καί οὕτως ἐπανακτήσῃ τόν βαδισμόν αὐτοῦ, ἄνω καί πρόσω.
Καί νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος,  καί ἰδού ἅγιοι πρός μίμησιν, οἵτινες διά τοῦ πνευματικοῦ καί κοινωνικοῦ αὐτῶν ἀγῶνος, διά τῆς αὐτοθυσίας πρός τόν συνάνθρωπον καί τόν παραπεσόντα πλησίον, κατώρθωσαν ἵνα καταστοῦν πρεσβευταί τοῦ Κυρίου καί ἀρωγοί εἰς τάς ἡμετέρας δυσκολίας, ἰδίως εἰς τούς ἐπιζητοῦντας τάς ἑαυτῶν πρός Κύριον πρεσβείας.
Καί ὁμιλῶ διά τά νέα μυρίπνοα ἄνθη τῶν Πατρῶν, τόν πατρο-Νικόλαον καί Ἀνθήν τήν ἀθληφόρον, ὡς εὐστόχως ἔφη ὁ ἅγιος πρῶτος του Ἁγίου Ὄρους γέρων Μάξιμος ὁ Ἰβηρίτης.
Ἐπιβάλλεται λοιπόν τήν σήμερον, ὅτε τό ἠγαπημένον πλάσμα τοῦ Θεοῦ ταλανίζεται, ἐπιβάλλεται , λέγω, ἡ στροφή καί ἡ ἀναφορά ἡμῶν, εἰς τούς ἁγίους, καί συγκεκριμένως ἐνταῦθα καί εἰς τόν καινοφανέντα θαυματουργόν,  τόν ἐν Πάτραις ἀθλήσαντα καί σπείρας ρασοφόρων θῦμα, σημειοφόρον π. Νικόλαον Πέττα, καί ὄντως ἡ υἱοθέτησις καί βίωσις ἐκ μέρους ἡμῶν τῶν ἀρετῶν αὐτοῦ καί τῶν ἀρετῶν ἁπάντων τῶν ἁγίων, ἀποτελεῖ ἴσως τήν μόνην ἐλπίδα, ὥστε νά καταστῇ ὁ κόσμος μας ὀρθότερος, πιό αὐθεντικώτερος καί ἀνθρωπινώτερος.
Ὄντως δ’ ἐπιβεβλητέον ἐστί, εἰδικῶς εἰς τήν ἄγονον σύγχρονον  ἐποχήν, νά παρακολουθῶμεν, ἐντός τῆς γενικῆς πνευματικῆς ἀπνοίας καί τοῦ πελάγους τῆς ἀνθρωπίνης ἀδιαφορίας, διά τό ἐπέκεινα, νά μιμώμεθα ἀνθρώπους ἀόκνους καί ἀκάματους ἐν τῇ μοιχαλίδι ταύτῃ διαστάσει, οἱ ὁποῖοι, ἀγωνισθέντες ὑπέρ  τῶν δικαίων Κυρίου τοῦ Παντοκράτορος, κατώρθωσαν διά τῶν ἀγώνων τέ καί τῶν παλαισμάτων τῶν νά κερδίσουν τούς Κυριακούς ἀμαράντους στεφάνους, καί τοιουτοτρόπως διά τῆς τοῦ Χριστοῦ Χάριτος, νά ποιῶσιν μεγάλα καί θαυμαστά, ἔνδοξά τε καί ἐξαίσια.                                   
Πρός δόξαν Θεοῦ ἀναφέρονται ἐνταῦθα σημεῖά τινα, ἅτινα συνετελέσθησαν τῇ πρεσβεῖᾳ πρός Ἰησοῦν τοῦ ἁγίου λευϊτικοῦ ζεύγους, τοῦ σημειοφόρου π. Νικολάου Πέττα καί τῆς αὐτοῦ πρεσβυτέρας ἀθληφόρου Ἀνθῆς Πέττα. Βεβαίως, ἐάν τις εὐλαβής Χριστιανός ἐπιθυμεῖ, ὅπως ἐνημερωθεῖ πληρέστερον, ἄς ἀνατρέξῃ εἰς τήν βιβλιογραφίαν, εἰς τούς ἱστοτόπους καί εἰς τάς ἐφημερίδας. Ἐκεῖ θά εὕρῃ πολλά περί τῆς τῶν συγχρόνων ἁγίων θαυμαστῆς βιοτῆς ἀλλά καί πλῆθος μαρτυριῶν περί τῶν θαυμάτων τῶν ἐν Ἑλλάδι, ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, ἐν τῇ μαρτυρικῇ Κύπρω, ἐν Εὐρώπῃ καί ἁπανταχοῦ τοῦ κόσμου.
Τά ἀποκαλυπτικά σημεία παρατίθονται, ὡς ἀκριβῶς ἐλέχθησαν καί κατεγράφησαν ὑπό τοῦ ἐμοῦ υἱοῦ Ἰωάννου Πανουτσακοπούλου (0030-2610344383), χειροτεθέντος Ἀναγνώστου ὑπό Σεβ. Μητρ. Γόρτυνος κ. Ἱερεμίου καί σπουδαστοῦ τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς Θεολογίας ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ Ἀθηνῶν:

ΜΑΡΤΥΡΙΑ κ. ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛ ΕΚ ΠΑΤΡΩΝ (τηλ.: 0030-2610332932).

ΜΥΡΟΒΛΥΣΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΑΤΙΚΟΥ ΖΕΥΓΟΥΣ
Διηγεῖται ἡ κ. Ἀγγελική Παπαμιχαήλ, μία ἀπό τίς μυροβλυσίες τοῦ ἱερατικοῦ ζεύγους Πέττα, καί συγκεκριμένως τοῦ π. Νικολάου.
«Μία φορά ὁ π. Νεκτάριος ἦλθε πολύ κουρασμένος μέ πυρετό ἀπό λειτουργίες στήν ὑπηρεσία του στήν Γορτυνία. Φοβήθηκα μήπως εἶχε πάθει πάλι πνευμονία. Ἦταν ἀρχές τοῦ 2016 καί τοῦ ἔφτιαξα ζεστό φαγητό καί τόν φιλοξένησα τό μεσημέρι ἐκεῖνο, γιά νά ξαποστάσει καί νά πάει στό Νοσοκομεῖο. Ὅταν ἀποχώρησε ὁ π. Νεκτάριος, ἐνῶ ἤμουν στήν κουζίνα, ἐμφανίζεται ἕνας ψηλός ρασοφόρος πίσω μου δεξιά μέ ἔντονη μυροβλυσία γιά πολλή ὥρα. Τονίζω, σεβαστοί πατέρες τοῦ Ἄθωνα καί λοιποί χριστιανοί, ὅτι ὅλα αὐτά τά ἔζησα ὁλοζώντανα καί ὄχι στόν ὕπνο μου.
Πῆρα λοιπόν ἀμέσως στό τηλέφωνο  τήν γερόντισσα μοναχή Ἀκακία (0030-2294077053), ἡ ὁποία εἶναι στήν Ἱ. Μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος Λυρείου, στό Μάτι Ἀττικῆς, τῆς Ἱ. Μητρόπολης Κηφισίας. Ἡ μοναχή μου εἶπε ὅτι ἦταν ὁ π. Νικόλαος καί μέ εὐχαρίστησε μέ τήν ἐμφάνιση καί τό μύρο, διότι διακόνησα τόν κληρικό γιό του. Τό εἶπα κατόπιν στόν πνευματικό μου γέροντα ἀρχιμ. Γαβριήλ Χριστόπουλο. Μοῦ ὁμολόγησε ἀκριβῶς τό ἴδιο μέ τήν μοναχή Ἀκακία, ὅτι δηλαδή ἦταν ὁ μακαριστός γέρων πατρο-Νικόλαος καί ἦλθε, γιά νά εὐλογήσει τό σπίτι μου καί νά μέ εὐχαριστήσει.
Κάθε φορά πού πηγαίνω προσκύνημα στό τάφο, ὅπου ἀναπαύονται, στήν Παναγία τήν Ἀλεξιώτισσα, νιώθω τήν παρουσία τους. Τό συγκεκριμένο μνῆμα ἔχει πνευματικό φῶς καί ἀγαλλίαση. Δύο λευκά περιστέρια μόνιμα συντροφεύουν τούς κεκοιμημένους ἐκεῖ. Νιώθουμε ἔντονη πνευματικότητα. Ἡ ἐγγονή μου Μαρία ἀναφέρει χαρακτηριστικά ὅτι βλέπει ἐκεῖ τό ἱερατικό ζεῦγος νά ἀναπαύονται σέ ὡραῖα κρεβατάκια! Τό λάδι ἀπό τήν κανδήλα εἶναι ἰαματικό καί προσφέρει γιατριά. Ἀκόμη εὐωδιάζει καί βγάζει μυροβλυσία ἡ φωτογραφία πού προσεύχεται τό ἱερατικό ζεῦγος. Τό νιώθουμε συχνά».

ΔΙΩΚΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΤΟ ΙΕΡΑΤΙΚΟ ΖΕΥΓΟΣ
Ἐπίσης ἡ κ. Ἀγγελική Παπαμιχαήλ ἀναφέρει ὅτι γιά πολλές δεκαετίες ὑπέφερε ἀπό δαιμονικές ἐπιθέσεις, πού τήν ταλαιπωροῦσαν στόν ὕπνο. Ἔκανε ἁγιασμούς, εὐχέλαια, μυστηριακή ζωή, ἀλλά αὐτά ἐπέμεναν. Τό σπίτι της ἔνιωθε ὅτι ἦταν βαρύ ἀπό ἀρνητικά πράγματα. Ὅταν ἀπό πιστή νέα ἀπό τήν Καισαριανή ἔλαβε τήν φωτογραφία τους καί τήν τοποθέτησε μέ σεβασμό, γιά νά καθαρίσει τό σπίτι της, πραγματικά ἀπαλλάχθηκαν ἀπό κάθε κακό. Τά θαυμαστά, πού ἔχει ἀκούσει γιά τήν δύναμη αὐτοῦ τοῦ ζεύγους ἀπό πνευματικούς κύκλους, τά ἀπολαμβάνει καί ἡ οἰκογένειά της. Εἶναι βαθιά εὐγνώμων σέ αὐτό τό ἱερατικό ζεῦγος. 

ΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΓΟΝΟΥ ΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
«Θά πῶ ἕνα ἄλλο θαῦμα, διότι κάθε ἑβδομάδα διαφορετικά θαύματα βιώνουμε μέ τήν πρεσβεία τους. Τοῦ γιοῦ μου Στεφάνου ἡ γυναίκα ἦταν ἔγκυος καί, ὅταν τῆς ἔκαναν τήν προγενετική ἐξέταση νά δοῦν γιά τό μωρό, ἐντοπίστηκε ὑγρό στό κεφαλάκι του καί στενοχωρηθήκαμε πολύ. Ἀμέσως ἀρχίσαμε πολλές προσευχές. Ἐγώ ἔχω τήν φωτογραφία τοῦ πατρο-Νικόλαο, τό φυλαχτό ἀπό τά ἄμφιά του πού πυρώνει καί μυροβολεῖ. Παρακαλοῦσα τόν π. Νικόλαο νά γιατρέψει τό ἐγγόνι μου. Τήν σταύρωνα μέ τήν φωτογραφία τοῦ ἱερατικοῦ ζεύγους καί τό κομματάκι ἀπό τό πετραχήλι τοῦ π. Νικολάου τή νύφη μου, καί μέ ἄλλα ἅγια. Τήν φωτογραφία μέ τό φυλακτό τήν πῆρε ὁ γιός μου στήν Ἀθήνα, ὅπου θά πήγαιναν καί σέ ἄλλους γιατρούς. Καί ἔκαναν ἄλλη ἐξέταση καί γύρισαν χαρούμενοι στήν Πάτρα. Βγῆκε γιά πρώτη φορά καθαρή. Εὐχαριστῶ τούς ἀείμνηστους Γέροντες π. Νικόλαο καί τῆς πρεσβυτέρα του.
Τό βράδυ προτοῦ κοιμηθῶ προσευχόμουν μέ τό κομποσχοίνι μου στό κρεβάτι καί στόν π. Νικόλαο. Τόν ἐπικαλέσθηκα. Καί ὅπως προσευχόμουν, μοῦ πέρασε ἀπό τά μάτια μου ἡ φωτογραφία του, ὥς ἱερέας μέ  μαῦρα ράσα. Μετά ἀπό δύο ἡμέρες ἔλαβα ἀπό τήν Γεωργία τήν φωτογραφία του, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως τόν εἶδα. Δοξασμένος ὁ Κύριος. Νά ἔχουμε τήν εὐχή του. Γεννήθηκε τό ἐγγόνι μου ἕνα ὡραῖο ἀγοράκι, πού θά τό βαπτίσουμε Νικόλαο. Γερό νά μᾶς ζήσει. Καί νά εἶναι μέχρι τέλους γερό καί φωτισμένο».


ΟΦΘΑΜΟΦΑΝΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑΣ ΑΝΘΗΣ
Λέει ἀκόμη ἡ κ. Ἀγγελική Παπαμιχαήλ. «Ἕνα ἄλλο βράδυ ἔκανα κομποσχοίνι στήν πρεσβυτέρα Ἀνθή, διότι μέ κάτι ἤμουν στενοχωρημένη καί ἤθελα νά μέ ἐνδυναμώσει. Καί μετά ἀπό λίγο μοῦ ἐμφανίσθηκε ζωντανή πάνω ἀπό τά μάτια μου, δεξιά ἀπό τό κρεβάτι μου, λίγο ψηλά καί μέ κοίταζε μέ κατανόηση στοργικά. Τό κεφάλι της εἶχε μικρή κλίση πρός τά δεξιά, σάν νά μέ συμπονοῦσε. Ἦταν μέ τήν σεμνή ἔνδυσή της καί μέ τήν μαύρη μανδήλα της, ἀπό τήν μέση καί πάνω. Ἦταν δυνατή σάν τριαντατριῶν ἐτῶν, ὄχι ταλαιπωρημένη. Συνοδευόταν ἀπό σύννεφο, ὅπως τήν ἁγία Νεφέλη. Καί μπροστά σέ αὐτό τό ἀποκαλυπτικό θέαμα φώναξα ἀπό χαρά τήν θυγατέρα μου Ἀναστασία. Ξαφνικά χάθηκε. Νά ἔχουμε τήν εὐχή της».

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ
Ἀναφέρει ἐπίσης ἡ κ. Ἀγγελική Παπαμιχαήλ. «Πρίν 20 μέρες ἦλθε ἡ ἀδελφή μου Βασιλική ἀπό τόν Λάγκουρα στό σπίτι μου, γιά νά μέ δεῖ.  Μοῦ εἶπε τίς στενοχώριες της καί τῆς μίλησα γιά τά θαύματα τοῦ π. Πέττα Νικολάου. Τῆς ἔδωσα μάλιστα καί τό φωτοαντίγραφο ἀπό τό ἀφιέρωμα γιά τό ὅσιο ἱερατικό ζεῦγος π. Νικόλαο Πέττα καί πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, πού ἔκανε ὁ δημοσιογράφος κ. Π. Σακελλαρόπουλος, στό ἔνθετο «Σελίδες τῆς ἀγάπης» τῆς ἐφημερίδας «Πελοπόννησος» τῆς Κυριακῆς 10 Ἰανουαρίου 2016 (σ. 23/3). Ἐκεῖ ἔχει καί τήν φωτογραφία τοῦ ἱερατικούς ζεύγους.
Τό πῆρε μέ πίστη καί μέ τήν φωτογραφία σταυρώνει τό σπίτι της. Ἔκανε προσευχή ἡ ἴδια, γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τήν ἐνόχληση τῶν κακῶν λογισμῶν, τό ἴδιο ἔκαναν καί οἱ κόρες της, πού μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι Μοναχές. Ναί, ἔχει δύο κόρες Μοναχές.
Μετά ἀπό ἀρκετές ἡμέρες ἦρθε χαρούμενη, γιά νά μέ ξαναδεῖ καί αὐθόρμητά μου εἶπε: «Ἀδελφή, ὁ παπα – Νίκος ὁ Πέττας εἶναι ἅγιος». «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος καί θαυματουργός ὄντως! Τοῦ ζήτησα μέ δάκρυα νά μεσιτεύσει στόν Κύριο γιά τούς λογισμούς μου καί νά μοῦ ἠρεμήσει τό σπίτι μου καί εἰσακούσθηκα. Τό εἶπα καί στόν πνευματικό μου, τόν ἀρχιμ. Γαβριήλ  πού λειτουργεῖ στό ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο τῆς Μητρόπολης Πατρῶν, καί μοῦ εἶπε: «Ναί, ἔχω ἀκούσει καί ἐγώ πολλά θαύματα τοῦ ἱερατικοῦ αὐτοῦ ζευγαριοῦ».
Βέβαια τήν ρώτησα συγκεκριμένα καί ἐγώ: «Τι εἶδες, ἀδελφή;». Καί μοῦ ἀπάντησε: «Εἶχα δαιμονικούς λογισμούς. Εἶχαν κάνει φωλιά μές τό μυαλό μου. Ἄν καί ἔκανα πάντα πνευματική ζωή, καλοῦσα ἱερεῖς γιά ἁγιασμούς, εὐχέλαια δέν ἔφευγαν. Εἶχα σατανικό πόλεμο καί ἐνδοοικογενειακούς ἔντονους πειρασμούς. Πολλές προσευχές ἔκανα. Μαζί καί οἱ κόρες μου, ἡ Μοναχή Ἀκυλίνα στήν Μονή τῆς Παναγίας Πορταριᾶς Βόλου, καθώς καί ἡ Μοναχή Νεκταρία, πού ἀσκητεύει στήν Μονή τοῦ Ἁγίου Σωφρονίου – Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στήν Κερατέα. Καί γιά δόξα Θεοῦ εἶδα τόν π. Νικόλαο, πού μου εἶπε: «Οἱ προσευχή σου εἰσακούσθηκε, θά γίνεις καλά», καί πραγματικά ἀπαλλάχθηκα ἀπό τήν μάστιγα πού χρόνια μέ τυραννοῦσε.
Καί ὄντως, μέ τό πού μπῆκε στό σπίτι τό ἀπόκομμα ἐφημερίδας μέ τήν φωτογραφία τοῦ πατρο-Νικόλαο καί τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, τό ὁποῖο μου τό ἔδωσε ἡ εὐλαβέστατη ἀνιψιά μου, Ἀναστασία Παπαμιχαήλ, ἀμέσως καί  τά πειρασμικά ἐκδιώχθηκαν. Πιστεύω δέ ἀκράδαντα ὅτι ὁ π. Νικόλαος μέ ἔκανε καλά. Τόν εἶδα ζωντανό ὡς φυγαδευτής τῶν δαιμόνων. Ναί ἀπό τήν στιγμή πού μπῆκε τό ἀπόκομμα τῆς ἐφημερίδας μέ τήν φωτογραφία τοῦ ἁγίου ζευγαριοῦ στό σπίτι μου.  Σταύρωσα μέ τό ἀπόκομμα τό κεφάλι μου, καί μέ θαυμαστό τρόπο ἐπῆλθε ἐν Χριστῷ εἰρήνη. Πραγματικά ἀπό τό λευϊτικό αὐτό ζεῦγος μπῆκε φῶς Χριστοῦ καί θεϊκή γαλήνη στό σπίτι μου».

ΘΑΥΜΑ ΙΑΣΗΣ ΥΠΟ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ:
ΑΓΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ ΚΑΙ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΤΤΑ
«Ἐπίσης ὁμολογῶ γιά δόξα Θεοῦ, ἐγώ  ἡ κ. Ἀγγελική Παπαμιχαήλ ἡ ὁποία διαμένω ἔναντι τῆς πατρικῆς οἰκίας τοῦ πατρο-Νικόλαου (Παρνασσοῦ 34, Πάτρα),  τό ἑξῆς θαῦμα, πού βίωσα μέ τήν περιπέτεια τῆς ὑγείας μου. Ἦταν φθινόπωρο τοῦ 2015. Ἡ Χρυσαυγή, ἡ κόρη μου, ἡ γιατρίνα, πού πιστεύει στά θαύματα τῶν ἁγίων, ἄκουσε μία ἀνδρική μεγάλη φωνή, πού τήν προέτρεπε (πού πιστεύουμε ὅτι εἶναι τοῦ παπα-Νικόλαου). «Θά πᾶς τή μητέρα σου στό γιατρό. Ἔχει καρκῖνο τοῦ θυροειδῆ».
Ἀμέσως ξύπνησε καί εἶπε στόν σύζυγό της Διονύσιο: «Θά πάω τή μητέρα μου στό γιατρό». Ἡ ἀδελφή της Ἀναστασία τῆς εἶπε: «Μιά χαρά εἶναι ἡ μάνα, βρέ Χρυσαυγή, τι ἔπαθες;». Ἀπό τότε ἐνήργησε ὁ πάπα-Νικόλας ἕως τό χειρουργεῖο… Ὄντως διεγνώσθη καρκίνος τοῦ θυροειδῆ καί ἐπιβεβαιώθηκαν οἱ λόγοι τοῦ πατρο-Νικόλα. Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θυματουργοί. Καί συνεχίζει ἡ κ. Ἀγγελική: «Δέν θά πῶ πολλά, γιά νά μήν σᾶς κουράσω. Θά πῶ τήν οὐσία. Τήν ὥρα τοῦ χειρουργείου παραβρέθηκαν καί συνεργάσθηκαν οἱ δύο ἅγιοι σημειοφόροι Γέροντες γιά τήν ἐνίσχυσή μου καί τήν θεραπεία μου.
Ὁ ἅγιος Σοφιανός, ἐπίσκοπος Δρυϊνουπόλεως καί ὁ πατρο-Νικόλας Πέττας. Ξαφνικά εἶδε ὁλοζώντανα νά κρατῶ τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Σοφιανοῦ στό χέρι μου. Ἡ μορφή του, ἡ εἰκόνα του ἐμφανίσθηκε θαυμαστά στό χέρι μου, ἐνῶ ἤμουν στό κρεβάτι μετά τήν ἐπέμβαση καί γιά αὐτό ἔκανα νά φιλήσω τήν μορφή του, ἀλλά, ὅταν ἔφθασα κοντά, τό δάχτυλό μου χάθηκε.
Ὁ πατρο-Νικόλας μετά τό χειρουργεῖο, στόν ὁποῖο προσευχόμουν καί ζητοῦσα μέ δάκρυα τήν παρουσία του, μοῦ ἔκανε τό ἑξῆς σημεῖο. Ἄνοιξε τήν ὀροφή τοῦ δωματίου μου καί ἔβγαινε ἄπλετο οὐράνιο φῶς, πού ἔνιωθα ὅτι μέ καθάρισε καί τό ὁποῖο μέ θεράπευσε. Εἶμαι ὑγιέστατη καί δοξάζω τ Θε. Μεγάλη ἡ Δόξα Του».

ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ Ο π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΕ ΕΥΛΟΓΟΥΣΕ
Ἄλλο μεγάλο θαῦμα εἶναι ἔγινε κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ γέροντος πατρο-Νικόλαο τήν 5η Ἰανουαρίου τοῦ 2000, στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Ζαροχλεΐκων, εἶναι καί τό ἑξῆς, πού ἀφηγεῖται ἡ κ. Ἀγγελική Παπαμιχαήλ. «Εἶδα τό δεξί χέρι του ὑψωμένο νά μᾶς εὐλογεῖ ὅλους ξεχωριστά. Ὅταν πλησίασα γιά νά τόν προσκυνήσω τό εἶδα σέ αὐτή τήν στάση ὑψωμένο. Ὅταν γύρισα στό σπίτι μου, λέω στούς δικούς μου ὅτι ὁ πατρο-Νικόλας μας εὐλογοῦσε ὅλους μας, Ναι, μᾶς εὐλόγησε. Νά ἔχουμε τήν εὐχούλα του. Σκέφθηκα ὅτι ἔτσι θά κάνουν σέ ὅλους τους ἱερεῖς. Θά τούς βαλσαμώνουν τά χέρια καί σάν ρομπότ μέ τά τρία δάκτυλα θά εὐλογοῦν. Γιατί μας εὐλογοῦσε ὅπως ὁ Χριστό. Τό εἶχα πεῖ καί στόν ἀείμνηστο ἄνδρα μου.
Μετά ἀπό δεκατρία χρόνια ὅμως ἔμαθα τήν ἀλήθεια, ὅτι τά χέρια του ἦταν κάτω καί κρατοῦσαν τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, ὅπως φαίνεται καί στήν σωζόμενη φωτογραφία. Δέν τό κατάλαβα τότε. Νόμιζα ὅτι τούς ἱερεῖς τούς βαλσαμώνουν, ὅταν εἶναι πεθαμένοι. Ἀπό τή φωτογραφία του, πού εἶδα μέ τά χέρια του σταυρωμένα νά κρατᾶ τό Εὐαγγέλιο, κατάλαβα ὅτι ἦταν θαῦμα. Καί τά ἔχασα. Εἶπα μεγάλο θαῦμα ἦταν καί αὐτό».

Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΑ
Καί συνεχίζει τίς μαρτυρίες ἡ κ. Ἀγγελική Παπαμιχαήλ. «Ἐπίσης, νά ἀναφέρω ὅτι ὅλοι οἱ ἐνορίτες Ἁγίου Γερασίμου Πατρῶν ὁμολογοῦν ὅτι ὅλη ἡ ρίζα τῆς οἰκογενείας αὐτῆς εἶναι ἅγια. Τόνιζε ὁ ἀείμνηστος σύζυγός μου Δημήτριος ποτέ νά μήν σταματήσουμε τήν ἐπικοινωνία μέ αὐτήν τήν οἰκογένεια. Τούς ἀγαποῦσε καί τούς σεβόταν καί ἔλεγε ὅταν πεθάνει θά περάσει τό σκήνωμά του ἔξω ἀπό τό σπίτι αὐτό, γιά νά πάρει τήν εὐχή τους! Ὅλη ἡ πνευματικότητα ὀφείλεται στήν ὄντως Χριστιανή μητέρα τους καί ἀρχόντισσα ἀπ’ τήν Κεφαλονιά Σοφία Τζάκη - ἰδιαίτερα ἐλεήμων – σοφή καί ἅγια γυναίκα. Αὐτό τό ὁμολογοῦν ὅλοι οἱ παλαιοί συμπολίτες, ὅτι ἦταν ἡ ἁγία γυναίκα καί ἀρχόντισσα τῶν Πατρῶν.
Σέβεται ἐπίσης ὁ Γέροντας Ἰσίδωρος τήν Ἑλένη, ἀδελφή του π. Νικολάου. Τά ἀδέλφια τοῦ π. Νικολάου ἔδωσαν ἀγάπη καί φιλοξενία στά ὀρφανά παιδιά τοῦ πλησίον ἀπό τό σπίτι τούς Σκαγιοπούλειο Ὀρφανοτροφεῖο. Ἐκκλησιάζετο καί ἐκεῖ ἡ οἰκογένεια Πέττα στόν Ναό τῆς Θείας Μεταμορφώσεως καί ἔδιναν ἀγάπη καί θαλπωρῇ στά ταλαίπωρα ἀπό τήν φτώχια καί τόν ἐμφύλιο σπαραγμό παιδιά τοῦ Ὀρφανοτροφείου. Πολλά ἀπό αὐτά ἔγινα καί ἀσκητές τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
 Ὁ Νικόλαος μετά τήν γέννηση τῆς θυγατέρας του Ζωής, ἐγκαταστάθηκε στήν περιοχή Ἄνθεια τῆς Πάτρας. Ὡστόσο ἔφερνε τήν οἰκογένειά του συχνά στήν ἀδελφή του Ἑλένη, καί ἔτσι τούς ἔβλεπα. Ἦταν πολύ καλή ἡ Ἑλένη! Ὁ π. Νικόλαος εἶχε δώδεκα παιδιά. Τά μεγάλωσε μέ τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή μέ κόπο, θυσίες, ταπεινά καί σιωπηλά. Τό πρῶτο παιδί τό μεγάλο τό ἔχασε σέ αὐτοκινητικό δυστύχημα. Ἦταν ἡ Σοφούλα. Καλή καί ἔξυπνη κοπέλα. Ἀγαποῦσε καί φρόντιζε ὅλα της τά ἀδέλφια. Ὁ ἀδελφός του π. Νικολάου, ὁ Παναγιώτης ἔγινε ἀσκητής τοῦ Ἄθωνα.
Τελειώνοντας, εὐχαριστῶ τό Θεό πού μας ἀξίωσε νά τούς γνωρίσουμε αὐτούς τούς ἁγίους καί περιφρονημένους ἀπό τό ψεύτικο σύστημα τῆς ἐποχῆς μας ἀνθρώπους. Τό κέντρο τῆς ζωῆς τους ἦταν ὁ Χριστός καί ὄχι τά ψεύτικα πρόσωπα πού λάμπουν ὡς λαμπιόνια στήν ἐποχή μας.
 Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί, καί ὁ π. Νικόλαος καί ἡ πρεσβυτέρα τοῦ Ἀνθή. Ἡγιασμένο παρά Θεῷ λευιτικό ζεῦγος. Νά πρεσβεύουν γιά ὅλους μας. Εἶναι ζωντανοί καί βοηθοῦν. Ὅσοι δέν παρασύρονται ἀπό τίς σειρῆνες, πού κινεῖ ὁ πειρασμός καί τούς ἐπικαλεσθοῦν θά δοῦν καλό στό σπίτι τους».

ΜΗΝΥΜΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΤΕΣ
Ὁ χαρισματικός Γέροντας Ἰσίδωρος Μενοῦνος, ὁ ἀόμματος, ὁ Φιλοθεΐτης τοῦ Ἄθωνα, πού ἀνατράφηκε μέσα στήν ἁγία οἰκογένεια τοῦ Ἀνδρέου καί Σοφίας Πέττα τῶν Πατρῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν γονεῖς τοῦ σημειοφόρου π. Νικολάου, εἶπε σέ τρεῖς πιστούς Κύπριους ἀπό τήν Λευκωσία, τούς Ἀριστοτέλη Φειδία (00357-99623687), τόν Κωνσταντῖνο Μυριανθέα καί τόν Εὐστάθιο Χρυστοδούλου τόν Ὀκτώβριο 2015, τούς λάλησε ὁ π. Ἰσίδωρος ὅτι τό ἱερατικό ζεῦγος εἶναι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, πού τελοῦν θαυμαστά σημεῖα.
  Τούς λάλησε ἐπίσης ὁ ἴδιος γέροντας ἀσκητής π. Ἰσίδωρος ὁ ἀγιορείτης ὅτι ἔδωσε ἐντολή ὁ Ἡγούμενος καί ἱεραπόστολος Γέροντας Ἐφραίμ ἀπό τήν Ἀριζόνα νά μηνύσει στά παιδιά τοῦ ἀείμνηστου λευιτικοῦ ζεύγους, καί ἰδιαίτερα στόν υἱό τους π. Νεκτάριο ὅτι ὀφείλει νά τελέσει τήν ἐκταφή τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἱερατικοῦ ζεύγους καί νά τοποθετήσει αὐτά σέ δύο χωριστές λάρνακες, ὅπως τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ στήν Νέα Μάκρη τῆς Ἀττικῆς. Καί τότε οἱ πιστοί θά ζήσουν ἀκόμη μεγαλύτερα θαύματα ἀπό τό ἁγιασμένο ζεῦγος.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΗΧΗΤΡΙΑΣ κ. ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΕΡΕΤΗ ΕΚ ΠΑΤΡΩΝ
 «Ἀπό δώδεκα ἐτῶν γνωρίζω τόν π. Νικόλαο, ἦταν ἅγιο παιδί». Ἀκόμη ἀναφέρει ὅτι στό σπίτι της ἔγινε τό προξενιό ἀπό τόν πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Παπασταύρου τοῦ καθηγητῆ Νικολάου μέ τήν Ἀθνή. Ὅταν ὁ τότε καθηγητής Νικόλαος Πέττας εἶδε τήν Ἀνθή εἶπε: «Ἁγία γυναίκα εἶναι αὐτή, αὐτή θά νυμφευθῶ». Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ τούς ἔδωσε τώρα ἰαματική δύναμη, θαυματουργή, πρεσβευτική. Νά σκεφθεῖ κανείς μόνο ἡ φωτογραφία ἔχει πνευματική δύναμη νά καθαρίζει ἀπό δαιμονικές ἐπιρροές ὄχι μόνο τά σπίτια, ἀλλά καί τίς διάνοιές μας».

ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ
ΑΘΑΝΑΣΙΟ Ν. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
«Στρατονομία Καρδίτσας. Εἶχε ἀργήσει 1 - 2 λεπτά νά πάει στή φρουρά μέ ἄλλους φαντάρους. Ὁ λοχίας τούς εἶπε ὅτι θά τούς βγάλει σέ ἀναφορά καί θά τιμωρηθοῦν, γιατί καθυστέρησαν. Ὁ στρατιώτης ἐπικαλέσθηκε τόν πατρό-Νικόλαο καί εἶπε: «Ἀφοῦ ἀργήσαμε πρέπει νά τιμωρηθοῦμε. Ἀλλά ἄς εἶναι τουλάχιστον ἡ ποινή ὄχι βαριά καί ἄς τιμωρήσει αὐστηρά μόνο ἐμένα». Ὁ Ἀθανάσιος ἐπικαλέσθηκε τίς ἄμεσες πρεσβεῖες τοῦ π. Νικολάου καί πετάχτηκε μέ θάρρος, πού ποτέ δέν εἶχε πρίν, καί ἀμέσως εἶπε στό λοχία ὅτι: «Ναί ἀργήσαμε ἀλλά δέν φταῖνε οἱ ἄλλοι φαντάροι. Νά τιμωρήσετε ἐμένα! Συγχωρεῖστε τους κ. Λοχία! Τιμωρεῖστε ἐμένα, ἀλλά ὄχι τά ἄλλα τά παιδιά». Ὁ λοχίας τότε τοῦ εἶπε: «Μπράβο Καραγιαννίδη, παιδί μου, γιά τήν παρρησία καί τήν ἀνδρεία. Θά σέ προτείνω γιά τιμητική». Ὁ ἴδιος παραδέχεται ὅτι ἀπό μόνος του δέν θά τό ἔκανε ποτέ καί οὔτε εἶχε τέτοιο θάρρος. Ἀλλά παντοῦ ὁμολογεῖ ὅτι: «Ἦταν ὁ π. Νικόλαος». Τόν ἐπικαλεῖται πάντα.
Μᾶς ὁμολόγησε ἀκόμη: «Ἤμουν κρυωμένος μέ πυρετό καί τό κομματάκι ἀπό τά ἄμφια τοῦ π. Νικολάου στήν φωτογραφία, πού εἶναι μέ τήν πρεσβυτέρα τοῦ Ἀνθή, σάν ἀπό μπαταρία ζεσταίνεται πολλούς βαθμούς. Πύρωνε σάν λάβα. Ἔχει θερμοκρασία πάνω ἀπό 60 βαθμούς».
Καί συνεχίζει μέ τό πρῶτο σημεῖο τοῦ π. Νικολάου: «Ὁ Γέροντας τούς ἔβαλε φρένο. Δέν μέ τιμώρησε ὁ λοχίας. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος στήν Μοίρα Πυραύλων στό Λαγκαδά, λοχίας ἦταν. Μάλιστα ἄκουσα στό Ἅγιο Ὄρος ὅτι πολλοί ἀπό τήν ὁμάδα τοῦ ἔγιναν μοναχοί καί κληρικοί. Μόνο καί μόνο ἀπό τό καλό καί πνευματικό παράδειγμα τοῦ τότε καθηγητῆ Νικολάου. Τό πιστεύω αὐτό, τό πιστεύω. Πῆρα τέτοιο θάρρος. Δέν τόλμησε νά μιλήσει κανείς ἄλλος. Ἄν δέν εἶχα τό φυλαχτό, πού μας σώζει οἰκογενειακός, ἀλλά καί ἐδῶ τούς φαντάρους ἀπό κάθε ἀσθένεια καί δυσκολία, ἄστα - ἄστα... Μοῦ δίνει δύναμη. Δέν μπορῶ οὔτε μία μέρα χωρίς αὐτό. Νιώθω ὅτι τό ἱερατικό ζεῦγος Πέττα μᾶς ἔχουν καί ἐμᾶς παιδιά τους. Ἄλλωστε αὐτό εἶπαν καί οἱ σεβαστοί Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὄρους στό μικρό Γιῶργο Πέττα. «Οἱ Γονεῖς σου εἶναι καί δικοί μας Γονεῖς. Ἀνήκουν στήν Οἰκουμενική Ὀρθοδοξία!».
Ἐπίσης τήν περίοδο αὐτή, στίς ἀρχές τοῦ 2016, πού οἱ ἀγρότες εἶχαν κλείσει τούς ἐθνικούς δρόμους, ὅταν ἤθελαν νά ἔρθουν οἱ οἰκεῖοι μου, γιά νά μέ δοῦν, τήν φωτογραφία τοῦ ἱερατικοῦ ζεύγους Πέττα τήν τοποθετοῦσαν στό αὐτοκίνητο, μπροστά στό ταμπλό, καί τούς φύλαγε. Καί τούς ἀνοίγουν τούς δρόμους, διώχνουν κάθε ὁρατό καί ἀόρατο ἐμπόδιο».

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΘΗΤΗ ΕΥΘΥΜΙΟΥ Γ. ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ
ΕΚ ΦΡΑΓΚΑ ΑΧΑΙΑΣ
«Τήν ἡμέρα τῆς Πρωτάγιασης τοῦ 2016, ὅταν μέ τόν ἐφημέριο τοῦ χωριοῦ μου Φράγκα π. Χαραλάμπη, περνούσαμε νά ἁγιάσουμε τούς πιστούς καί τά σπίτια. Ξαφνικά ἔξω ἀπό τό Ἀσκητήριο τοῦ παπα-Νικόλαου τοῦ Πέττα, πού εἶχε κατασκευάσει μέ τά χέρια του, βοηθούμενος ἀπό τά τότε μικρά πού παιδιά του Νεκτάριο καί Λουκᾶ, εἶδα σάν μέσα σέ ἕνα σύννεφο τόν π. Νικόλαο καί μοῦ ἔκανε νόημα νά ἁγιάσουμε καί τό Ἀσκηταριό του.
Ἀμέσως τό εἶπα στόν ἱερέα μας, καί ἐκεῖνος μου εἶπε ὅτι ὁ Γέροντας πού μου ἐμφανίστηκε ὀφθαλμοφανῶς (δηλ. ζωντανός) εἶναι ὁ πατρο-Νικόλαος ὁ σημειοφόρος. Τότε εἴπαμε καί οἱ δυό πᾶμε νά τό ἁγιάσουμε, γιά νά πάρουμε τήν εὐλογία του.
Ὅταν τό ἁγιάσαμε ἔξω (εἶναι κλειστό καί ἔρημο σήμερα), εἶδα πάλι τόν π. Νικόλαο νά μ’ εὐχαριστεῖ μέ νεῦμα. Ἐγώ τόν εἶδα καθαρά, καί ρώτησα ἄν τόν βλέπει καί αὐτός,  καί ὁ ἱερέας μας μοῦ εἶπε ὅτι τό ἔνιωσε καί αὐτός γιατί ὑπῆρχε μία οὐράνια εὐωδία. Ὡστόσο ἐγώ ἐπιμένω, τόν εἶδα καθαρά,  ἐπειδή εἶμαι ἁγνό παιδί καί ὁ ἅγιος Νικόλαος Πέττας ἀγαπάει τά παιδιά ὅλου τοῦ κόσμου, γιατί καί ὁ ἴδιος ἔχει δώδεκα παιδιά καί πολλά καί ἔχει καί πολλά ἐγγόνια».

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ ΕΚ ΦΡΑΓΚΑ ΑΧΑΙΑΣ
«Ἤμουν τό Καλοκαίρι στόν Ὀβρυόκαμπο τοῦ Παναχαϊκοῦ ἤ Ἄνω Φράγκα, τό ὁποῖο βρίσκεται πάνω ἀπό τήν Ρακίτα. Ἀφοῦ πότισα τό περιβόλι μου, ξάπλωσα, γιά νά ξεκουραστῶ τό μεσημεράκι. Σέ μία στιγμή εἶδα τήν ἀθληφόρο κυρα-παπαδιά Ἀνθή Πέττα νά μοῦ λέει: «Χρῆστο, σέ παρακαλῶ νά πᾶς στό κελλάκι-Ἀσκητήριο τοῦ συζύγου μου πατρο-Νικόλα καί νά πάρεις κάτω ἀπό τήν πεσμένη ξύλινη ντουλαπίτσα του,  τήν εἰκόνα τοῦ Παπουλάκου τοῦ Μοριᾶ (Ὁσίου Χριστοφόρου Παπουλάκου ἐκ τῆς οἰκογενείας Παναγιωτοπούλου), γιατί ὁ Παπούλης Νικόλαος στενοχωριέται, διότι, ὅταν ρίξει χιόνι, θά χαλάσει! Καί τί νά πεῖ ὁ σύζυγός μου τοῦ ἁγίου Παπουλάκου, πού κάθε μέρα εἶναι μαζί ἐδῶ στόν Παράδεισο καί δοξολογοῦν τόν Κύριο.
 
Ἐγώ ὅμως δέν ἔδωσα σημασία καί ἔτσι πέρασαν κάμποσες ἡμέρες, ὥσπου ἕνα βράδυ τήν εἶδα σάν ζωντανή τήν πατριώτισσά μου Ἀνθή. Ἀλλά τήν συνόδευε ἕνα φῶς στό πρόσωπό της, καί μοῦ εἶπε μέ παράπονο: «Ἐγώ καί ὁ παπα-Νικόλαος σᾶς προσέχουμε καί πάντα μιλᾶμε στόν Κύριό μας, καθώς καί στoύς σίους Παπουλάκο καί Σοφιανό γιά ἐσᾶς καί ἐσύ, Χρῆστο, τό ἀμέλησες. Σέ παρακαλῶ πήγαινε τό πρωί νά τήν πάρεις, γιατί θά βρέξει πολύ τό ἀπόγευμα καί θά βραχεῖ ὁ ἅγιος Χριστοφόρος μας!
Ταράχθηκα! Καί, ἐνῶ τό πρωί εἶχε ἥλιο καί πολύ ζέστη, καί δέν φαινόταν γιά βροχή, πῆγα. Ἄλλωστε δέν ἦταν καί μακριά ἀπό τήν καλύβα  μου τό Ἀσκητήριο τοῦ ἀείμνηστου ἱερατικοῦ ζεύγους Πέττα. Τό Ἀσκητήριο ἦταν σχεδόν πεσμένο καί ἡ ντουλαπίτσα διαλυμένη. Τήν σήκωσα μέ πολύ φόβο καί ἀρχίσα νά κλαίω. Διότι πράγματι εἶδα τήν εἰκόνα τοῦ ὁσίου Χριστοφόρου Παπουλάκου νά μήν ἔχει πάθει τίποτε, παρ’ ὅλο πού ὁ Παναχαϊκός ὅλο τόν χειμώνα ἔχει χιόνια. Καί πάλι δέν μπορῶ νά κρατήσω τά δάκρυά μου, τό ἀπόγιομα ἔριξε πολύ νερό καί χαλάζι. Τήν διασωθεῖσα καί ἀλώβητη αὐτή εἰκόνα τοῦ Παπουλάκου τήν ἔχω γιά φυλαχτό. Πῆρα καί τήν εὐλογία ἀπό τό ἁγιοπαίδι π. Νεκτάριο, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε ὅτι μοῦ ἀξίζει νά τήν διαφυλάττω, ἀφοῦ μέ ἀποκάλυψη καί οὐράνια ἐπέμβαση τήν βρῆκα καί τήν διάσωσα».

Μέ σεβασμό, πίστη, ἀγάπη καί προσκύνηση στόν Πνευματικό μου πατέρα σημειοφόρο καί θαυματουργό ὁσιομάρτυρα π. Νικόλαο Πέττα, καί πάλαι ἱερέα τῆς ἐνορίας μου Ἁγίου Βασιλείου Ζαροχλεΐκων τῶν Πατρῶν.
  Ταῖς τοῦ λευιτικοῦ ζεύγους πρεσβείαις.
 Δόξα τῷ ἐν Τριάδι δοξαζομένῳ καί προσκυνουμένῳ Θεῷ!
Ἱερέας παπα-Χαράλαμπος Ντελής Πανουτσακόπουλος.

Ἀναρτήθηκε ἀπό Delis - Pan. Charalampos.


1 σχόλιο: